Polski
Program nauczania (Włochy)

Matematyka — klasa 2

Klasa 2 (Włochy) — Dodawanie i odejmowanie, praca z danymi

Imaginesis: arkusze z matematyki do druku dla tej klasy (Włochy) — zadania tekstowe ze wskazówkami, kluczem odpowiedzi i rozwiązaniami krok po kroku w PDF, także jako sprawdzian w 2–4 grupach (A–D).

z kluczem odpowiedzi · rozwiązania krok po kroku · wskazówki · sprawdzian w grupach A–D

Za darmo: przykładowe arkusze i demo edytora bez konta.

Działy tej klasy

Matematyka w drugiej klasie szkoły podstawowej: liczby do stu, dziesiątki i jedności, dodawanie i odejmowanie w słupku, pierwsze tabliczki mnożenia, euro, zegar i figury geometryczne. Każdy temat zawiera gotowe szablony ćwiczeń na karty pracy do wydrukowania.

Liczby

Dodawanie w zakresie do 100: obliczanie i wyjaśnianie

Dziecko uczy się dodawać liczby do 100, także w pamięci, oraz ustnie wyjaśniać kroki, które wykonało.

typów zadań: 13Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie drugiej dziecko pracuje z liczbami do stu, traktowanymi jako dziesiątki i jednostki. Program nauczania wymaga wykonywania w pamięci prostych działań na liczbach naturalnych oraz słownego opisania, jak doszło się do wyniku. W modelach tego obszaru dodawanie w zakresie do 100 pojawia się w różnych formach: dwa składniki, trzy składniki razem oraz sumy liczb dwucyfrowych zapisanych w kolumnie.

Najczęstszy błąd pojawia się wtedy, gdy dziecko dodaje dziesiątki do jednostek bez uwzględnienia wartości pozycyjnej, albo zapomina o przeniesieniu dziesiątki, gdy suma jednostek przekracza dziewięć. Wynik często wydaje się wiarygodny, więc dziecko go nie zauważa. Dlatego niektóre modele wymagają wykrycia i poprawienia błędu, a nie tylko ponownego wykonania obliczenia.

Typowym zadaniem jest karta z kilkoma sumami do uzupełnienia albo oś liczbowa, na której dziecko wykonuje skoki w przód, by znaleźć wynik. Inne ćwiczenia polegają na wyborze poprawnego wyniku spośród kilku propozycji, połączeniu każdego działania z jego wynikiem lub uzupełnieniu tabeli według reguły. Po obliczeniu dziecko może opowiedzieć, jak działało, na przykład: "najpierw dodałem dziesiątki, potem jednostki".

Powiązanie z podstawą programową: Wykonywać w pamięci proste działania na liczbach naturalnych i werbalizować procedury obliczeniowe.

Typy zadań: Dodawanie do 100: czy suma jest poprawna? · Dodawanie do 100: skok po planszy stu pól · Dodawanie do 100: wybierz wynik · Dodawanie liczb dwucyfrowych · Dodawanie na osi liczbowej · Dodawanie na osi liczbowej do 100 · Tabelka z regułą dodawania: uzupełnij wyniki · Dodawanie do 100: popraw błąd · Dodawanie do 100: połącz działanie z wynikiem · Dodawanie: która suma wyjdzie inna · Piramida liczbowa · Szyfr z dodawania · Trzy składniki naraz (do 100)

Dodawanie w zakresie do 100 z przeniesieniem

Dodawanie w zakresie do 100 z przeniesieniem: dziecko uczy się dodawać dwie liczby do stu, w których jedności przekraczają dziesięć, przenosząc jeden dziesiątek do kolumny dziesiątek, oraz wyjaśniać na głos, jak wykonało obliczenie.

typów zadań: 9Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie drugiej dziecko pracuje z liczbami do stu, traktowanymi jako dziesiątki i jedności, i uczy się wykonywać dodawanie pisemne w kolumnie z przeniesieniem. Program nauczania przewiduje także, że potrafi wykonywać proste działania w pamięci oraz że potrafi słowami opisać zastosowaną procedurę, więc nie wystarczy, że dojdzie do wyniku: musi umieć opowiedzieć o jego krokach.

