Polski
Program nauczania (Austria)

Matematyka — klasa 6

Klasa 6 (Austria) — Ułamki zwykłe, podzielność i liczby całkowite

Imaginesis: arkusze z matematyki do druku dla tej klasy (Austria) — zadania tekstowe ze wskazówkami, kluczem odpowiedzi i rozwiązaniami krok po kroku w PDF, także jako sprawdzian w 2–4 grupach (A–D).

z kluczem odpowiedzi · rozwiązania krok po kroku · wskazówki · sprawdzian w grupach A–D

Za darmo: przykładowe arkusze i demo edytora bez konta.

Działy tej klasy

Matematyka w 2. klasie Mittelschule i AHS: podzielność, rachunki na ułamkach, liczby całkowite, procenty i proporcjonalność, równania, trójkąty i czworokąty. Do każdego tematu są przykładowe zadania na arkusze do wydruku, z rozwiązaniami.

Obszar kompetencji 1: Liczby i miary

Dodawanie i odejmowanie ułamków o różnych mianownikach

Dziecko uczy się dodawać i odejmować ułamki o różnych mianownikach, najpierw sprowadzając je do wspólnego mianownika.

typów zadań: 11Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W tej klasie uczeń operuje ułamkami nieujemnymi: wykonuje dodawanie i odejmowanie oraz potrafi wyjaśnić, co oznacza wynik. Punkt programu nauczania obowiązuje dla całego etapu gimnazjalnego i AHS i nie podaje własnego zakresu liczbowego dla tej klasy. Dlatego miarodajne dla 2. klasy są typy zadań, które występują w kartach pracy.

Typowym błędem jest dodawanie licznika i mianownika osobno, czyli 1/2 + 1/3 = 2/5. Stoi za tym wyobrażenie, że ułamki traktuje się jak dwie osobne liczby całkowite. Mianowniki określają jednak wielkość części, a części o różnej wielkości nie można po prostu zsumować. Pomocne jest najpierw sprowadzenie do wspólnego mianownika: 1/2 = 3/6 i 1/3 = 2/6, zatem 3/6 + 2/6 = 5/6.

Zadanie na ten temat w praktyce wygląda mniej więcej tak. Odpowiednie szablony kart pracy z rozwiązaniami to:

  • Dodawanie ułamków o różnych mianownikach: zadania rachunkowe, np. 2/3 + 1/4
  • Ile razem? Ułamki o różnych mianownikach: zadania tekstowe, w których pytamy, ile wyniesie w sumie
  • Odejmowanie ułamków o różnych mianownikach: zadania rachunkowe, np. 3/4 − 1/6

Powiązanie z podstawą programową: Wykonywać działania na nieujemnych liczbach ułamkowych i je interpretować; interpretować dodawanie, odpowiednio odejmowanie liczby naturalnej do liczby całkowitej albo od liczby całkowitej jako ruch po osi liczbowej,

Typy zadań: Odejmowanie ułamków o różnych mianownikach: prawda/fałsz · Odejmowanie ułamków o różnych mianownikach: znajdź błąd · Ułamki o różnych mianownikach: prawda czy fałsz · Ułamki o różnych mianownikach: znajdź błąd · Dodaj ułamki o różnych mianownikach · Dodawanie ułamków o różnych mianownikach: z treścią · Odejmij ułamki o różnych mianownikach · Odejmowanie ułamków o różnych mianownikach: licznik · Odejmowanie ułamków o różnych mianownikach: wybierz · Ułamki o różnych mianownikach: licznik po sprowadzeniu · Ułamki o różnych mianownikach: wybierz sumę

Liczby całkowite: dodawanie i odejmowanie

Dziecko uczy się dodawać i odejmować liczby całkowite, także liczby ujemne, i rozumie te działania jako ruch po osi liczbowej.

typów zadań: 11Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Twoje dziecko ma przedstawiać liczby całkowite, porównywać je i porządkować, a także wykonywać z nimi działania na liczbach oraz je interpretować. Najważniejszym obrazem jest oś liczbowa: dodawanie liczby naturalnej do liczby całkowitej oznacza ruch w prawo, a odejmowanie liczby naturalnej – ruch w lewo. Jakiego dokładnie zakresu liczbowego to dotyczy, plan nauczania nie precyzuje. Wzory zadań pokazują, z czym pracuje się w klasie 6.

Typowe błędy zwykle mają wyraźną przyczynę:

  • Liczby ujemne porównuje się jak dodatnie: −7 uznaje się za większą od −2, ponieważ 7 jest większe od 2. Na osi liczbowej −2 leży jednak dalej w prawo.
  • Zamienia się kierunek: Przy −3 + 5 liczy się od −3 w lewo, mimo że wykonujemy dodawanie i idziemy w prawo.
  • Myli się znak liczby z znakiem działania: Znak minus przed liczbą odczytuje się jako odejmowanie lub odwrotnie.

Zadanie na ten temat zwykle wygląda tak, jak we wzorach „Dodawanie liczb całkowitych” i „Odejmowanie liczb całkowitych”, każde jako arkusz do wydruku z rozwiązaniami. Jako pomoc w domu, własna propozycja i nie część wymagań, dziecko może narysować małą oś liczbową i przesuwać palcem po każdym kroku obliczenia.

Powiązanie z podstawą programową: Wykonywać działania na nieujemnych liczbach ułamkowych i je interpretować; interpretować dodawanie, odpowiednio odejmowanie liczby naturalnej do liczby całkowitej albo od liczby całkowitej jako ruch po osi liczbowej,
Powiązanie z podstawą programową: rationale Przedstawianie, porównywanie i porządkowanie liczb; wykonywanie działań rachunkowych i interpretowanie ich.

Typy zadań: Dodaj liczby całkowite · Dodawanie liczb całkowitych: wstaw znak · Dodawanie liczb całkowitych: wybierz wynik · Dodawanie liczb całkowitych: znajdź błąd · Odejmij liczby całkowite · Prawda czy fałsz: dodawanie liczb całkowitych · Brakujący składnik — liczby całkowite · Dodawanie i odejmowanie liczb całkowitych: dobierz wartości · Sumy liczb całkowitych: porównaj · Liczby ujemne w sytuacjach: ile było na początku? · Różnica temperatur: z treścią, o ile stopni cieplej

Obliczanie wartości procentowej: ile wynosi określony procent liczby?

Dziecko uczy się obliczać, przy danym procencie, wartość procentową liczby, na przykład ile wynosi 15 % z 80.

typów zadań: 11Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Im Lehrplan steht für diesen Bereich, dass mit Proporcjonalnością und Prozentami gearbeitet wird (Lehrplanpunkt U2.1.4). Ein fester Zahlenbereich ist dort nicht genannt. Konkrete Zahlen zeigen die Beispielaufgaben dieses Bereichs. Im Mittelpunkt steht, aus einem Prozentsatz den Anteil einer Größe auszurechnen, zum Beispiel wie viel 15 % von 80 sind.

Ein typischer Fehler ist, den Prozentsatz wie eine gewöhnliche Zahl zu behandeln. Dann rechnet man 80 · 15 statt 80 · 0,15 (also 80 · 15/100), und das Ergebnis wird viel zu groß. Oft wird auch der Prozentsatz mit dem Prozentwert verwechselt: Gesucht ist der Anteil, nicht die Prozentzahl selbst.

Typische Aufgaben in diesem Bereich sind:

  • Prozentsatz einer Zahl – wähle die Antwort: Das Kind erkennt die richtige Lösung unter mehreren Antworten.
  • Prozentwert berechnen: Das Kind rechnet den Anteil einer gegebenen Zahl aus.
  • Prozentsatz über 100: Aufgaben, bei denen der Prozentsatz größer als 100 ist.
  • Prozentsatz unter 1: Aufgaben mit sehr kleinen Prozentsätzen.

Powiązanie z podstawą programową: pracować z proporcjonalnością i procentami.

Typy zadań: Oblicz procent liczby · Procent liczby krok po kroku · Procent liczby na modelu paskowym · Procent liczby: prawda czy fałsz · Procent liczby: znajdź błąd · Procent z liczby: procent jako ułamek · Procent liczby: dobierz wartości · Procent liczby: dokończ zdanie · Procent liczby: oceń dwa zdania · Procent liczby: porównaj dwa wyniki · Procent liczby w zadaniu tekstowym · Procent liczby — wybierz odpowiedź (kl. 7–8) · Procent liczby: dane zbędne (kl. 7–8) · Procent mniejszy niż 1 (kl. 7–9) · Procent większy niż 100 (kl. 7–9) · Procenty dwóch liczb: porównaj (kl. 7–8) · Procenty różnych liczb: uporządkuj (kl. 7–8) · Procent liczby: zamiana procentu z liczbą (kl. 7–8) · Procent z reszty: ile osób przychodzi pieszo (kl. 7–8)

Liczby całkowite na osi liczbowej

Twoje dziecko uczy się odczytywać liczby całkowite na osi liczbowej oraz podawać liczbę przeciwną do danej liczby.

typów zadań: 10Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Zgodnie z punktem programu nauczania dzieci mają interpretować, przedstawiać i porównywać liczby całkowite. Punkt nie podaje konkretnego zakresu liczb i opisuje dłuższy etap szkolny, a nie tylko tę klasę. Dla klasy 6 szablony zadań z tego obszaru pokazują, co konkretnie się ćwiczy: odczytywanie liczb całkowitych na osi liczbowej oraz podawanie liczb przeciwnych. Porównywanie należy według programu do tego obszaru, ale w oferowanych tutaj szablonach nie jest osobno wymienione jako zadanie.

Typowy błąd: wielu uczniów porządkuje liczby na lewo od zera według ich długości, a nie według wartości. Uznają wtedy -5 za większe od -2, ponieważ 5 jest większe od 2. Przy liczbach przeciwnych często powtarza się samą liczbę zamiast podać liczbę o tej samej odległości od zera, ale po drugiej stronie.

W praktyce zadanie wygląda tak:

  • Odczytywanie liczby całkowitej na osi liczbowej: Dziecko odczytuje, jaka liczba całkowita znajduje się w zaznaczonym miejscu osi liczbowej.
  • Podawanie liczby przeciwnej: Do danej liczby szuka się liczby, która znajduje się w tej samej odległości od zera, ale po drugiej stronie.

Powiązanie z podstawą programową: interpretować, przedstawiać i porównywać nieujemne liczby dziesiętne i ułamki zwykłe oraz liczby całkowite,

Typy zadań: Odczytaj liczbę całkowitą z osi · Odległość od zera na osi · Odległość od zera: prawda czy fałsz · Odległość od zera: znajdź błąd · Podaj liczbę przeciwną · Oś liczbowa z podziałką co 2: odczytaj liczbę · Punkt symetryczny na osi: wybierz liczbę · Środek odcinka na osi: wybierz liczbę · Liczba w połowie drogi na osi · Punkt symetryczny na osi

Dzielniki i wielokrotności liczb naturalnych

Dziecko uczy się pracować z dzielnikami i wielokrotnościami liczb naturalnych oraz oceniać stwierdzenia dotyczące podzielności.

typów zadań: 7Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Dzielnik liczby to liczba, która dzieli ją bez reszty. Dzielnikami 12 są na przykład 1, 2, 3, 4, 6 i 12. Podstawa programowa nie podaje konkretnego zakresu liczb, dlatego tutaj opisujemy tylko to, czego faktycznie wymagają zadania z tego obszaru.

Typowym błędem jest mylenie dzielników z wielokrotnościami. Wielokrotnościami 12 są 12, 24, 36 i tak dalej, ich liczba stale rośnie. Dzielników natomiast jest skończenie wiele. Często zapomina się też o 1 lub o samej liczbie albo brakuje niektórych dzielników, bo nie sprawdza się systematycznie. Pomocne jest szukanie dzielników parami: do 2 pasuje 6, do 3 pasuje 4, ponieważ 2·6 = 12 oraz 3·4 = 12.

W kartach pracy tego obszaru występuje przede wszystkim zadanie Podaj wszystkie dzielniki liczby. Dziecko zapisuje dla danej liczby wszystkie jej dzielniki w całości. Rozwiązania na karcie pokazują pełną listę, dzięki czemu dziecko może porównać z nią własne rozwiązanie.

Powiązanie z podstawą programową: posługiwać się wielokrotnościami i dzielnikami liczb naturalnych oraz zdaniami dotyczącymi podzielności,

Typy zadań: Dzielniki liczby: wybierz, ile ich jest · Wypisz wszystkie dzielniki liczby · Dzielniki: ile ich jest? · Dzielniki: na ile sposobów ustawić w równych rzędach · Dzielniki: najmniejsza liczba o k dzielnikach · Najmniejsza liczba z k dzielnikami: prawda czy fałsz · Najmniejsza liczba z k dzielnikami: znajdź błąd

Obliczanie brakujących wartości w proporcjach

Dziecko uczy się obliczać brakującą liczbę w proporcji lub w regule trzech, wykorzystując zależność między wielkościami.

typów zadań: 7Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Dziecko uczy się znajdować brakującą liczbę w stosunkach i proporcjach. Wykorzystuje przy tym fakt, że dwie wielkości pozostają w tym samym stosunku do siebie: jeśli jedna wielkość wzrośnie o określony czynnik, druga wzrośnie o ten sam czynnik. Punkty podstawy programowej wymagają, aby układać i interpretować stosunki oraz proporcje jako wyrażenia lub równania, a także posługiwać się proporcjonalnością.

Typowym błędem jest myślenie addytywne przy równaniu proporcji, np. 2 : 3 = 4 : □, czyli liczenie „+2” zamiast zastanowienia się, przez jaką liczbę należy pomnożyć oba wyrazy. W reguły trzech prostych czasem pomija się krok pośredni, czyli wartość dla jednej jednostki, albo wstawia liczbę w niewłaściwy wiersz. Przyczyną jest zwykle to, że nie jest jasne, które wielkości odpowiadają sobie nawzajem.

Szablony zadań w tym obszarze to:

  • Uzupełnianie równania proporcji: Równanie z luką rozwiązuje się tak, aby wyznaczyć brakującą liczbę, np. 2 : 3 = 4 : □.
  • Reguła trzech prostych: z jednego zbioru na inny: Na podstawie znanego zbioru i jego wartości wnioskuje się o innym zbiorze, np.: 3 zeszyty kosztują 6 złotych. Ile kosztują 5 zeszytów?

Powiązanie z podstawą programową: pracować z proporcjonalnością i procentami.
Powiązanie z podstawą programową: Tworzyć i interpretować wyrażenia, równania i wzory, także w związku ze stosunkami lub proporcjami,
Powiązanie z podstawą programową: pracować z funkcjami liniowymi,

Typy zadań: Proporcja: brakująca wartość · Proporcja: prawda czy fałsz · Proporcja: wybierz brakujący wyraz · Proporcja: znajdź błąd · Proporcja w zadaniu: przeliczenie na inną liczbę sztuk · Proporcja: brakujący trzeci wyraz · Proporcjonalność prosta: uzupełnij tabelę

Ile to na jeden? Znajdowanie wartości jednostkowej

Dziecko, przy zależnościach wprost proporcjonalnych, znajduje wartość dla jednej jednostki i wykorzystuje ją do dalszych obliczeń w tabeli.

typów zadań: 7Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Dziecko rozpoznaje w sytuacjach z życia codziennego, kiedy dwie wielkości są wprost proporcjonalne do siebie, na przykład liczba sztuk i cena albo ilość i waga. Przedstawia wartości w tabeli, na tej podstawie wyznacza wartość dla jednej sztuki i oblicza z niej kolejne ilości lub ceny. Podstawa programowa nie podaje dla tej umiejętności odrębnego zakresu liczbowego.

Typowy błąd: zamiast najpierw podzielić przez liczbę sztuk, mnoży się wynik albo po prostu dalej liczy. Przy 4 zeszyty kosztują 6 zł liczy się np. 6 × 4 = 24, mimo że dla jednej sztuki obowiązuje 6 : 4 = 1,50 zł. Często myśli się też addytywnie: jeśli 3 sztuki kosztują 6 zł, to 6 sztuk ma kosztować 9 zł, mimo że jest ich dwa razy więcej.

Typowe zadania na kartach pracy są zgodne z szablonem „Ile kosztuje jedna sztuka?”. Na przykład:

  • Uzupełnienie tabeli z dwoma wierszami (liczba sztuk i cena) i wyznaczenie z niej ceny jednej sztuki.
  • Obliczenie z wartości dla jednej sztuki, ile kosztuje 7 albo 12 sztuk.
  • Sprawdzenie, czy zależność jest wprost proporcjonalna, poprzez porównanie wartości dla jednej sztuki.

Rozwiązania są dołączone do kart pracy, dzięki czemu rodzice mogą prześledzić kroki obliczeń.

Powiązanie z podstawą programową: pracować z proporcjonalnością i procentami.
Powiązanie z podstawą programową: modelować różnorodne sytuacje praktyczne; rozpoznawać zależności wprost proporcjonalne, przedstawiać je w postaci tabeli i wykorzystywać do obliczeń.

Typy zadań: Wartość dla jednej jednostki: prawda czy fałsz · Wartość dla jednej jednostki: znajdź błąd · Cena jednostkowa: z treścią, ile na jedną sztukę · Cena za sztukę krok po kroku · Cena za sztukę: dane zbędne · Wartość dla jednej jednostki: wybierz wynik · Cena za sztukę: gdzie taniej?

Największy wspólny dzielnik: tworzenie równych paczek

Dziecko uczy się znajdować największy wspólny dzielnik dwóch liczb naturalnych i dzięki temu rozwiązywać zadania z treścią dotyczące równomiernego podziału.

typów zadań: 6Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 6 dziecko pracuje z wielokrotnościami i dzielnikami liczb naturalnych oraz ze zdaniami o podzielności. Podstawy programowe opisują dla tego zakresu dłuższy okres i nie podają konkretnego zakresu liczb. Zadania z tej klasy, które tu są proponowane, wymagają przede wszystkim wyznaczenia największego wspólnego dzielnika (NWD) dwóch liczb.

Typowym błędem jest podanie nie największego, lecz jakiegokolwiek wspólnego dzielnika, na przykład dla 12 i 18 podanie 3 zamiast 6. Często wspólne dzielniki nie są wypisane w całości, przez co największy zostaje przeoczony. Dzieci często ponadto mylą NWD z najmniejszą wspólną wielokrotnością, ponieważ oba pojęcia zaczynają się od słowa „wspólny” i dotyczą liczb.

Przykładowe zadanie wygląda tak: Wyznacz NWD liczb 24 i 36. Zadanie z treścią może brzmieć tak: 24 ołówki i 36 gumek mają zostać rozdzielone do możliwie dużych paczek o jednakowym składzie, tak aby nic nie zostało. Liczba paczek odpowiada NWD (tutaj 12), a w każdej paczce znajdą się wtedy 2 ołówki i 3 gumki. Dwa typy zadań na kartach pracy to więc „Wyznacz NWD dwóch liczb” oraz „Podziel na jednakowe paczki”.

Powiązanie z podstawą programową: Umieć pracować z liczbami pierwszymi i dzielnikami; umieć badać zagadnienia dotyczące podzielności
Powiązanie z podstawą programową: posługiwać się wielokrotnościami i dzielnikami liczb naturalnych oraz zdaniami dotyczącymi podzielności,

Typy zadań: NWD: prawda czy fałsz · NWD: wybierz największy wspólny dzielnik · NWD: znajdź błąd · NWD w zadaniu: podział na jednakowe paczki · NWD: wyłącz wspólny czynnik przed nawias · Oblicz NWD dwóch liczb

Najmniejsza wspólna wielokrotność (NWW) – jak ją znaleźć

Dziecko uczy się wyznaczać najmniejszą wspólną wielokrotność dwóch liczb i dzięki temu ustalać, kiedy dwa regularne cykle ponownie się spotkają.

typów zadań: 6Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Zapisy dotyczące wielokrotności, dzielników i podzielności w planie nauczania obejmują dłuższy okres, a nie tylko jeden etap szkolny. To, co konkretnie ćwiczy się w tej klasie, pokazują zadania: wyznaczanie najmniejszej wspólnej wielokrotności dwóch liczb oraz odpowiadanie na pytania w stylu „Kiedy znowu razem?”. Liczby nie są podawane ogólnie, lecz w poszczególnych zadaniach.

Typowym błędem jest wzięcie iloczynu obu liczb. Dla 4 i 6 otrzymujemy 4 · 6 = 24. To wprawdzie wspólna wielokrotność, ale nie najmniejsza. Drugim częstym błędem jest mylenie najmniejszej wspólnej wielokrotności z największym wspólnym dzielnikiem. Oba błędy zdarzają się często, ponieważ nazwy brzmią podobnie, a obliczenia w obu przypadkach zaczynają się od tych samych liczb.

Typowe zadanie brzmi: Dwie sygnalizacje świetlne zmieniają się co 4 minuty, odpowiednio co 6 minut. Po ilu minutach obie zmienią się jednocześnie? Dziecko może zapisać obok siebie wielokrotności obu liczb:

  • 4, 8, 12, 16, 20, 24 …
  • 6, 12, 18, 24 …

Pierwszym wspólnym elementem jest 12, czyli najmniejsza wspólna wielokrotność. Takie zadania tekstowe pokazują, że najmniejsza wspólna wielokrotność jest odpowiedzią na konkretne pytanie, a nie tylko regułą rachunkową.

Powiązanie z podstawą programową: Umieć pracować z liczbami pierwszymi i dzielnikami; umieć badać zagadnienia dotyczące podzielności
Powiązanie z podstawą programową: posługiwać się wielokrotnościami i dzielnikami liczb naturalnych oraz zdaniami dotyczącymi podzielności,

Typy zadań: NWW: prawda czy fałsz · NWW: wybierz najmniejszą wspólną wielokrotność · NWW: znajdź błąd · NWW w zadaniu: kiedy znów razem · Oblicz NWW dwóch liczb · NWD i NWW: znajdź drugą liczbę

Porównywanie ułamków o różnych mianownikach

Dziecko uczy się porównywać dwa ułamki o różnych licznikach i mianownikach oraz ustalać, który z nich jest większy lub czy oba są równe.

typów zadań: 6Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Lehrplan wymaga, aby interpretować, przedstawiać i porównywać nieujemne ułamki. Punkty programu nauczania nie podają dla tego własnego zakresu liczbowego. Zadania w tym dziale pokazują, co konkretnie ćwiczy się w klasie 6: porównywanie ułamków o różnych mianownikach.

Typowym błędem jest porównywanie mianowników tak, jak liczb całkowitych. Wtedy na przykład 1/8 uznaje się za większe niż 1/4, ponieważ 8 jest większe od 4. Powód jest taki, że mianownik określa, na ile jednakowych części podzielono całość. Im więcej części, tym mniejsza jest każda z nich. Dziecko musi więc rozpatrywać licznik i mianownik razem, a nie osobno.

Zadanie na ten temat wymaga porównania dwóch ułamków o różnych mianownikach i podania, który z nich jest większy lub czy oba są równe. Drukowane karty pracy na temat „Porównywanie ułamków o różnych mianownikach” zawierają takie zadania wraz z rozwiązaniami.

Pomocne mogą być paski ułamkowe lub rysunki kół, dzięki którym widać, który udział jest większy. Jest to propozycja ćwiczenia, a nie wymóg programu nauczania.

Powiązanie z podstawą programową: interpretować, przedstawiać i porównywać liczby naturalne oraz nieujemne liczby dziesiętne i ułamki zwykłe,
Powiązanie z podstawą programową: interpretować, przedstawiać i porównywać nieujemne liczby dziesiętne i ułamki zwykłe oraz liczby całkowite,

Typy zadań: Ułamki równe: brakujący licznik · Ułamki równe: prawda czy fałsz · Ułamki równe: wybierz brakujący licznik · Ułamki równe: znajdź błąd · Ułamki o różnych mianownikach: porównaj · Ułamki równoważne: tyle samo z innego podziału · Ułamki o tym samym liczniku: porównaj (kl. 4–5) · Ułamki: porównaj z połową (kl. 4–5)

Reguły podzielności przez 2, 3, 4, 5, 9 i 10

Dziecko rozpoznaje po cyfrach liczby naturalnej, czy jest ona podzielna przez 2, 3, 4, 5, 9 lub 10, i uzupełnia brakujące cyfry odpowiednio.

typów zadań: 5Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Dziecko uczy się rozpoznawać po cyfrach liczby naturalnej, czy jest ona podzielna bez reszty przez 2, 3, 4, 5, 9 lub 10, bez faktycznego wykonywania dzielenia. Punkt programu nauczania nie podaje konkretnego zakresu liczb. Zadanie szablonowe „Znajdź brakującą cyfrę dla podzielności” pokazuje jednak, że pracuje się z liczbami wielocyfrowymi.

Typowym błędem jest reguła dla 4. Wiele dzieci sprawdza tylko ostatnią cyfrę, ponieważ pamiętają regułę dla 2. Przy 418 ostatnia cyfra 8 jest parzysta, ale liczba nie jest podzielna przez 4, ponieważ ostatnie dwie cyfry tworzą 18, a 18 nie jest podzielne przez 4. Podobny błąd pojawia się często przy 3 i 9, gdy suma cyfr nie zostanie obliczona w całości.

Typowe zadania to:

  • Zastosowanie reguły podzielności: Na przykład pytanie, czy 528 jest podzielne przez 4. Ostatnie dwie cyfry 28 są podzielne przez 4, więc także 528 jest podzielne przez 4.
  • Znalezienie brakującej cyfry dla podzielności: Na przykład pytanie, jaką cyfrę można wpisać w pole w 3_5, aby liczba była podzielna przez 3. Suma cyfr 3 + 5 = 8 z brakującą cyfrą musi być podzielna przez 3, więc pasują 1, 4 i 7. Takie zadania mogą więc mieć kilka rozwiązań.

Powiązanie z podstawą programową: posługiwać się wielokrotnościami i dzielnikami liczb naturalnych oraz zdaniami dotyczącymi podzielności,

Typy zadań: Cechy podzielności: sprawdź podzielność · Cechy podzielności: brakująca cyfra · Cechy podzielności: przez 6, 12, 15, 18 · Reszta z dzielenia przez 9: ile zostanie po pakowaniu · Reszta z dzielenia przez 9 bez dzielenia · Cechy podzielności: przez 2, 5 i 10 (kl. 4–5)

Zapisywanie ułamków jako okresowe rozwinięcia dziesiętne

Państwa dziecko uczy się zapisywać ułamek, np. 1/3, jako liczbę dziesiętną, w której cyfry powtarzają się w nieskończoność (0,333…).

typów zadań: 5Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Podstawa programowa U2.1.2 wymaga interpretowania, przedstawiania i porównywania nieujemnych liczb dziesiętnych, ułamków oraz liczb całkowitych. Nie określa ona osobnego zakresu liczbowego. To, co na tym etapie szkolnym jest konkretnie ćwiczone, pokazuje szablon zadania z tego działu: zapis ułamka jako okresowego ułamka dziesiętnego. Dziecko zamienia więc ułamek na liczbę dziesiętną i zauważa, że pewien ciąg cyfr powtarza się w nieskończoność.

Typowy błąd: dziecko dzieli, dopóki liczba nie „wygląda na skończoną”, i przerywa po kilku miejscach po przecinku. Z 1/3 robi się wtedy 0,3 lub 0,33, mimo że trójki się nie kończą. Podobnie 2/3 często zaokrągla się do 0,67 zamiast rozpoznać powtórzenie 0,666… Zwykle przyczyną jest to, że nie widać, iż reszta przy dzieleniu wciąż wraca do tej samej wartości, a przez to cyfry się powtarzają.

Przykładowe zadanie brzmi na przykład tak: Zapisz 1/3, 2/3 lub 5/9 jako okresowy ułamek dziesiętny. Karty pracy do tego tematu mają rozwiązania, dzięki czemu mogą Państwo wspólnie z dzieckiem sprawdzić wyniki.

Powiązanie z podstawą programową: interpretować, przedstawiać i porównywać nieujemne liczby dziesiętne i ułamki zwykłe oraz liczby całkowite,
Powiązanie z podstawą programową: rozumieć i opisywać różnicę między liczbami wymiernymi a niewymiernymi; wykonywać działania na liczbach rzeczywistych; posługiwać się pierwiastkami i wartościami przybliżonymi.

Typy zadań: Cyfra w rozwinięciu okresowym: prawda czy fałsz · Cyfra w rozwinięciu okresowym: wstaw znak · Cyfra w rozwinięciu okresowym: znajdź błąd · Długość okresu rozwinięcia dziesiętnego: wybierz odpowiedź · Zapisz rozwinięcie dziesiętne nieskończone

Zrozumieć liczby ujemne w życiu codziennym

Dziecko uczy się interpretować, przedstawiać i porównywać liczby całkowite, także z znakiem minus, w kontekście sytuacji z życia.

typów zadań: 4Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Das Kind soll ganze Zahlen im Sachzusammenhang deuten, darstellen und vergleichen. Der Lehrplanpunkt nennt dafür keinen festen Zahlenbereich, und er betrifft auch nichtnegative Dezimal- und Bruchzahlen. Für diese Klasse zeigen die Arbeitsblätter den Umgang mit Zahlen unter null vor allem am Beispiel von Minuspunkten: Was bedeutet −3 in dieser Situation, und welcher von zwei Ständen ist der bessere?