Najczęstszy błąd pojawia się wtedy, gdy dziecko dodaje jedności i zapisuje cyfrę, ale zapomina o dziesiątce do przeniesienia, albo dodaje ją w niewłaściwy sposób. Na przykład w działaniu 38 + 25 zapisuje 8 + 5 = 13, wpisuje 3 i przenosi 1, ale potem dodaje 3 + 2 i zapomina o przeniesionej jedynce, otrzymując 53 zamiast 63. Często problemem nie jest rachunek, lecz porządek: przeniesienie ginie, ponieważ nie zostało zapisane albo nie zostało połączone z właściwą kolumną.

W kartach do wydruku ta praca przybiera różne formy. Najczęściej używane to Dodawanie do 100 z przeniesieniem, Dodawanie do 100 z wymianą: wybierz wynik oraz Dodawanie do 100: sprawdź i znajdź błąd, w której trzeba wskazać, gdzie znajduje się pomyłka w już wykonanym działaniu. Pojawiają się też Uzupełnij do pełnej dziesiątki i dokończ działanie, przydatne do przejścia od pełnej dziesiątki do wyniku, oraz Dodawanie i odejmowanie do 100: dwa etapy, gdzie dziecko musi połączyć dwa działania w kolejności.

Powiązanie z podstawą programową: Wykonywać w pamięci proste działania na liczbach naturalnych i werbalizować procedury obliczeniowe.

Typy zadań: Dodawanie do 100 z przekroczeniem progu: wybierz wynik · Dodawanie do 100: prawda czy fałsz · Dopełnianie do dziesiątki: ile brakuje? · Dodawanie do 100: ile brakuje do celu · Dodawanie w zakresie 100 z przekraczaniem progu · Dopełnij do dziesiątki i dokończ rachunek · Zadanie tekstowe — dodawanie · Dodawanie do 100: które działanie daje więcej? · Dodawanie do 100: popraw cudzy wynik · Ciąg liczbowy do 100: podaj następną liczbę (kl. 3) · Dodawanie do 100: nieznany stan początkowy (kl. 3) · Dodawanie do 100: równowaga dwóch stron (kl. 3) · Dodawanie do 100: sprawdź wynik i znajdź pomyłkę (kl. 3) · Dodawanie do 100: zadanie z liczbą zbędną (kl. 3) · Dodawanie i odejmowanie do 100: dwa kroki (kl. 3)

Wygodna kolejność w dodawaniu

Dziecko uczy się, że w dodawaniu zmiana kolejności liczb nie zmienia wyniku, i wykorzystuje tę zasadę, by szybciej liczyć w pamięci.

typów zadań: 8Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Punkt programu nauczania, któremu służy ta umiejętność, wymaga wykonywania w pamięci prostych działań na liczbach naturalnych i słownego wyjaśnienia zastosowanego sposobu. Ten cel sformułowano na dłuższy okres niż tylko klasa druga. W drugiej klasie praca dotyczy dodawania w zakresie do stu: dziecko zauważa, że przy zamianie składników suma pozostaje taka sama, i wybiera kolejność, która wydaje mu się łatwiejsza do obliczenia.

Najczęstszy błąd to przekonanie, że kolejność ma znaczenie, i uważanie, że 4 + 15 oraz 15 + 4 dają różne wyniki, dlatego zamiast zaufać tej własności dziecko liczy wszystko od nowa. Innym sygnałem jest liczenie wszystkiego od pierwszej liczby bez zauważenia, że zacząć od większej liczby jest szybciej. Dziecko często potrzebuje sprawdzić to na rysunku lub z pomocą klocków, zanim zaakceptuje, że kolejność niczego nie zmienia.

W kartach pracy wykonuje się ćwiczenia takie jak Zamiana składników: porównaj dwie sumy, gdzie dziecko porównuje dwa rachunki zapisane w innej kolejności, oraz Wygodna kolejność dodawania: wybierz kolejność, w którym musi zdecydować, która kolejność jest wygodniejsza. Pojawiają się także Wygodna kolejność przy dodawaniu: prawda czy fałsz, Wygodna kolejność dodawania: wybierz wynik, Ta sama suma, zamienione strony oraz Cztery składniki, dwie wygodne pary, gdzie grupuje się dwie liczby łatwe do dodania. Na zakończenie Własność dodawania: brakujący wyraz w równości wymaga uzupełnienia równości z uwzględnieniem równoważności obu stron. W każdej karcie polecenie brzmi: wyjaśnij własnymi słowami, dlaczego wynik się nie zmienia.