Ein typischer Fehler ist, Zahlen mit Minuszeichen nach ihrem Betrag zu ordnen. Weil 7 größer ist als 2, wird dann −7 für „mehr“ gehalten als −2. Im Spiel zeigt sich das, wenn ein Kind mit 7 Minuspunkten für besser gehalten wird als eines mit 2. Hilfreich ist die Frage, welcher Spielstand tatsächlich weiter vorne liegt.

Die passende Aufgabenvorlage in diesem Bereich ist Minuspunkte im Spiel. Dabei werden Spielstände mit Plus- und Minuspunkten notiert, und das Kind liest ab, wer vorne liegt, oder bringt die Stände in eine Reihenfolge. Eine Darstellung auf dem Zahlenstrahl kann dabei helfen, ist aber ein eigener Vorschlag und nicht als Anforderung gemeint.

Powiązanie z podstawą programową: interpretować, przedstawiać i porównywać nieujemne liczby dziesiętne i ułamki zwykłe oraz liczby całkowite,

Typy zadań: Punkty ujemne w grze · Wynik poniżej zera: prawda czy fałsz · Wynik poniżej zera: wybierz nowy wynik · Wynik poniżej zera: znajdź błąd

Dzielenie ułamków przez ułamki

Dziecko uczy się dzielić ułamek przez inny ułamek, przy czym chodzi o nieujemne liczby ułamkowe.

typów zadań: 4Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Plan nauczania wymaga wykonywania i interpretowania działań na nieujemnych ułamkach. Dzielenie ułamka przez ułamek należy do tych działań. Dziecko rozwiązuje więc zadania, w których zarówno pierwsza liczba, jak i liczba, przez którą dzielimy, są ułamkami.

Typowym błędem jest postępowanie przy dzieleniu tak samo jak przy mnożeniu: mnożenie liczników przez liczniki i mianowników przez mianowniki albo odwrócenie niewłaściwego ułamka. Błąd ten często powstaje dlatego, że reguła „odwróć drugi ułamek i pomnóż” została tylko zapamiętana, bez zrozumienia, co naprawdę oznacza dzielenie.

W kartach pracy z tego działu tej umiejętności odpowiada szablon zadania „Dzielenie ułamka przez ułamek”. Karty można wydrukować, a zawierają one rozwiązania, dzięki którym można prześledzić i sprawdzić kolejne kroki obliczeń. Jako własna propozycja, a nie wymóg planu nauczania: jedną z interpretacji dzielenia jest pytanie, ile razy drugi ułamek mieści się w pierwszym.

Powiązanie z podstawą programową: Wykonywać działania na nieujemnych liczbach ułamkowych i je interpretować; interpretować dodawanie, odpowiednio odejmowanie liczby naturalnej do liczby całkowitej albo od liczby całkowitej jako ruch po osi liczbowej,

Typy zadań: Dzielenie ułamków: odwrotność ułamka · Dzielenie ułamków: wybierz mnożnik · Dzielenie ułamków: wybierz wynik · Podziel ułamek przez ułamek

Dzielenie przez ułamki proste: ile razy się mieści?

Twoje dziecko uczy się pytać, ile razy ułamek jednostkowy, taki jak 1/4, mieści się w liczbie całkowitej, oraz rozwiązywać dzielenia tego rodzaju.

typów zadań: 4Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Lehrplanpunkt verlangt allgemein, Rechenoperationen mit nichtnegativen Bruchzahlen durchzuführen und ihre Bedeutung zu deuten. Er umfasst den gesamten Bereich und nicht nur diese Klasse. Für die 6. Klasse zeigen die vorliegenden Beispielaufgaben vor allem, wie ein Stammbruch (ein Bruch mit Zähler 1) und eine ganze Zahl zusammenhängen: Das Kind rechnet etwa 3 : 1/4, indem es überlegt, wie oft 1/4 in 3 Ganze passt.

Häufig tritt dabei folgender Fehler auf: Das Kind schließt aus der Division ganzer Zahlen, dass das Ergebnis immer kleiner werden muss. Deshalb wirkt es unsinnig, dass 3 : 1/4 = 12 sein soll. Ein anderer typischer Fehler ist, Zähler und Nenner zu vertauschen oder zu vermischen, etwa 3 : 1/4 = 3/4 zu schreiben, weil der Nenner 4 einfach als Divisor gelesen wird. Wenn man die Frage „Wie oft passt das hinein?“ ernst nimmt, wird klar, dass zwölf Viertel in drei Ganze passen und das Ergebnis deshalb größer ist.

Eine typische Aufgabe lautet etwa: Wie oft passt der Stammbruch 1/4 in 3? Oder: Wie oft passt 1/5 in 2? Dafür gibt es in diesem Material die Vorlage „Wie oft passt der Stammbruch hinein?“. Die Gegenrichtung, also einen Stammbruch durch eine ganze Zahl zu teilen, wie 1/4 : 3, ist in den vorliegenden Vorlagen nicht als eigener Aufgabentyp ausgewiesen.

  • Wie oft passt 1/4 in 3? (3 : 1/4 = 12)
  • Wie oft passt 1/5 in 2? (2 : 1/5 = 10)

Powiązanie z podstawą programową: Wykonywać działania na nieujemnych liczbach ułamkowych i je interpretować; interpretować dodawanie, odpowiednio odejmowanie liczby naturalnej do liczby całkowitej albo od liczby całkowitej jako ruch po osi liczbowej,

Typy zadań: Dzielenie przez ułamek jednostkowy: wybierz wynik · Dzielenie ułamka jednostkowego przez liczbę · Ułamek przez liczbę: wybierz mianownik · Dzielenie przez ułamek: z treścią, ile razy się mieści

Sprowadzanie ułamków do wspólnego mianownika

Dziecko uczy się przekształcać ułamki o różnych mianownikach tak, aby miały wspólny mianownik, a następnie dodawać je lub odejmować.

typów zadań: 3Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Lehrplan wymaga, aby operacje arytmetyczne na nieujemnych ułamkach były wykonywane i interpretowane. Dodawanie i odejmowanie ułamków o różnych mianownikach wymaga najpierw sprowadzenia ich do wspólnego mianownika. Punkt programu nie podaje dla tego osobnego zakresu liczbowego, dlatego nie ustala się tutaj niczego bardziej szczegółowego.

Typowym błędem jest dodawanie liczników i mianowników osobno, na przykład 1/2 + 1/3 = 2/5. Często stoi za tym przekonanie, że mianownik to po prostu kolejna liczba, a nie podział całości. Drugim częstym błędem jest rozszerzenie tylko jednego z dwóch ułamków, przez co mianowniki na końcu nadal się nie zgadzają.

Odpowiednie zadania znajdą Państwo w karcie pracy do szablonu „Znajdź wspólny mianownik”. Chodzi w nich o znalezienie wspólnego mianownika dla dwóch mianowników i odpowiednie rozszerzenie ułamków, na przykład:

  • Mianowniki 2 i 3: wspólny mianownik 6, czyli 1/2 = 3/6 oraz 1/3 = 2/6
  • Następnie można dodać lub odjąć ułamki.

Powiązanie z podstawą programową: Wykonywać działania na nieujemnych liczbach ułamkowych i je interpretować; interpretować dodawanie, odpowiednio odejmowanie liczby naturalnej do liczby całkowitej albo od liczby całkowitej jako ruch po osi liczbowej,

Typy zadań: Wspólny mianownik: wybierz licznik · Wspólny mianownik: znajdź najmniejszy · Wspólny mianownik: wybierz najmniejszy

Mnożenie przez ułamki: większy czy mniejszy?

Dziecko rozpoznaje bez liczenia, czy iloczyn z ułamkiem będzie większy, czy mniejszy od liczby, przez którą mnoży.

typów zadań: 3Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Program nauczania wymaga, aby wykonywać działania na nieujemnych ułamkach i interpretować operacje arytmetyczne. Na tym etapie karty pracy pokazują przede wszystkim, jak porównywać iloczyny bez ich obliczania. Dziecko ma więc zobaczyć, czy na przykład 36 · 2/3 jest mniejsze, czy większe od 36, ponieważ 2/3 jest mniejsze od 1.

Typowe jest to, że dzieci znają mnożenie tylko z liczbami naturalnymi, gdzie wynik prawie zawsze rośnie. Dlatego także przy 36 · 2/3 spodziewają się większego wyniku. Inni w całości wykonują obliczenie, mimo że krótkie spojrzenie na ułamek wystarcza, i tracą przy tym czas oraz przegląd sytuacji.

Typowymi zadaniami tego rodzaju są zadania porównawcze według wzoru „Porównaj iloczyn, nie obliczając go”. Dziecko decyduje, czy iloczyn jest większy, mniejszy lub równy wartości wyjściowej, i uzasadnia to wielkością czynnika. Rozwiązanie sprawdza się następnie na arkuszu z rozwiązaniami.

Powiązanie z podstawą programową: Wykonywać działania na nieujemnych liczbach ułamkowych i je interpretować; interpretować dodawanie, odpowiednio odejmowanie liczby naturalnej do liczby całkowitej albo od liczby całkowitej jako ruch po osi liczbowej,

Typy zadań: Skalowanie ułamkiem, licznik: wybierz odpowiedź · Skalowanie ułamkiem, porównanie: prawda czy fałsz · Mnożenie ułamków: porównaj iloczyn bez liczenia

Jaki procent całości stanowi dany udział

Dziecko uczy się obliczać, dla dwóch danych liczb, jaki procent jednej z nich stanowi druga, na przykład jaki procent klasy stanowi określona grupa uczniów.

typów zadań: 2Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Dziecko oblicza, jaki procent jednej liczby stanowi druga liczba. Podstawa programowa łączy to z proporcjonalnością i procentami, a także z częstościami względnymi, które są wyznaczane, przedstawiane graficznie i interpretowane na diagramach. Wymagania programowe nie podają konkretnego zakresu liczb, dlatego także tutaj żaden nie zostanie ustalony.

Typowym błędem jest dzielenie liczb w złej kolejności: dziecko dzieli całość przez część zamiast odwrotnie. Często też wynik nie jest podawany w procentach. Wtedy pojawia się liczba taka jak 0,25 tam, gdzie chodzi o 25 %.

Zadanie na ten temat nosi na karcie pracy tytuł Ile to procent?. Na przykład: 15 z 60 dzieci podało ulubiony przedmiot. Obliczenie: 15 : 60 · 100 = 25, czyli 25 %. Karty pracy zawierają rozwiązania do sprawdzenia.

Powiązanie z podstawą programową: pracować z proporcjonalnością i procentami.
Powiązanie z podstawą programową: wyznaczać częstości względne, przedstawiać je graficznie i interpretować przedstawienia graficzne.

Typy zadań: Jakim procentem: zamień ułamek na procent · Jaki to procent: wybierz wynik · Jakim procentem jest liczba? (kl. 7–8) · Procent: reszta całości: wybierz odpowiedź (kl. 7–8) · Jakim procentem: porównaj dwa udziały (kl. 7–8) · Jaki to procent całości? (kl. 7–8)

Obszar kompetencji 2: Zmienne i funkcje

Rozwiązywanie prostych równań

Dziecko uczy się rozwiązywać proste równanie, cofając działanie matematyczne, którym zmieniono szukaną liczbę.

typów zadań: 8Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Lehrplan nennt, dass lineare Gleichungen durch Umkehren von Rechenoperationen gelöst werden und dass einfache Gleichungen gelöst werden. Die Vorgaben beschreiben dieses Ziel über mehrere Schuljahre hinweg. Welche Zahlen in der 6. Klasse vorkommen, geht daraus nicht hervor, deshalb wird hier kein Zahlenbereich festgelegt.

Ein typischer Fehler: Das Kind rechnet mit der Zahl in der Gleichung weiter, statt sie umzukehren. Bei x + 7 = 12 wird dann etwa 12 + 7 gerechnet, obwohl man 7 abziehen müsste. Oft liegt das daran, dass die Gleichung als Rechenaufgabe gelesen wird und nicht als Frage nach der gesuchten Zahl.

In den Arbeitsblättern dieses Bereichs lautet die Aufgabenstellung durchgehend „Löse die Gleichung“. Die Schwierigkeit ergibt sich dann aus der jeweiligen Gleichung. Das Umformen von Formeln ist im Lehrplan genannt, kommt in den Aufgabenvorlagen dieses Bereichs aber nicht vor und wird hier deshalb nicht als Anforderung dieser Klassenstufe beschrieben.

Powiązanie z podstawą programową: Znajdowanie rozwiązań prostych równań.
Powiązanie z podstawą programową: rozwiązywać równania liniowe przez stosowanie działań odwrotnych do działań arytmetycznych i przekształcać wzory.

Typy zadań: Równanie a · x = b · Równanie a · x = b: czy liczba jest rozwiązaniem? · Równanie a · x = b: znajdź błąd · Równanie x + a = b · Równanie x : a = b · Równanie x − a = b · Równanie x − a = b: wybierz rozwiązanie · Równanie x + a = b: zmiana po obu stronach

Ułożyć i rozwiązać równania z zadań tekstowych

Dziecko tłumaczy zadanie tekstowe na równanie z jedną zmienną, rozwiązuje je i sprawdza, czy rozwiązanie pasuje do treści zadania.

typów zadań: 5Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Dziecko uczy się układać z tekstu równanie z jedną zmienną, rozwiązywać je i interpretować wynik w kontekście zadania. Punkty programu nauczania nie podają dla tego osobnego zakresu liczb. Wymieniane są liczby całkowite, ułamki oraz zadania dotyczące procentów i proporcjonalności.

Typowy błąd dotyczy kolejności liczb. Przy zapisie „7 mniej niż pewna liczba” dzieci często piszą 7 − x zamiast x − 7, ponieważ przejmują słowa w kolejności zdania. W zadaniach, w których pytamy o wartość początkową, dzieci dodatkowo często liczą dalej od razu na liczbach z tekstu, zamiast przyjąć szukaną liczbę początkową jako zmienną.

Zadania są zgodne z dwoma wzorami, które ta specjalizacja drukuje dla klasy:

  • Jaka to była liczba? Na przykład: „Myślę sobie liczbę, podwajam ją i dodaję 5. Wynik to 17.” Równanie brzmi 2x + 5 = 17.
  • Ile ich było na początku? Na przykład: „Najpierw w autobusie było kilka dzieci. Trzy wysiadają, potem wsiadają dwie. Na końcu jest ich 9.” Równanie brzmi x − 3 + 2 = 9.

W ćwiczeniu warto wrócić do historii i podstawić rozwiązanie z powrotem do tekstu. Jeśli odpowiedź pasuje do treści, na przykład nie wychodzi ujemna liczba dzieci, równanie zostało zwykle ułożone poprawnie.

Powiązanie z podstawą programową: Potrafić stosować wyżej wymienione równania i układy równań do problemów wewnątrzmatematycznych i pozamatematycznych
Powiązanie z podstawą programową: układać i interpretować proste wyrażenia algebraiczne, równania i wzory,
Powiązanie z podstawą programową: Układać i interpretować wyrażenia algebraiczne, równania i wzory, także z ułamkami oraz w związku z proporcjonalnością i procentami,
Powiązanie z podstawą programową: pracować z wyrażeniami algebraicznymi, równaniami z jedną zmienną i wzorami w różnorodnych sytuacjach,

Typy zadań: Równanie z niewiadomą: prawda czy fałsz · Równanie z niewiadomą: wybierz odpowiedź · Równanie z niewiadomą: znajdź błąd · Równanie z treści: jaką liczbę pomyślano · Równanie z niewiadomą na początku: z treścią

Obszar kompetencji 3: Figury i bryły

Obliczanie pola trójkątów

Dziecko uczy się obliczać pole trójkąta na podstawie długości podstawy i odpowiadającej jej wysokości.

typów zadań: 10Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W planie nauczania jest napisane, że uczniowie pracują z trójkątami, szczególnymi czworokątami i ich polami powierzchni. Plan nauczania nie podaje dla tego celu konkretnego zakresu liczbowego. Na kartach pracy dotyczących tego tematu chodzi o wyznaczenie pola trójkąta, gdy dane są podstawa i wysokość. Zwykle postępuje się tak: podstawa razy wysokość, a następnie wynik dzieli się przez dwa.

Typowym błędem jest użycie boku skośnego trójkąta zamiast wysokości. Wysokość jest prostopadła do podstawy i dokładnie ta długość jest potrzebna. Drugim częstym błędem jest brak podzielenia wyniku przez dwa, ponieważ zapomina się, że trójkąt ma tylko połowę pola prostokąta o tej samej podstawie i wysokości.

Zadanie w tym temacie może wyglądać tak: na wydrukowanej karcie pracy Pole powierzchni trójkąta podane są podstawa i wysokość, a dziecko oblicza pole. Do karty dołączone są rozwiązania, dzięki czemu można sprawdzić obliczenia.

Powiązanie z podstawą programową: pracować z trójkątami, szczególnymi czworokątami i obliczać ich pola powierzchni.

Typy zadań: Pole trójkąta · Pole trójkąta i równoległoboku: porównaj · Pole trójkąta krok po kroku · Pole trójkąta: dane zbędne · Pole trójkąta: prawda czy fałsz · Pole trójkąta: prostokątny z przyprostokątnych · Pole trójkąta: wybierz wynik · Pole trójkąta: znajdź błąd · Pole trójkąta: dokończ zdanie · Pole trójkątnej figury

Odbicie względem osi: punkty i symetria

Dziecko uczy się odbijać punkty względem danej prostej i rozpoznaje przy tym, kiedy figura jest symetryczna względem osi.

typów zadań: 9Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Program nauczania wymaga rozpoznawania i konstruowania figur osiowosymetrycznych oraz figur przystających do siebie, a także wykorzystywania ich własności. Dochodzi do tego zabawa i planowe działanie z obiektami symetrycznymi. Program nauczania nie podaje dla tego tematu odrębnego zakresu liczbowego, ponieważ chodzi o położenie i odległość punktów, a nie o rachunki. Zadania w tej klasie pokazują przede wszystkim jedną technikę: odbicie punktu względem danej prostej.

Typowy błąd: dziecko stawia punkt obrazu po tej samej stronie osi albo tylko przesuwa go równolegle. Przyczyną jest zwykle rozumienie odbicia jako zwykłego kopiowania. Chodzi jednak o to, że punkt obrazu leży po drugiej stronie osi, prostopadle naprzeciw punktu wyjściowego i dokładnie w takiej samej odległości od niej. Drugi częsty błąd dotyczy punktów leżących na samej osi: podczas odbicia pozostają one niezmienione, a mimo to często są przesuwane.

Zadanie zwykle składa się z prostej i pojedynczych punktów, do których trzeba wpisać punkty obrazu. Pomocne jest zmierzenie od punktu prostopadle do osi i przejście na drugą stronę o tę samą odległość. Jako własne zalecenie, a nie wymaganie programu nauczania: odbicie trójkąta lub czworokąta punkt po punkcie dobrze pokazuje, że cała figura staje się symetryczna.

Powiązanie z podstawą programową: rozpoznawać i konstruować figury osiowosymetryczne oraz figury wzajemnie przystające i wykorzystywać ich własności,
Powiązanie z podstawą programową: badać, opisywać i porównywać figury płaskie i bryły pod względem ich właściwości; w formie zabawy i planowo pracować z figurami płaskimi i bryłami, zwłaszcza z obiektami symetrycznymi.

Typy zadań: Odbicie w prostej pionowej: wybierz współrzędną · Punkt symetryczny względem prostej · Symetria osiowa: ile osi symetrii ma figura · Symetria osiowa: odbicie względem pionowej prostej · Symetria osiowa: prawda czy fałsz · Symetria osiowa: znajdź błąd · Oś symetrii w zadaniu tekstowym: gdzie stoi lustro · Symetria osiowa w zadaniu tekstowym: gdzie jest odbicie · Symetria osiowa: oś pary punktów

Obliczanie pola trapezu

Dziecko uczy się obliczać pole trapezu na podstawie dwóch równoległych boków i wysokości poprowadzonej prostopadle.

typów zadań: 8Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Plan nauczania wymaga pracy z wielokątami, szczególnymi czworokątami oraz ich polami powierzchni. W przypadku trapezu oznacza to: dziecko potrafi obliczyć pole danego trapezu. Plan nauczania nie podaje własnego zakresu liczbowego dla tego zadania; to, jakie liczby się pojawiają, wynika z samych zadań.

Typowym błędem jest użycie ukośnego boku zamiast prostopadłej wysokości, ponieważ na rysunku bok ukośny często wydaje się bardziej rzucający się w oczy. Drugi częsty błąd: dodaje się długości obu równoległych boków, ale nie dzieli się wyniku przez dwa. Oba błędy zdarzają się zwykle wtedy, gdy wzór został jedynie wyuczony na pamięć. Pomocne jest wyobrażenie: liczy się ze średnią arytmetyczną obu równoległych boków i mnoży ją przez wysokość. Powstaje wtedy prostokąt o takim samym polu.

Typowe zadanie przedstawia trapez z zaznaczonymi wymiarami, na przykład długościami obu równoległych boków i wysokością, i pyta o pole powierzchni. Dziecko znajduje odpowiednie wartości, podstawia je do wzoru i wykonuje obliczenia. Karty pracy w tym dziale zawierają takie zadania wraz z rozwiązaniami.

Powiązanie z podstawą programową: pracować z trójkątami, szczególnymi czworokątami i obliczać ich pola powierzchni.
Powiązanie z podstawą programową: pracować z wielokątami i ich polami powierzchni,

Typy zadań: Pole trapezu · Pole trapezu krok po kroku · Pole trapezu: dane zbędne · Pole trapezu: prawda czy fałsz · Pole trapezu: wybierz wynik · Pole trapezu: znajdź błąd · Pole trapezu: oblicz wysokość z pola · Pole figury w kształcie trapezu

Odczytywanie współrzędnych punktu

Dziecko uczy się odczytywać współrzędne punktu w kartezjańskim układzie współrzędnych.

typów zadań: 7Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W planie nauczania określono, że uczniowie mają pracować z kartezjańskimi układami współrzędnych. Nie podano tam żadnego zakresu liczb, dlatego ten tekst też go nie opisuje. Chodzi konkretnie o odczytanie dwóch współrzędnych zaznaczonego punktu.

Typowym błędem jest kolejność: pierwsza liczba określa położenie na osi poziomej, druga na osi pionowej. Kto zamieni wartości, odczyta więc np. (3|2) zamiast (2|3). Pomocne jest najpierw przesunięcie palcem poziomo, a potem pionowo do osi.

W obszarze roboczym tego przedmiotu istnieje typ zadania „Odczytywanie współrzędnych punktu”. Na drukowanych kartach pracy pokazane są punkty w układzie współrzędnych i trzeba odczytać ich współrzędne. Karty zawierają rozwiązania do sprawdzenia. Inne typy zadań na ten temat, na przykład zaznaczanie punktów, nie są tutaj wymienione.

Powiązanie z podstawą programową: posługiwać się kartezjańskim układem współrzędnych,

Typy zadań: Odczytaj współrzędne punktu · Współrzędna punktu: prawda czy fałsz · Współrzędna punktu: wstaw znak · Współrzędna punktu: wybierz drugą · Współrzędna punktu: wybierz pierwszą · Współrzędna punktu: znajdź błąd · Układ współrzędnych na mapie: odczytaj położenie

Obliczanie pola równoległoboku

Dziecko uczy się obliczać pole równoległoboku i przy tym używać odpowiedniej wysokości.

typów zadań: 6Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W programie nauczania chodzi o to, by pracować z trójkątami, szczególnymi czworokątami i ich polami. W przypadku równoległoboku oznacza to, że dziecko rozumie, jaką powierzchnię zajmuje ta figura, i potrafi obliczyć jej pole. Punkt programu nie podaje konkretnego zakresu liczb, dlatego także tutaj żaden nie jest podany.

Typowym błędem jest użycie ukośnego boku zamiast pionowej wysokości. Ponieważ ukośny bok jest dłuższy niż wysokość, wynik wychodzi zbyt duży. Pomocne jest zaznaczenie wysokości jako pionowej odległości między dwoma równoległymi bokami.

Zadaniem związanym z tym tematem jest szablon Pole powierzchni równoległoboku. Należące do niego karty pracy zawierają przykładowe zadania z rozwiązaniami do wydrukowania. Pozwala to celowo ćwiczyć rozpoznawanie podstawy i odpowiedniej wysokości oraz obliczanie pola powierzchni.

Powiązanie z podstawą programową: pracować z trójkątami, szczególnymi czworokątami i obliczać ich pola powierzchni.

Typy zadań: Pole równoległoboku · Pole równoległoboku w dm i cm: wybierz wynik · Pole równoległoboku: wybierz wynik · Pole równoległoboku: która dana jest zbędna? · Pole równoległoboku: podstawa w dm, wysokość w cm · Pole równoległoboku: wysokość z pola

Czworokąty: nazywanie i rozpoznawanie własności

Dziecko uczy się nazywać czworokąt na podstawie jego własności, na przykład jako prostokąt lub kwadrat, oraz sprawdzać, czy kwadrat jest także prostokątem.

typów zadań: 5Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Lehrplan wymaga w punkcie U2.3.3, abyś pracował z trójkątami, szczególnymi czworokątami i ich polami powierzchni. Ten fragment dotyczy nazywania szczególnych czworokątów. Dziecko zwraca przy tym uwagę na własności figury, na przykład na długości boków i kąty, a nie tylko na jej wygląd. Plan nauczania nie podaje żadnego zakresu liczbowego.

Typowy błąd: dziecko nazywa figurę według jej wyglądu. Pochylony kwadrat na kartce często już nie wygląda jak kwadrat, i wtedy zostaje błędnie nazwany. Na pytanie, czy kwadrat jest też prostokątem, wiele dzieci uważa, że obie nazwy się wykluczają. Tymczasem kwadrat ma wszystkie własności prostokąta i dodatkowo wszystkie boki są jednakowej długości. Jest więc szczególnym prostokątem.

Na karcie pracy ta umiejętność pojawia się przede wszystkim w tych typach zadań:

  • Jak nazywa się ten czworokąt? Pokazana jest figura, dziecko podaje jej nazwę, opierając się na jej własnościach.
  • Czy kwadrat jest także prostokątem? Dziecko zastanawia się, jakie własności obie figury mają wspólne, i na tej podstawie rozstrzyga pytanie.

Powiązanie z podstawą programową: pracować z trójkątami, szczególnymi czworokątami i obliczać ich pola powierzchni.

Typy zadań: Czworokąty: ile par boków równoległych? · Jak nazywa się ten czworokąt? · Pary boków równoległych: prawda czy fałsz · Pary boków równoległych: wstaw znak · Czworokąty: czy kwadrat to też prostokąt

Uwaga: Wynik to blok tekstu składający się z trzech sekcji, oddzielonych wierszami zawierającymi ---. Możliwe długości boków w trójkącie

Dziecko uczy się, na podstawie dwóch danych boków trójkąta, określać, jaką długość może mieć trzeci bok i jak długi może być co najwyżej.

typów zadań: 5Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Dziecko potrafi przy trójkącie, w którym znane są dwa boki, określić, między jakimi długościami musi zawierać się trzeci bok. Plan nauczania mówi ogólnie o pracy z trójkątami, szczególnymi czworokątami i ich polami powierzchni. Nie podaje przy tym żadnego zakresu liczb. Podstawą jest: trzeci bok musi być krótszy od sumy dwóch pozostałych boków i dłuższy od ich różnicy.

Typowe jest to, że dzieci sprawdzają tylko jeden z tych dwóch warunków, zwykle sumę. Przeoczają wtedy, że trzeci bok nie może być zbyt krótki, ponieważ w przeciwnym razie dwa pozostałe boki do siebie nie pasują. Kolejny błąd: jeśli suma jest dokładnie równa trzeciemu bokowi, nie powstaje trójkąt, lecz odcinek prosty. Górna granica nie może więc zostać osiągnięta.

W tym temacie pojawiają się dwa typy zadań:

  • Ile może mieć długości trzeci bok? Dziecko wyznacza dolną i górną granicę oraz liczy, ile długości leży między nimi. Przykład: dwa boki mają 4 cm i 7 cm. Trzeci bok jest większy od 3 cm i mniejszy od 11 cm. Przy długościach całkowitych wchodzą w grę wartości od 4 cm do 10 cm, czyli 7 możliwości.
  • Najdłuższy możliwy trzeci bok. Szukamy tu górnej granicy: sumy dwóch znanych boków, przy czym sama ta wartość jest wykluczona.

Powiązanie z podstawą programową: pracować z trójkątami, szczególnymi czworokątami i obliczać ich pola powierzchni.

Typy zadań: Najdłuższy możliwy trzeci bok · Nierówność trójkąta: ile długości ma trzeci bok · Nierówność trójkąta: prawda czy fałsz · Nierówność trójkąta: znajdź błąd · Trzeci bok trójkąta: wybierz liczbę możliwości

Odległość między punktami w układzie współrzędnych

Dzieci uczą się określać odległość między dwoma punktami, które mają tę samą współrzędną x lub y w układzie współrzędnych.

typów zadań: 4Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Uczeń pracuje z prostokątnym układem współrzędnych, w którym każdy punkt jest określony za pomocą dwóch liczb: współrzędnej x i współrzędnej y. Podstawa programowa nie podaje dla tego punktu zakresu liczb. W tej klasie konkretnie ćwiczy się odległość punktów, które mają wspólną współrzędną.