Powiązanie z podstawą programową: Wykonywać w pamięci proste działania na liczbach naturalnych i werbalizować procedury obliczeniowe.

Typy zadań: Wygodna kolejność dodawania: dobierz porządek · Zamiana kolejności składników: porównaj dwie sumy · Dodawanie do 100: wygodna strategia i wyjaśnienie · Ta sama suma, zamienione strony — co zakryto · Wygodna kolejność dodawania: prawda czy fałsz · Wygodna kolejność dodawania: wybierz wynik · Cztery składniki, dwie wygodne pary · Własności dodawania: brakujący składnik w równości

Porównywanie liczb do 100

Dziecko uczy się mówić, która z dwóch liczb do 100 jest większa lub mniejsza, oraz układać w kolejności zestaw liczb.

typów zadań: 7Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W drugiej klasie szkoły podstawowej dziecko czyta i zapisuje liczby do stu, rozumując o dziesiątkach i jednościach, oraz uczy się je porównywać: mówi, która liczba jest większa, która mniejsza, lub czy są równe. Program nauczania mówi o liczbach naturalnych w zapisie dziesiętnym oraz o ich porównywaniu i porządkowaniu, także na osi liczbowej. Dla tej klasy wzory ćwiczeń znajdujące się w tym dziale dotyczą głównie liczb do 100.

Najczęstszy błąd polega na mechanicznym patrzeniu tylko na pierwszą cyfrę lub tylko na liczbę cyfr. Na przykład dziecko może pomyśleć, że 38 jest większe od 52, ponieważ "8" jest większe od "2", zapominając, że pierwsza liczba ma o trzy dziesiątki mniej. Porównywanie dziesiątek przed jednościami to droga, która sprawia, że porównywanie staje się pewne.

W kartach pracy znajdują się ćwiczenia takie jak "Porównywanie liczb do 100", "Wstaw znak: <, > lub =", "Porządkowanie liczb: od największej" oraz "Porządkowanie liczb: uporządkuj pięć liczb". Inne wzory polegają na wybraniu odpowiedniej liczby spośród dwóch wartości, jak w "Liczba parzysta między dwiema liczbami" lub "Porównywanie liczb do 100: który zbiór ma mniej". To krótkie ćwiczenia: dziecko zapisuje właściwy znak lub porządkuje rząd liczb i może porównać swoje odpowiedzi z osią liczbową narysowaną w zeszycie.

Powiązanie z podstawą programową: Czytać i zapisywać liczby naturalne w notacji dziesiętnej, mając świadomość notacji pozycyjnej; porównywać je i porządkować, również przedstawiając je na osi liczbowej.

Typy zadań: Wstaw znak: <, > albo = · Dopełnianie do stu: ile brakuje? · Policz i wstaw znak · Porządkowanie liczb: od największej · Porządkowanie liczb: uporządkuj pięć liczb · Porównanie liczb do 100: która grupa ma najmniej · Porównywanie liczb do 100 · Liczba parzysta między dwiema liczbami (kl. 3) · Porównywanie liczb: ile cyfr pasuje w okienko (kl. 3) · Porównywanie liczb: wypisz pasujące cyfry (kl. 3)

Dodawanie w zakresie do 20 bez przekraczania progu dziesiątki

Dziecko uczy się dodawać dwie liczby w zakresie do 20 bez przekraczania progu dziesiątki, w pamięci, oraz wyjaśniać, jak do tego doszło.

typów zadań: 7Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Do końca klasy pierwszej, drugiej i trzeciej program nauczania wymaga, aby wykonywać w pamięci proste działania na liczbach naturalnych i opowiadać, jakich procedur obliczeniowych się używa. W klasie drugiej praca koncentruje się na dodawaniu w zakresie do 20, a szczególnie na tych działaniach, w których nie trzeba przekraczać dziesiątki, czyli takich, w których jedności sumują się bez przekroczenia 9, jak 6 + 3 albo 12 + 5.