Częsty błąd: w przypadku punktów o tej samej współrzędnej x czasami liczy się na wartościach x, chociaż nie ma tam czego obliczać. Decydująca jest różnica drugiej współrzędnej. Przy liczbach ujemnych dochodzi łatwo problem ze znakiem: kto liczy 2 − 7, otrzymuje −5. Odcinek ma jednak dodatnią długość, czyli 5.

Zadanie na ten temat wygląda na przykład tak:

  • Dane są dwa punkty na wspólnej pionowej lub poziomej prostej, na przykład A(4|2) i B(4|9).
  • Szukana jest odległość między tymi punktami, czyli długość odcinka między nimi. Tutaj: 9 − 2 = 7.
  • Karty pracy z rozwiązaniami zawierają zadania z szablonu „Odległość punktów o tej samej współrzędnej”.

Powiązanie z podstawą programową: posługiwać się kartezjańskim układem współrzędnych,

Typy zadań: Odległość punktów na prostej kratki: prawda czy fałsz · Odległość punktów na prostej kratki: znajdź błąd · Odległość punktów o wspólnej współrzędnej · Wspólna współrzędna punktów: wybierz liczbę

Klasyfikacja trójkątów według boków i kątów

Dziecko uczy się nazywać trójkąty według ich boków i według kątów oraz przyporządkowywać je do odpowiedniego rodzaju.

typów zadań: 4Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W programie nauczania w tym obszarze chodzi o pracę z trójkątami, szczególnymi czworokątami i ich polami powierzchni. W przypadku tego tematu zadania pokazują przede wszystkim, jak nazwać i sklasyfikować trójkąt: według jego boków (na przykład równoboczny, równoramienny, różnoboczny) oraz według jego kątów (na przykład ostrokątny, prostokątny, rozwartokątny).

Typowy błąd pojawia się wtedy, gdy trójkąt nazywa się na podstawie wyglądu, a nie jego własności. Trójkąt, który wydaje się być rozwarty, jest wtedy często określany jako rozwartokątny, mimo że wszystkie jego kąty są ostre. Przy bokach często pomija się fakt, że trójkąt równoboczny jest także równoramienny, przez co podaje się tylko jedną z tych nazw.

Typowymi zadaniami są szablony Rodzaj trójkąta według kątów oraz Rodzaj trójkąta według boków. Wtedy podawany jest trójkąt, a dziecko określa, do jakiego rodzaju należy:

  • Rodzaj trójkąta według kątów
  • Rodzaj trójkąta według boków

Powiązanie z podstawą programową: pracować z trójkątami, szczególnymi czworokątami i obliczać ich pola powierzchni.

Typy zadań: Rodzaj trójkąta ze względu na boki · Rodzaj trójkąta ze względu na kąty · Rodzaje trójkątów: prawda czy fałsz · Rodzaje trójkątów: zawieranie nazw

Cyrkiel i linijka: dokładne rysunki

Dziecko uczy się rysować dokładne figury za pomocą cyrkla i linijki, na przykład symetralne, dwusieczne kątów oraz trójkąty o zadanych trzech bokach.

typów zadań: 3Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Lehrplan wymaga, aby dzieci rozpoznawały, konstruowały i wykorzystywały właściwości figur osiowosymetrycznych oraz figur przystających do siebie. Konstruowanie oznacza precyzyjne narysowanie figury za pomocą cyrkla i linijki na podstawie podanych danych, a nie tylko szkicowanie na oko. Punkt podstawy programowej nie podaje zakresu liczbowego, dlatego chodzi tu o dokładność rysunku, a nie o konkretne liczby.

Typowe błędy często wiążą się z cyrklem:

  • Zmieniony rozstaw cyrkla: Jeśli cyrkiel zostanie przestawiony między dwoma łukami, łuki nie przecinają się we właściwym punkcie. Przy symetralnej promień dla obu końców odcinka musi pozostać taki sam, w przeciwnym razie linia będzie krzywa.
  • Odcinki do siebie nie pasują: Przy trójkacie zbudowanym z trzech odcinków łuki się nie przecinają, gdy jeden odcinek jest dłuższy niż suma dwóch pozostałych. Dziecko często szuka wtedy błędu w rysunku, chociaż same dane nie pasują.
  • Zmierzone zamiast skonstruowanego: Dwusieczna kąta rysowana jest na oko, zamiast wykreślić jednakowe łuki na obu ramionach kąta.

Przykładowe zadanie wygląda tak: do danego odcinka konstruuje się symetralną. Ta prosta służy wtedy jako oś symetrii, względem której można odbić figurę. Dalsze zadania to konstruowanie dwusiecznej kąta oraz trójkąta z trzech odcinków, w którym dziecko przenosi długości boków za pomocą cyrkla. Karty pracy zawierają rozwiązania, dzięki którym rodzice mogą sprawdzić rysunek.

Powiązanie z podstawą programową: rozpoznawać i konstruować figury osiowosymetryczne oraz figury wzajemnie przystające i wykorzystywać ich własności,

Typy zadań: Podział kąta na połowy konstrukcją · Trójkąt z trzech odcinków · Środek odcinka konstrukcją · Konstrukcja dwusiecznej kąta (kl. 7–8) · Konstrukcja symetralnej odcinka (kl. 7–8) · Trójkąt z trzech boków: sprawdź i skonstruuj (kl. 7–8)

Trójkąty i pola powierzchni

Dziecko rozpoznaje, czy narysowany odcinek jest wysokością trójkąta, to znaczy prostopadłą poprowadzoną z wierzchołka na przeciwległy bok.

typów zadań: 3Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W podstawie programowej pojawia się praca z trójkątami, szczególnymi czworokątami i ich polami. Podstawa programowa nie podaje dla tego punktu zakresu liczb, dlatego chodzi tu o samą geometrię. Dziecko potrafi na rysunku rozpoznać, która odcinek jest wysokością: zaczyna się w wierzchołku i ppod kątem prostym trafia na przeciwległy bok. Wysokość jest więc odcinkiem, który biegnie z wierzchołka prostopadle do tego boku.

Typowym błędem jest uznanie za wysokość jednego z boków trójkąta, bo leży „na dole” albo wygląda na pionowy. Równie często wybierana jest ukośna linia, która tylko w przybliżeniu wskazuje w górę. Powodem jest zwykle to, że wysokość ocenia się według położenia na rysunku, a nie według kąta prostego. Pomocne jest pytanie: czy ten odcinek naprawdę tworzy kąt prosty z przeciwległym bokiem i czy tam się kończy?

W zadaniach z kart pracy pojawia się polecenie „Czy to jest wysokość trójkąta?”. Dziecko widzi rysunek z narysowanym odcinkiem i decyduje, czy jest on wysokością. Odpowiedź należy uzasadnić, wskazując kąt prosty oraz punkt końcowy leżący na przeciwległym boku.

Powiązanie z podstawą programową: pracować z trójkątami, szczególnymi czworokątami i obliczać ich pola powierzchni.

Typy zadań: Wysokość trójkąta: czy to wysokość · Wysokość trójkąta: wybierz wynik · Wysokość trójkąta: z pola i podstawy

Obszar kompetencji 4: Dane i przypadkowość

Czytanie i porównywanie wykresów słupkowych

Twoje dziecko uczy się odczytywać wartości z wykresów słupkowych, porównywać je ze sobą oraz sprawdzać, czy wykres został narysowany uczciwie.

typów zadań: 4Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

In der 6. Schulstufe sollen Kinder Daten aus verschiedenen Darstellungsformen ablesen. Der Lehrplan verlangt außerdem, dass sie statistische Darstellungen interpretieren und manipulierte Darstellungen erkennen. Für diese Klasse zeigt das Aufgabenmaterial konkret das Vergleichen von Säulen in einem Diagramm. Welche Zahlenbereiche dabei vorkommen, ist im Lehrplanauszug für diese Stelle nicht festgelegt.

Ein typischer Fehler: Das Kind vergleicht nur die Höhe der Säulen und übersieht die Skala. Beginnt die Achse nicht bei null, wirken kleine Unterschiede schnell riesig, obwohl sie in Wirklichkeit gering sind. Ein zweiter häufiger Fehler ist das Ablesen zwischen zwei Teilstrichen, bei dem man den Wert einfach schätzt, statt ihn genau zu bestimmen.

Eine typische Aufgabe zeigt ein Säulendiagramm, etwa die Anzahl der Bücher, die verschiedene Klassen gelesen haben. Das Kind soll dann:

  • die Werte der einzelnen Säulen ablesen,
  • angeben, wie viel größer eine Säule als eine andere ist,
  • prüfen, ob die Achse bei null beginnt und ob die Darstellung die Unterschiede richtig zeigt.

Powiązanie z podstawą programową: Zbierać dane, porządkować je, przedstawiać w różnych formach graficznych i odczytywać z różnych form przedstawiania danych,
Powiązanie z podstawą programową: wyznaczać częstości względne, przedstawiać je graficznie i interpretować przedstawienia graficzne.
Powiązanie z podstawą programową: tworzyć i wykorzystywać prezentacje statystyczne; rozpoznawać manipulacje w prezentacjach statystycznych

Typy zadań: Diagram słupkowy – o ile więcej: znajdź błąd · Diagram słupkowy: o ile więcej — prawda czy fałsz · Diagram słupkowy: porównaj słupki · Odczyt z diagramu: wybierz sumę słupków · Diagram obrazkowy ze skalą: o ile więcej (kl. 7–8) · Udział słupka w całości w procentach (kl. 7–8) · Średnia czterech słupków diagramu (kl. 7–8) · Średnia czterech słupków diagramu: wybierz wynik (kl. 7–8) · Średnia z wykresu kropkowego (kl. 7–8)

Diagramy kołowe: zrozumienie kątów i częstości

Dziecko uczy się obliczać, na podstawie liczebności, kąt wycinka wykresu kołowego, a także, na podstawie kąta, wyznaczać odpowiadającą mu liczebność.

typów zadań: 3Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Wykres kołowy przedstawia całość jako koło, które ma 360 stopni. Każdy wycinek otrzymuje z niego część odpowiadającą swojej częstości względnej. Podstawy programowe nie podają dla tego tematu osobnego zakresu liczbowego. Miarodajne dla tej klasy są typy zadań przewidziane w tym przeglądzie działu.

Typowy błąd polega na obliczaniu kąta jako 360 razy liczba, zamiast jako część całości. Poprawnie: liczba podzielona przez liczbę wszystkich elementów, razy 360. Drugi błąd pojawia się przy odczytywaniu: kąt traktuje się bezpośrednio jako częstość, choć najpierw trzeba go przeliczyć na udział w kole.

Szablony tego działu obejmują dwa typy zadań:

  • Wykres kołowy: kąt wycinka: Na podstawie podanych częstości oblicza się kąt każdego wycinka.
  • Wykres kołowy: częstość z kąta: Na podstawie danego kąta wyznacza się częstość.

Podstawa programowa wymienia ponadto, że należy rozpoznawać manipulacje w prezentacjach statystycznych. Dla tego را przeglądu nie ma osobnego szablonu.

Powiązanie z podstawą programową: wyznaczać częstości względne, przedstawiać je graficznie i interpretować przedstawienia graficzne.
Powiązanie z podstawą programową: tworzyć i wykorzystywać prezentacje statystyczne; rozpoznawać manipulacje w prezentacjach statystycznych

Typy zadań: Diagram kołowy: część jako ułamek · Diagram kołowy: dwie części razem · Diagram kołowy: brakująca liczba głosów · Diagram kołowy: brakujący procent (kl. 7–8) · Diagram kołowy: kąt wycinka (kl. 7–8) · Wykres kołowy: wybierz kąt wycinka (kl. 7–8) · Diagram kołowy – kąt wycinka z procentu: znajdź błąd (kl. 7–9) · Diagram kołowy – liczebność z procentu: wstaw znak (kl. 7–8) · Diagram kołowy – liczebność z procentu: znajdź błąd (kl. 7–8) · Diagram kołowy – procent z liczby głosów: wstaw znak (kl. 7–8) · Diagram kołowy – procent z liczby głosów: znajdź błąd (kl. 7–8) · Diagram kołowy: ile osób w dwóch częściach (kl. 7–8) · Diagram kołowy: ile osób w dwóch częściach: wybierz wynik (kl. 7–8) · Diagram kołowy: kąt wycinka z procentu (kl. 7–9) · Diagram kołowy: kąt wycinka z procentu: prawda czy fałsz (kl. 7–9) · Diagram kołowy: kąt wycinka z procentu: wybierz wynik (kl. 7–9) · Diagram kołowy: liczebność z kąta (kl. 7–8) · Diagram kołowy: liczebność z procentu (kl. 7–8) · Diagram kołowy: liczebność z procentu: prawda czy fałsz (kl. 7–8) · Diagram kołowy: o ile więcej osób (kl. 7–8) · Diagram kołowy: o ile więcej osób: wybierz wynik (kl. 7–8) · Diagram kołowy: procent z liczby głosów (kl. 7–8) · Diagram kołowy: procent z liczby głosów: prawda czy fałsz (kl. 7–8) · Diagram kołowy: procent z liczby głosów: wybierz wynik (kl. 7–8) · Liczebność z diagramu kołowego: wybierz wynik (kl. 7–8) · Diagram kołowy: liczba ankietowanych z części (kl. 8–10)

Pozostałe typy zadań

Pozostałe typy zadań

typów zadań: 58Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Typy zadań: Mnożenie ułamków: pole prostokąta · Mnożenie ułamków: wybierz mianownik · Mnożenie ułamków: wybierz wynik · Pomnóż ułamki · Mnożenie ułamka przez liczbę: brakujący licznik · Mnożenie ułamka przez liczbę: prawda czy fałsz · Mnożenie ułamka przez liczbę: wybierz wynik · Mnożenie ułamka przez liczbę: znajdź błąd · Pomnóż ułamek przez liczbę naturalną · Mnożenie ułamka przez liczbę: dodawanie powtarzane (kl. 4–5) · Zaokrąglanie do części dziesiątych: prawda czy fałsz · Zaokrąglanie do części dziesiątych: wybierz wynik · Zaokrąglanie do części dziesiątych: znajdź błąd · Zaokrąglij do części dziesiątych · Zaokrąglij do części setnych · Liczby całkowite między dwiema liczbami: wybierz liczbę · Liczby całkowite: porównaj · Liczby całkowite: uporządkuj · Wartość bezwzględna mniejsza od liczby: prawda czy fałsz · Wartość bezwzględna mniejsza od liczby: znajdź błąd · Liczby całkowite: ile leży pomiędzy · Liczby całkowite: porównaj z liczbą przeciwną · Wartość bezwzględna: ile liczb spełnia nierówność · Rozkład na czynniki pierwsze: brakujący czynnik · Rozkład na czynniki pierwsze: wybierz liczbę · Rozkład na czynniki: jaka to liczba · Rozkład na czynniki: ile czynników: wybierz odpowiedź · Rozłóż liczbę na czynniki pierwsze · Liczba pierwsza czy złożona? · Liczba złożona: najmniejszy dzielnik · Liczba złożona: prawda czy fałsz · Liczby pierwsze: wybierz liczbę pierwszą · Oszacuj sumę · Szacowanie sumy w zadaniu tekstowym: zaokrąglij do setek · Szacowanie sumy: wybierz przybliżenie · Szacowanie: wybierz zaokrąglenie do setek · Mediana: prawda czy fałsz · Mediana: wstaw znak · Mediana: wybierz wartość · Mediana: znajdź błąd · Podaj medianę · Mediana: dobierz wartości · Czwarty kąt czworokąta · Kąty trójkąta prostokątnego: drugi kąt ostry · Kąty trójkąta: czy taki trójkąt istnieje? · Suma kątów wielokąta krok po kroku · Suma kątów wielokąta: porównaj · Trzeci kąt trójkąta · Trzeci kąt trójkąta: wybierz wynik · Kąty trójkąta równoramiennego: kąt między ramionami · Kąty w trójkącie: oceń dwa zdania · Kąty trójkąta w danym stosunku · Trzeci kąt trójkąta w praktyce · Waga: worki i odważniki · Pomyślałem liczbę — ułóż i rozwiąż równanie · Równanie dwukrokowe krok po kroku · Rozwiązanie równania — wybierz odpowiedź (kl. 7–8) · Równanie ax + b = c (kl. 7–8) · Równanie z nawiasem krok po kroku (kl. 7–8) · Równanie z x po obu stronach krok po kroku (kl. 7–8) · Równanie: przeniesienie wyrazu wolnego: wybierz odpowiedź (kl. 7–8) · Brakujący współczynnik równania (kl. 7–8) · Równanie z jedną niewiadomą: dokończ zdanie (kl. 7–8) · Równanie z nawiasem a(x + b) = c (kl. 7–8) · Równanie z treści: ax + b = c (kl. 7–8) · Dwa równania o tym samym rozwiązaniu (kl. 7–8) · Równanie z treścią: dwie ilości i ich suma (kl. 7–8) · Wyrażenie słowne: o tyle mniej: wybierz odpowiedź · Wyrażenie ze słów: oblicz wartość · Wyrażenie ze słów: wybierz wartość · Zapisz wyrażenie dwóch zmiennych (kl. 7–8) · Zapisz wyrażenie: o ile większa od krotności (kl. 7–8)

Obliczanie średniej i jej interpretacja

Dziecko uczy się obliczać średnią z zestawu wartości oraz interpretować ją w sytuacjach z życia codziennego i na wykresach słupkowych.

typów zadań: 11Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Twoje dziecko uczy się wyznaczać i interpretować proste miary statystyczne oraz potrafi pracować z przedstawieniami, takimi jak wykresy słupkowe. Podstawy programowe nie podają dla tego konkretnego zakresu żadnego określonego przedziału liczbowego. Karty pracy w tym dziale pokazują średnią w trzech formach: w życiu codziennym, na podstawie wykresu słupkowego oraz jako czyste zadanie rachunkowe.

Typowym błędem jest dzielenie sumy przez liczbę różnych wartości zamiast przez liczbę wszystkich pojedynczych wartości. Dla wartości 4, 4 i 6 suma wynosi 14. Dzielimy przez 3 (wszystkie wartości), a nie przez 2 (różne wartości), więc średnia wynosi około 4,67. Przy wykresach słupkowych często pojawia się dodatkowo problem polegający na błędnym odczytaniu wartości albo przeoczeniu wielokrotnego liczenia. Wiele dzieci oczekuje też, że sama średnia będzie znajdować się na liście, co wcale nie musi być prawdą.

Typowe zadania w tym dziale to:

  • Średnia w życiu codziennym: na przykład średnia temperatura lub średnia z punktów oraz to, co ta liczba mówi.
  • Średnia z wykresu słupkowego: odczytanie wartości z słupków i wyznaczenie na ich podstawie średniej.
  • Obliczanie średniej: z listy liczb wyznaczenie sumy i podzielenie jej przez liczbę wyrazów.

Powiązanie z podstawą programową: Znać sposoby przedstawiania danych i miary statystyki opisowej oraz umieć z nimi pracować
Powiązanie z podstawą programową: wyznaczać i interpretować proste miary statystyczne.

Typy zadań: Brakująca liczba ze średniej: pytanie odwrotne · Oblicz średnią arytmetyczną · Średnia arytmetyczna krok po kroku · Średnia arytmetyczna: wybierz wynik · Średnia czterech liczb: dane zbędne · Średnia z diagramu: wybierz wartość · Średnie dwóch zestawów liczb: porównaj · Średnia arytmetyczna: dokończ zdanie · Średnia i mediana: oceń dwa zdania · Średnia w życiu codziennym · Średnia z diagramu słupkowego · Średnia arytmetyczna: jaki wynik podniósł średnią (kl. 7–8)

Obliczanie odległości przy użyciu skali

Twoje dziecko uczy się, jak na podstawie skali na mapie lub rysunku określać rzeczywistą długość i odwrotnie.

typów zadań: 10Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Your child learns to work with a scale: a distance measured on a map or in a true-to-scale drawing is converted into the real length. The curriculum points require representing rectangles and figures made of rectangles to scale, enlarging and reducing plane figures using grids, and recognising and using similar figures. One point comes from the Volksschule (VS), i.e. from an earlier stage. The curriculum points do not specify exactly which number ranges occur.

A typical mistake is treating the number of the scale as a meaningless figure, or confusing the direction of calculation: multiplying where one should divide, or vice versa. Often the measurement also stays in centimetres without converting to metres or kilometres. The reason is that the scale states how many units of reality correspond to one unit on the map. Whoever confuses units or direction gets a length that is wrong by a multiple.

In practice, the distance between two places is measured on a map, and the real distance is to be calculated from it. For this there is the worksheet "Distance on the map and in reality" with solutions.

Powiązanie z podstawą programową: opisywać właściwości prostokątów; konstruować i przedstawiać w skali prostokąty oraz figury złożone z prostokątów; uzasadniać i stosować wzory na obwód i pole prostokąta,
Powiązanie z podstawą programową: powiększać lub pomniejszać figury jednokładnie względem środka; rozpoznawać i wykorzystywać figury podobne,
Powiązanie z podstawą programową: pomniejszać i powiększać figury płaskie, zwłaszcza z wykorzystaniem siatek; interpretować i sporządzać proste plany.

Typy zadań: Rzeczywista długość ze skali krok po kroku · Skala liczbowa i mianowana: prawda czy fałsz · Skala liczbowa i mianowana: znajdź błąd · Skala mapy: wybierz odległość w kilometrach · Skala planu: dane zbędne · Odległość na mapie i w terenie · Skala mapy: odległość na mapie w centymetrach · Skala mapy: odległość w kilometrach · Skala mapy: wyznacz skalę · Skala: z liczbowej na mianowaną · Skala planu: rzeczywiste pole obszaru (kl. 7–8)

Obliczanie obwodu wielokątów i brakujących boków

Dziecko uczy się obliczać obwód wielokąta jako sumę wszystkich długości boków oraz wyznaczać brakującą długość boku na podstawie danego obwodu.

typów zadań: 8Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Lehrplan wymaga, aby uczniowie pracowali z wielokątami i ich polami powierzchni oraz mierzyli lub szacowali obwód figur płaskich. Dla kwadratów i prostokątów należy obliczać obwód. Te treści są przypisane szkole podstawowej. Dla klasy 2. szkoły średniej (Mittelschule/AHS) drukowane karty zadaniowe pokazują konkretnie, co się ćwiczy: wyznaczanie obwodu wielokąta oraz obliczanie brakującego boku z obwodu. Konkretnych zakresów liczbowych podstawa programowa dla tego miejsca nie podaje.

Typowy błąd dotyczy brakującego boku. Dziecko zna cały obwód i pozostałe boki, ale dodaje znane boki zamiast odjąć je od obwodu całkowitego. Dzieje się tak często dlatego, że zadanie wygląda jak znany schemat „wszystko dodać”. Drugim częstym błędem jest pominięcie jednego boku w wielokątach nieforemnych, ponieważ nie wszystkie boki mają tę samą długość.

Na kartach pracy są dwa typy zadań, każdy z rozwiązaniami:

  • Obwód wielokąta: Podane są długości wszystkich boków, dziecko dodaje je, aby otrzymać obwód.
  • Brakujący bok z obwodu: Podany jest obwód oraz wszystkie boki poza jednym, dziecko oblicza brakujący bok.

Wskazówka do sprawdzenia: Znaleziony bok dodaj do pozostałych boków. Jeśli suma da podany obwód, wynik jest poprawny.

Powiązanie z podstawą programową: pracować z wielokątami i ich polami powierzchni,
Powiązanie z podstawą programową: mierzyć bądź szacować obwód figur płaskich; obliczać obwód kwadratów i prostokątów.

Typy zadań: Obwód wielokąta · Bok prostokąta z obwodu: pytanie odwrotne · Brakujący bok z obwodu · Brakujący bok z obwodu: wybierz bok · Obwody prostokąta i kwadratu: porównaj · Obwód prostokąta krok po kroku · Obwód prostokąta: dane zbędne · Obwód wielokąta foremnego: oblicz bok · Obwód wielokąta: wybierz wynik (kl. 4–5) · Obwód wielokąta: z treścią (kl. 4–5)

Poprawne obliczanie wyrażeń z nawiasami

Dziecko uczy się przestrzegać właściwej kolejności przy działaniach z nawiasami, dzięki czemu wyrażenie zostaje w pełni i poprawnie obliczone.

typów zadań: 7Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Plan nauczania wymaga, aby przedstawiać liczby wymierne, porównywać je i porządkować, a także wykonywać działania na nich i interpretować je. Należą do tego działania na liczbach naturalnych i nieujemnych liczbach dziesiętnych oraz szacowanie wyników. Te punkty opisują materiał obejmujący kilka etapów szkolnych. W klasie 6 przykładowe zadania z tego zakresu pokazują przede wszystkim, czego konkretnie się wymaga: obliczania wyrażeń z nawiasami.

Dziecko oblicza przy tym najpierw wyrażenie w nawiasie, a potem stosuje pozostałą kolejność działań, czyli mnożenie przed dodawaniem. Przykład: w wyrażeniu 2 · (3 + 4) najpierw liczymy 3 + 4 = 7, potem 2 · 7 = 14. W wyrażeniu 3 + 4 · (2 + 1) otrzymujemy 3 + 4 · 3 = 3 + 12 = 15.

Typowe jest to, że nawias zostaje przeoczony i liczy się od lewej do prawej. Z 2 · (3 + 4) powstaje wtedy 2 · 3 + 4 = 10 zamiast 14. Innym częstym błędem jest wykonywanie dodawania przed mnożeniem: 3 + 4 · 3 zostaje odczytane jako 7 · 3 = 21. Zwykle przyczyną jest to, że nawias nie jest postrzegany jako jedna, związana całość.

W kartach pracy do tego zakresu występuje typ zadania „Oblicz wyrażenie z nawiasem”. Dobrą kontrolą jest szacowanie: kto w przybliżeniu oszacuje wynik, szybko zauważy, gdy obliczenie jest zupełnie błędne.

Powiązanie z podstawą programową: wykonywać działania na liczbach naturalnych i nieujemnych liczbach dziesiętnych oraz je interpretować; wykonywać obliczenia szacunkowe,
Powiązanie z podstawą programową: rationale Przedstawianie, porównywanie i porządkowanie liczb; wykonywanie działań rachunkowych i interpretowanie ich.

Typy zadań: Dwa wyrażenia z nawiasem: porównaj · Kolejność działań z nawiasem krok po kroku · Kolejność działań z nawiasem: prawda czy fałsz · Kolejność działań z nawiasem: wybierz wynik · Kolejność działań z nawiasem: znajdź błąd · Oblicz wartość wyrażenia z nawiasem · Te same liczby, inna kolejność działań: uporządkuj

Obliczanie pola figur w kształcie litery L

Dziecko uczy się wyznaczać pole figury złożonej, na przykład kształtu litery L, poprzez podział figury na prostokąty i dodawanie ich pól.

typów zadań: 3Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Punkty programu nauczania opisują dłuższy okres, a nie tylko 6. klasę. Dla tego poziomu klasy szablon zadania pokazuje konkretnie, o co chodzi: dziecko dzieli figurę w kształcie litery L na prostokąty, oblicza pole każdego prostokąta częściowego według wzoru długość razy szerokość i dodaje pola części. Punkty programu wymieniają do tego kwadraty, prostokąty i proste figury złożone z nich.

Typowy błąd pojawia się przy długościach boków. Nie wszystkie boki figury w kształcie litery L są podane, a dziecko musi obliczyć brakujące długości na podstawie wymiarów całkowitych. Często zamiast tego przepisuje podaną liczbę bezpośrednio na niewłaściwy bok. Dodatkowo często zdarza się następująca sytuacja:

  • Dziecko myli obwód z polem powierzchni i dodaje wszystkie boki zamiast obliczać pola części.
  • Liczy od dużego prostokąta całkowitego i zapomina odjąć odciętą część.

Typowe zadanie przedstawia figurę w kształcie litery L z kilkoma wymiarami i pyta o pole powierzchni. Jako pomoc dziecko może przed obliczeniami naszkicować figurę, narysować linie podziału i opisać każdy prostokąt częściowy. Zadania są dostępne jako arkusze do wydrukowania z rozwiązaniami.

Powiązanie z podstawą programową: opisywać właściwości prostokątów; konstruować i przedstawiać w skali prostokąty oraz figury złożone z prostokątów; uzasadniać i stosować wzory na obwód i pole prostokąta,
Powiązanie z podstawą programową: pracować z wielokątami i ich polami powierzchni,
Powiązanie z podstawą programową: mierzyć lub szacować pole figur płaskich za pomocą odpowiednich jednostek pola; obliczać pole i obwód kwadratów i prostokątów lub prostych figur złożonych z nich.

Typy zadań: Pole figury złożonej: prawda czy fałsz · Pole figury złożonej: wybierz wynik · Pole figury złożonej: znajdź błąd · Pole figury w kształcie litery L (kl. 7–8) · Pole figury w kształcie litery L: koszt pokrycia (kl. 7–8)

Tak wygląda zadanie

Z jednego worka mąki 3/8 zużyto na chleb, a 2/5 na naleśniki. Jaką część worka zużyto łącznie?

3/8 + 2/5 = ?

Wskazówka: Czy potrafisz najpierw zapisać oba ułamki z tym samym mianownikiem?

Odpowiedź: 31/40

Rozwiąż równanie.

x : 7 = 4

Odpowiedź: 28

Oblicz pole trójkąta o podstawie a i wysokości h.

a = 15 cm, h = 13 cm

Odpowiedź: 97.5 cm²

Na sprawdzian i na lekcję

Sprawdzian w grupach A–D

Na sprawdzian albo kartkówkę: wydruk w maksymalnie czterech grupach (A–D) — ten sam układ, w każdej grupie inne liczby i inna kolejność odpowiedzi, jeden wspólny klucz odpowiedzi.

Utwórz arkusz w grupach →
Popraw zadania w edytorze

Zmień liczby, kolejność i treść zadań na gotowym arkuszu.

Wypróbuj edytor →
Test wyboru

Te same zadania z odpowiedziami do wyboru i kartą odpowiedzi dla ucznia.

Utwórz test →

Powtórka z wcześniejszych klas

Tematy, które nie mają jeszcze typów zadań dla tej klasy — zadania pochodzą z klas wcześniejszych.

Obliczanie wartości podstawowej na podstawie wartości procentowej

Dziecko potrafi, znając procent i odpowiadającą mu wartość procentową, obliczyć całość, czyli wartość podstawową.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

In dieser Klasse arbeitet das Kind mit Proportionalitäten und Prozenten (Lehrplanpunkt U2.1.4). Ein konkreter Teil davon ist: Ist bekannt, wie viel Prozent einer Menge ein bestimmter Wert ist, wird die gesamte Menge, der Grundwert, gesucht. Der Lehrplanpunkt nennt dafür keinen Zahlenbereich, deshalb wird hier auch keiner angegeben.

Ein typischer Fehler: Die Aufgabe wirkt wie „Berechne 30 % von etwas“, und viele Kinder multiplizieren deshalb einfach weiter. Ist aber schon bekannt, dass 30 % der Menge 12 ergeben, ist die Menge selbst unbekannt, und 12 · 0,3 führt nicht zum Ziel. Hilfreich ist die Frage: „Welches Ganze ergibt 30 % = 12?“ Die Richtung der Rechnung ist dann umgekehrt.

Aufgaben dieser Art sind in den Arbeitsblättern zu diesem Bereich unter dem Typ „Grundwert aus dem Prozentwert“ zu finden. Ein Beispiel dafür wäre: Von den Kindern einer Klasse nahmen 30 % an einem Ausflug teil, das waren 12 Kinder. Wie viele Kinder sind in der Klasse? Zu den Blättern gibt es Lösungen, mit denen man die Rechenschritte nachvollziehen kann.

Powiązanie z podstawą programową: pracować z proporcjonalnością i procentami.

Typy zadań: Liczba z danego procentu (kl. 7–8) · Procent: ile wynosi 1%: wybierz odpowiedź (kl. 7–8) · Liczba z danego procentu: wybierz wynik (kl. 7–8) · Znamy część w procentach — ile jest całości? (kl. 7–8)

Odwrotna proporcjonalność – rozpoznawanie i obliczanie

Dziecko rozpoznaje zadania, w których jedna wielkość rośnie, a druga w tym samym stosunku maleje, i rozwiązuje je, korzystając ze stałego iloczynu obu wielkości.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W programie nauczania jest napisane, że wyrażenia, równania i wzory związane z proporcjami i stosunkami są układane i interpretowane oraz że pracuje się z proporcjonalnościami. W tej klasie karty pracy pokazują w tym celu zależność antyproporcjonalną: gdy jedna wielkość rośnie, druga maleje. Przykładem jest liczba pracowników i czas, w którym praca zostaje ukończona. Jakie liczby się przy tym pojawiają, pokazują przykładowe zadania.

Typowym błędem jest traktowanie odwrotnej zależności jak bezpośredniej. Dziecko wtedy myśli: Dwa razy więcej pracowników potrzebuje dwa razy więcej czasu. Wynika to stąd, że w życiu codziennym i z wcześniejszych zadań zwykle obowiązuje zasada: Więcej jednego daje też więcej drugiego. Pomocne jest pytanie, czy liczba pracowników rośnie, podczas gdy czas musi się skrócić.

Zadanie mogłoby wyglądać tak: 12 pracowników potrzebuje 6 dni na postawienie płotu. Ile dni potrzebują 4 pracowników? Iloczyn 12 · 6 = 72 pozostaje taki sam, więc przy 4 pracownikach praca trwa 72 : 4 = 18 dni. Takie zadania znajdują się na kartach pracy dotyczących zależności antyproporcjonalnej, każde z rozwiązaniami. Opis zależności za pomocą funkcji należy do celu nauczania wykraczającego poza tę klasę i nie jest tutaj przedmiotem zainteresowania.

Powiązanie z podstawą programową: Potrafić badać wzory pod względem aspektów funkcyjnych; potrafić opisywać proporcjonalności bezpośrednie i odwrotne za pomocą funkcji
Powiązanie z podstawą programową: pracować z proporcjonalnością i procentami.
Powiązanie z podstawą programową: Tworzyć i interpretować wyrażenia, równania i wzory, także w związku ze stosunkami lub proporcjami,

Typy zadań: Proporcjonalność odwrotna krok po kroku (kl. 7–8) · Proporcjonalność odwrotna: dane zbędne (kl. 7–8) · Odwrotna proporcjonalność: iloczyn: wybierz odpowiedź (kl. 7–8) · Proporcjonalność odwrotna (kl. 7–8) · Proporcjonalność odwrotna: wybierz wartość (kl. 7–8) · Więcej wykonawców — mniej dni: proporcjonalność odwrotna (kl. 7–8)

Obliczanie wartości termu

Dziecko podstawia podaną liczbę za zmienną i oblicza wartość wyrażenia, np. 3·a + 2 dla a = 4 daje 14.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Dziecko uczy się, jak w wyrażeniu zastąpić zmienną podaną liczbą, a następnie obliczyć wartość. Punkty programu nauczania wymagają, aby wyrażenia, równania i wzory były układane, interpretowane i stosowane w różnorodnych sytuacjach. Obliczanie wartości jest przy tym krokiem, dzięki któremu sprawdza się, co wyrażenie oznacza w konkretnej sytuacji. Punkty programu nauczania nie podają dla tego etapu klasowego osobnego zakresu liczbowego, dlatego nie ustala się tutaj niczego bliższego.

Najczęstszym błędem jest niewstawianie liczby jako całości. Z 3·a dla a = 4 powstaje wtedy „34” zamiast 3·4 = 12. Podobnie zapomina się o kolejności działań, czyli najpierw o mnożeniu i dzieleniu, a dopiero potem o dodawaniu i odejmowaniu. Przy liczbach ujemnych dochodzi do błędów ze znakami, na przykład przy a² dla a = −3, gdzie łatwo otrzymać −9 zamiast 9, ponieważ brakuje nawiasu wokół −3.

W zadaniach z tego zakresu wymaga się obliczenia wartości wyrażenia: dane są wyrażenie i wartości zmiennych, a szukanym wynikiem jest wartość wyrażenia. Karty pracy z rozwiązaniami pokazują, jak krok po kroku wygląda podstawianie.

Propozycja wsparcia w domu: Dziecko zapisuje najpierw wstawioną liczbę w nawiasie, czyli 3·(4) + 2, a następnie liczy od wewnątrz na zewnątrz. Dzięki temu znaki i kolejność działań pozostają przejrzyste.

Powiązanie z podstawą programową: układać i interpretować proste wyrażenia algebraiczne, równania i wzory,
Powiązanie z podstawą programową: Układać i interpretować wyrażenia algebraiczne, równania i wzory, także z ułamkami oraz w związku z proporcjonalnością i procentami,
Powiązanie z podstawą programową: przekształcać wyrażenia, także z zastosowaniem zapisu potęgowego z dodatnimi całkowitymi wykładnikami,
Powiązanie z podstawą programową: pracować z wyrażeniami algebraicznymi, równaniami z jedną zmienną i wzorami w różnorodnych sytuacjach,

Typy zadań: Wartości dwóch wyrażeń: porównaj (kl. 7–8) · Wartości wyrażeń dla tego samego x: uporządkuj (kl. 7–8) · Wartość wyrażenia algebraicznego (kl. 7–8) · Różnica wyrażeń dla podanego x: wybierz odpowiedź (kl. 7–8) · Wartość wyrażenia: dobierz wartości (kl. 7–8) · Wartość wyrażenia: oceń dwa zdania (kl. 7–8) · Wartość wyrażenia: porównaj dwa wyrażenia (kl. 7–8) · Wartość wyrażenia: wybierz wynik (kl. 7–8)

Przekształcanie wzorów: wyznaczanie jednej wielkości

Dziecko uczy się, jak w prostym równaniu doprowadzić szukaną wielkość (np. x) do jednej strony, cofając działania w odwrotnej kolejności.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Dziecko uczy się przekształcać wzór tak, aby szukana litera stała sama po jednej stronie, na przykład x. W tym celu odwraca się działania: to, co dodano, odejmuje się, to, co pomnożono, dzieli się. Każdy krok wykonuje się jednakowo po obu stronach równania. Podstawa programowa nie podaje dla tej umiejętności odrębnego zakresu liczb, najważniejszy jest przede wszystkim sposób postępowania.

Często pojawiają się dwa błędy. Pierwszy to zła kolejność lub brak nawiasów: z y = 2x + 3 powstaje wtedy x = y − 3 : 2 zamiast x = (y − 3) : 2, ponieważ przez 2 dzielona jest tylko liczba 3. Drugi dotyczy znaku: z y = x − 4 powstaje x = y − 4 zamiast x = y + 4. Często wynika to stąd, że przekształcenie rozumie się jako zwykłe przepisywanie, a nie jako odwracanie kroku rachunkowego.

Na lekcjach ta treść pojawia się jako typ zadania „Przekształć wzór, aby wyznaczyć x”. Przykład: przekształć y = 2x + 3, aby wyznaczyć x. Rozwiązanie: x = (y − 3) : 2. Materiały do druku dotyczące tego tematu zawierają zadania tego rodzaju wraz z rozwiązaniami, na podstawie których można prześledzić poszczególne kroki. Dodatkowe sprawdzenie przez podstawienie liczb jest możliwą propozycją ćwiczenia, a nie osobnym punktem podstawy programowej.

Powiązanie z podstawą programową: Potrafić tworzyć i interpretować wyrażenia algebraiczne oraz wzory; potrafić uzasadniać kroki przekształceń za pomocą praw działań.
Powiązanie z podstawą programową: rozwiązywać równania liniowe przez stosowanie działań odwrotnych do działań arytmetycznych i przekształcać wzory.
Powiązanie z podstawą programową: Przekształcać równania i wzory; rozwiązywać równania za pomocą przekształceń równoważnych,
Powiązanie z podstawą programową: pracować z wyrażeniami algebraicznymi, równaniami z jedną zmienną i wzorami w różnorodnych sytuacjach,

Typy zadań: Przekształcanie wzoru: wybierz wartość x (kl. 7–8) · Wzór: składnik z x: wybierz odpowiedź (kl. 7–8) · Wzór: wartość po przekształceniu (kl. 7–8) · Przekształć wzór i wyznacz x (kl. 7–8)

Kongruentne trójkąty: poprawne przenoszenie kątów

Dziecko rozpoznaje przystające względem siebie trójkąty i wykorzystuje to, że odpowiadające sobie kąty mają równą miarę, aby wyznaczyć brakujące kąty.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Dwie figury są przystające, jeśli mają tę samą wielkość i ten sam kształt i można je nałożyć na siebie przez przesunięcie, obrót lub odbicie lustrzane. Dziecko ma rozpoznawać takie figury, konstruować je i wykorzystywać ich własności. W przypadku trójkątów oznacza to: odpowiadające sobie boki i odpowiadające sobie kąty mają odpowiednio tę samą długość lub tę samą miarę. Podstawa programowa nie wskazuje dla tego zagadnienia konkretnego zakresu liczbowego, najważniejsze jest zrozumienie pojęcia równości.

Typowy błąd pojawia się przy przyporządkowaniu wierzchołków. Jeśli drugi trójkąt jest obrócony lub odbity, wierzchołek leżący u góry po lewej stronie często nie odpowiada wierzchołkowi, który w drugim trójkącie znajduje się u góry po lewej. Kto wtedy porównuje kąt przy A z kątem przy B, dochodzi do błędnego wyniku, mimo że ideę przystawania zrozumiał poprawnie. Przyczyną zwykle nie jest brak wiedzy o kątach, lecz niedokładne przyporządkowanie wierzchołków.

W podręczniku i na kartach pracy z tego działu dziecko spotyka przede wszystkim zadania typu „Kąty w trójkącie przystającym”. Zazwyczaj są w nich:

  • dane dwa trójkąty określone jako przystające oraz szukany jeden kąt,
  • wierzchołki odpowiadające sobie, które trzeba przyporządkować na podstawie oznaczeń lub opisów,
  • równy kąt przeciwległy, który trzeba odczytać lub obliczyć, na przykład z sumy kątów w trójkącie.

Przed rachunkami warto nazwać wierzchołki parami, czyli ustalić, który wierzchołek pierwszego trójkąta odpowiada któremu wierzchołkowi drugiego.

Powiązanie z podstawą programową: rozpoznawać i konstruować figury osiowosymetryczne oraz figury wzajemnie przystające i wykorzystywać ich własności,

Typy zadań: Kąt w trójkącie przystającym (kl. 7–8) · Kąt w trójkącie przystającym: prawda czy fałsz (kl. 7–8) · Kąt w trójkącie przystającym: wybierz miarę (kl. 7–8) · Kąt w trójkącie przystającym: znajdź błąd (kl. 7–8)

Symetralna i dwusieczna – konstrukcje

Dziecko uczy się konstruować symetralną odcinka oraz dwusieczną kąta i wykorzystywać ich własności.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Lehrplan dla tego punktu nie podaje zakresu liczbowego. Opisuje on pracę geometryczną: figury osiowo symetryczne oraz figury przystające do siebie mają być rozpoznawane i konstruowane, a ich własności mają być wykorzystywane. Symetralna odcinka i dwusieczna kąta są do tego podstawowymi konstrukcjami. Symetralna przechodzi przez środek odcinka i jest do niego prostopadła. Dwusieczna dzieli kąt na dwie równe części.

Typowym błędem jest rysowanie obu prostych „na oko”. Wynik często wygląda mniej więcej poprawnie, ale nie trafia dokładnie w środek odcinka ani nie dzieli kąta dokładnie na pół. Zdarza się też, że łuki okręgów są narysowane zbyt małe, przez co ich punkty przecięcia nie wychodzą wyraźnie, albo że obie konstrukcje myli się ze sobą.

Zadania do tego tematu znajdą Państwo jako arkusze do druku z rozwiązaniami. Są dostępne w szablonach Symetralna oraz Dwusieczna:

  • Symetralna: konstrukcja prostej, która dzieli zadany odcinek na pół i jest do niego prostopadła.
  • Dwusieczna: konstrukcja prostej, która dzieli zadany kąt na dwa równe kąty.

Dzięki rozwiązaniom rodzice i dzieci mogą bezpośrednio porównać własny rysunek i zrozumieć, skąd biorą się różnice.

Powiązanie z podstawą programową: rozpoznawać i konstruować figury osiowosymetryczne oraz figury wzajemnie przystające i wykorzystywać ich własności,

Typy zadań: Dwusieczna kąta (kl. 7–8) · Dwusieczna kąta: prawda czy fałsz (kl. 7–8) · Dwusieczna kąta: znajdź błąd (kl. 7–8) · Symetralna odcinka (kl. 7–8) · Obwód z symetralną: wybierz wynik (kl. 7–8)

Odczytywanie wartości z tabel i wykresów

Dziecko uczy się odczytywać wartości z tabel, wykresów słupkowych i kolumnowych oraz na ich podstawie określać różnice, a także największą i najmniejszą wartość.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Das Kind liest Daten aus Tabellen sowie aus Säulen- und Balkendiagrammen ab und rechnet mit den abgelesenen Werten, etwa indem es Differenzen bildet. Die Lehrplanpunkte nennen dafür keinen bestimmten Zahlenbereich.

Ein typischer Fehler entsteht beim Zuordnen: Man liest den Wert aus der falschen Zeile oder Spalte oder vergleicht eine Säule mit der falschen Nachbarsäule. Bei der Frage „Wie viele mehr?“ wird außerdem oft der Gesamtwert oder ein Einzelwert statt des Unterschieds angegeben, weil die Frage nicht genau gelesen wurde.

Die Aufgabenvorlagen dieser Klasse zeigen, welche Fragen gestellt werden:

  • Wie viele mehr laut Tabelle und Säulendiagramm: wie viele mehr
  • Unterschied zweier Zeilen: die richtige Antwort wählen oder entscheiden, ob eine Aussage richtig oder falsch ist
  • Der Abstand zwischen dem größten und dem kleinsten Wert
  • Welche Kategorie hat am meisten
  • Wie viele Gruppen liegen über der angegebenen Zahl

Powiązanie z podstawą programową: Zbierać dane, porządkować je, przedstawiać w różnych formach graficznych i odczytywać z różnych form przedstawiania danych,
Powiązanie z podstawą programową: tworzyć i wykorzystywać prezentacje statystyczne; rozpoznawać manipulacje w prezentacjach statystycznych
Powiązanie z podstawą programową: Zbierać dane z ich codziennego życia i przedstawiać je na diagramach kolumnowych i słupkowych; interpretować diagramy kolumnowe i słupkowe oraz piktogramy.

Typy zadań: Diagram słupkowy: o ile więcej (kl. 2–4) · Tabela: która kategoria ma najwięcej? (kl. 2–4) · Tabela: o ile więcej według zestawienia? (kl. 2–4) · Różnica dwóch wierszy: prawda czy fałsz (kl. 2–4) · Różnica dwóch wierszy: wybierz poprawną odpowiedź (kl. 2–4) · Tabela: ile grup przekracza podaną liczbę? (kl. 2–4) · Tabela: o ile różni się największa od najmniejszej? (kl. 2–4)

Porównywanie szans: co jest bardziej prawdopodobne?

Dziecko uczy się, przy prostych doświadczeniach losowych, określać, które zdarzenie jest bardziej prawdopodobne, mniej prawdopodobne lub równie prawdopodobne, i potrafi to wyjaśnić.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Plany nauczania wymagają, aby prawdopodobieństwa w prostych doświadczeniach losowych były porównywane i interpretowane jakościowo. Chodzi więc o to, czy jedna szansa jest większa, mniejsza czy równie duża jak druga. Nie chodzi o ułamki ani wartości procentowe. Punkty programowe są rozłożone na kilka lat i nie podają stałego zakresu liczb. W zadaniach dla 2. klasy w tym obszarze przede wszystkim pojawiają się woreczki z kulkami oraz proste losowania.

Typowy błąd: dziecko porównuje tylko liczbę kulek jednego koloru i nie zauważa, ile kulek jest w woreczku łącznie. W woreczku A są 3 czerwone i 1 niebieska kulka, w woreczku B są 6 czerwonych i 2 niebieskie. Dziecko mówi: „Czerwona ma w B większą szansę”, chociaż w obu woreczkach trzy z czterech kulek są czerwone, a szanse są takie same. Decydujący jest stosunek do wszystkich kulek, a nie liczba kulek jednego koloru.

Typowe zadania w tym obszarze to:

  • Która szansa jest większa? Wybierz: Dziecko wybiera między dwoma zdarzeniami.
  • Uzupełnij woreczek: większa, mniejsza lub taka sama szansa: Dziecko dokłada kulki tak, aby zgadzała się zadana zależność między szansami.
  • Popraw porównanie szans: Niepełne lub błędne zdanie zostaje poprawione.
  • Czy postać prawidłowo porównała szanse?: Dziecko sprawdza uzasadnienie innej osoby.
  • Co wylosujesz najchętniej?: Dziecko ocenia, który wynik jest najbardziej prawdopodobny.
  • Woreczek z kulkami: co jest bardziej prawdopodobne?: Dziecko porównuje zdarzenia w woreczku.

Zgodnie z planem nauczania do tego obszaru należy także wielokrotne powtarzanie prostych doświadczeń losowych z notowaniem liczebności bezwzględnych. Szablony zadań prezentowane tutaj tego jednak nie pokazują.

Powiązanie z podstawą programową: opierając się na intuicyjnym pojęciu prawdopodobieństwa, wyznaczać, porównywać i interpretować prawdopodobieństwa w prostych doświadczeniach losowych.
Powiązanie z podstawą programową: przedstawiać i rozwiązywać proste zadania kombinatoryczne polegające na zliczaniu; jakościowo opisywać i porównywać prawdopodobieństwa zdarzeń z ich codziennego życia.
Powiązanie z podstawą programową: przeprowadzać i powtarzać proste doświadczenia losowe; przedstawiać wyniki i ich bezwzględne częstości oraz jakościowo porównywać prawdopodobieństwa.

Typy zadań: Szansa: co wylosujesz najprędzej? (kl. 2–4) · Szansa: czy porównanie jest dobre? (kl. 2–4) · Szansa: która jest większa? Wybierz (kl. 2–4) · Szansa: popraw porównanie (kl. 2–4) · Ułóż worek: większa, mniejsza czy równa szansa (kl. 2–4) · Worek z kulkami: co bardziej prawdopodobne (kl. 2–4)

Rozpoznawanie brył: graniastosłupy, ostrosłupy, walce, stożki, kule

Dziecko rozpoznaje graniastosłupy, ostrosłupy, walce, stożki i kule po ich ścianach, krawędziach i wierzchołkach oraz potrafi je opisać i porównywać.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Dziecko uczy się rozpoznawać bryły w przestrzeni, nazywać je i porównywać według ich cech. Zwraca przy tym uwagę na ściany, krawędzie i wierzchołki oraz na symetrie. Punkty programu nauczania nie podają w tym celu zakresu liczbowego, ponieważ chodzi o kształt i jego właściwości.

  • Graniastosłup: dwa jednakowe, równoległe wielokąty jako podstawa i pokrywa, ściany boczne są prostokątami (np. prostopadłościan).
  • Ostrosłup: jedna podstawa i jeden wierzchołek, wszystkie pozostałe ściany są trójkątami.
  • Walec, stożek, kula: walec ma dwie ściany kołowe, stożek jedną ścianę kołową i jeden wierzchołek, kula nie ma ani krawędzi, ani wierzchołków.

Częstym błędem jest nazywanie bryły na podstawie ogólnego wrażenia. Stożek bywa wtedy mylony z ostrosłupem, ponieważ oba zwężają się ku górze do szpica. Różnica tkwi w podstawie: stożek ma podstawę okrągłą, a ostrosłup wielokątną. Podobnie graniastosłup bywa mylony z ostrosłupem, jeśli dziecko zwraca uwagę tylko na kształt i nie liczy, ile jest jednakowych podstaw.

W praktyce widać to w zadaniach typu „Jaka to bryła?”. Bryła jest opisana lub przedstawiona na rysunku, a dziecko ją nazywa i uzasadnia swój wybór ścianami, krawędziami lub wierzchołkami. Te zadania są dostępne jako arkusze do wydrukowania z rozwiązaniami. Punkty programu nauczania obejmują ponadto pola powierzchni i objętości; w tym obszarze nie ma dla tej klasy osobnych typów zadań.

Powiązanie z podstawą programową: opisywać i przedstawiać obiekty przestrzenne; wyznaczać pola powierzchni i objętości graniastosłupów prostych oraz objętości ostrosłupów.
Powiązanie z podstawą programową: badać, opisywać i porównywać figury płaskie i bryły pod względem ich właściwości; w formie zabawy i planowo pracować z figurami płaskimi i bryłami, zwłaszcza z obiektami symetrycznymi.

Typy zadań: Jaka to bryła? (kl. 4–5) · Jaka to bryła? Wybierz nazwę (kl. 4–5) · Krawędzie bryły: prawda czy fałsz (kl. 4–5) · Krawędzie bryły: znajdź błąd (kl. 4–5)

Więcej o tej klasie

Czego uczy się z matematyki w 2. klasie Mittelschule i AHS?

W 2. klasie zajmujemy się dzielnikami, wielokrotnościami i liczbami pierwszymi (NWD, NWW), działaniami na ułamkach oraz liczbami całkowitymi na osi liczbowej. Proporcjonalności i procenty stosuje się w sytuacjach praktycznych, równania liniowe rozwiązuje się przez odwracanie działań, a wzory przekształca się. W geometrii: układ współrzędnych kartezjańskich, symetria osiowa i figury przystające, konstrukcje, trójkąty, szczególne czworokąty oraz ich pola. Wyznacza się częstości względne i przedstawia je na wykresach kołowych.

O programie nauczania: Podstawą jest program nauczania dla niższego etapu AHS (załącznik A do rozporządzenia BGBl. nr 88/1985 w brzmieniu BGBl. II nr 1/2023); Mittelschule ma te same opisy kompetencji z matematyki i rozróżnia jedynie poziomy osiągnięć „Standard” oraz „Standard AHS”. Dla 2. klasy program obowiązuje od roku szkolnego 2024/25. Opisy kompetencji podano dosłownie w bloku poniżej.

Powiązanie z podstawą programową

Każdy wiersz to wymaganie podstawy programowej w brzmieniu z urzędowego źródła podlinkowanego niżej, obok nasze tematy.

WymaganieNasze tematy
Obszar kompetencji 1: Liczby i miary
posługiwać się wielokrotnościami i dzielnikami liczb naturalnych oraz zdaniami dotyczącymi podzielności, Dzielniki i wielokrotności liczb naturalnych · Reguły podzielności przez 2, 3, 4, 5, 9 i 10 · Największy wspólny dzielnik: tworzenie równych paczek · Najmniejsza wspólna wielokrotność (NWW) – jak ją znaleźć
interpretować, przedstawiać i porównywać nieujemne liczby dziesiętne i ułamki zwykłe oraz liczby całkowite, Liczby całkowite na osi liczbowej · Zrozumieć liczby ujemne w życiu codziennym · Zapisywanie ułamków jako okresowe rozwinięcia dziesiętne · Porównywanie ułamków o różnych mianownikach
Wykonywać działania na nieujemnych liczbach ułamkowych i je interpretować; interpretować dodawanie, odpowiednio odejmowanie liczby naturalnej do liczby całkowitej albo od liczby całkowitej jako ruch po osi liczbowej, Dodawanie i odejmowanie ułamków o różnych mianownikach · Sprowadzanie ułamków do wspólnego mianownika · Dzielenie ułamków przez ułamki · Dzielenie przez ułamki proste: ile razy się mieści? · Mnożenie przez ułamki: większy czy mniejszy? · Liczby całkowite: dodawanie i odejmowanie
pracować z proporcjonalnością i procentami. Obliczanie wartości procentowej: ile wynosi określony procent liczby? · Jaki procent całości stanowi dany udział · Obliczanie wartości podstawowej na podstawie wartości procentowej · Obliczanie brakujących wartości w proporcjach · Ile to na jeden? Znajdowanie wartości jednostkowej · Odwrotna proporcjonalność – rozpoznawanie i obliczanie
Obszar kompetencji 2: Zmienne i funkcje
Układać i interpretować wyrażenia algebraiczne, równania i wzory, także z ułamkami oraz w związku z proporcjonalnością i procentami, Obliczanie wartości termu · Ułożyć i rozwiązać równania z zadań tekstowych
rozwiązywać równania liniowe przez stosowanie działań odwrotnych do działań arytmetycznych i przekształcać wzory. Rozwiązywanie prostych równań · Przekształcanie wzorów: wyznaczanie jednej wielkości
Obszar kompetencji 3: Figury i bryły
posługiwać się kartezjańskim układem współrzędnych, Odczytywanie współrzędnych punktu · Odległość między punktami w układzie współrzędnych
rozpoznawać i konstruować figury osiowosymetryczne oraz figury wzajemnie przystające i wykorzystywać ich własności, Odbicie względem osi: punkty i symetria · Kongruentne trójkąty: poprawne przenoszenie kątów · Cyrkiel i linijka: dokładne rysunki · Symetralna i dwusieczna – konstrukcje
pracować z trójkątami, szczególnymi czworokątami i obliczać ich pola powierzchni. Klasyfikacja trójkątów według boków i kątów · Czworokąty: nazywanie i rozpoznawanie własności · Obliczanie pola trójkątów · Obliczanie pola równoległoboku · Obliczanie pola trapezu · Trójkąty i pola powierzchni · Uwaga: Wynik to blok tekstu składający się z trzech sekcji, oddzielonych wierszami zawierającymi ---. Możliwe długości boków w trójkącie
Obszar kompetencji 4: Dane i przypadkowość
wyznaczać częstości względne, przedstawiać je graficznie i interpretować przedstawienia graficzne. Czytanie i porównywanie wykresów słupkowych · Diagramy kołowe: zrozumienie kątów i częstości · Jaki procent całości stanowi dany udział

Spoza programu — zadania dodatkowe

Zadania, których program tej klasy nie przewiduje, a inne kraje uczą ich na tym poziomie. Darmowe jak wszystko tutaj i nigdy nie mieszają się z działami ani z gotowymi testami z programu.