Najczęstszy błąd pojawia się wtedy, gdy jedności przekraczają 9, jak w 8 + 5. Dziecko może zapisać błędny wynik, ponieważ nie ma jeszcze pewnego sposobu liczenia przejścia przez dziesiątkę, albo może liczyć od złej liczby. Dlatego karty w tym dziale często proponują poprawianie już popełnionego błędu: dziecko musi znaleźć, gdzie się pomyliło, i wyjaśnić dlaczego.

Typowym zadaniem na ten temat jest na przykład Addizioni senza cambio della decina: scegli il risultato albo Addizioni senza cambio della decina: vero o falso. Można też użyć Addizione entro 20: scegli la risposta corretta oraz Addizione entro 20: tre addendi. Dzięki Addizioni con due cornici del dieci: scegli il risultato dziecko pracuje z dwiema ramkami dziesiątkowymi, aby zobaczyć ilości. Na karcie najbardziej przydatny moment to poproszenie dziecka, aby na głos powiedziało, jak znalazło odpowiedź.

Powiązanie z podstawą programową: Wykonywać w pamięci proste działania na liczbach naturalnych i werbalizować procedury obliczeniowe.

Typy zadań: Dodawanie do 20: policz dwie ramki dziesiątek · Dodawanie na dwóch ramkach: prawda czy fałsz · Dodawanie na dwóch ramkach: wybierz wynik · Dopełnianie do 10: prawda czy fałsz · Dopełnianie do 10: wybierz wynik · Rozkład dziesiątki: ile brakuje do dziesięciu? · Dodawanie do 20: popraw błąd · Dodawanie bez przekraczania dziesiątki: prawda czy fałsz (kl. 1) · Dodawanie bez przekraczania dziesiątki: wybierz wynik (kl. 1) · Dodawanie do 5 (kl. 1) · Dodawanie do 5: prawda czy fałsz (kl. 1) · Dodawanie do 5: wybierz wynik (kl. 1) · Dodawanie w zakresie 20 (kl. 1) · Wisienka: całość z trzech części (kl. 1) · Dodawanie do 20: prawda czy fałsz (kl. 1) · Dodawanie do 20: trzy składniki (kl. 1) · Dodawanie do 20: wybierz poprawną odpowiedź (kl. 1)

Odejmowanie w zakresie do 100: obliczanie i wyjaśnianie, jak to zrobić

Dziecko uczy się odejmować w zakresie do 100, licząc w pamięci lub krok po kroku i opowiadając na głos, jak wykonało obliczenie.

typów zadań: 7Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W drugiej klasie szkoły podstawowej dziecko pracuje z liczbami do stu, rozumując o dziesiątkach i jednostkach. Podstawy programowe wymagają, w ogólności dla pierwszego etapu edukacyjnego, wykonywania w pamięci prostych działań na liczbach naturalnych oraz werbalizowania procedur obliczeniowych, czyli wyjaśniania słowami, jak doszło się do wyniku. Karty pracy w tej klasie proponują odejmowanie w zakresie do 100, w sytuacjach z życia, takich jak "ile zostało?" albo "ile było na początku?".

Częstym błędem jest odejmowanie od każdej kolumny mniejszej cyfry od większej, bez sprawdzania, która cyfra jest większa. Na przykład w działaniu 52 − 27 dziecko może zapisać 35, ponieważ liczy 7 − 2 = 5 i 5 − 2 = 3. Często nie jest to przypadkowe roztargnienie: dziecko nie ma jeszcze jasności, co oznacza cyfra dziesiątek. Dlatego warto poprosić je, by na głos powiedziało "pięć dziesiątek i dwie jednostki minus dwie dziesiątki i siedem jednostek": rozumowanie staje się widoczne, a błąd łatwiej zauważyć.

Na kartach znajdują się ćwiczenia takie jak "Odejmowanie krok po kroku", "Dwa odejmowania po kolei (w zakresie do 100)" oraz "Odejmowanie w zakresie 100: skok wstecz na tabliczce stu", w których dziecko liczy wstecz na tabliczce. Inne wzory polegają na znajdowaniu błędu lub poprawianiu błędnego wyniku, jak "Odejmowanie w zakresie do 100: sprawdź i znajdź błąd" oraz "Odejmowanie w zakresie 100: popraw błędny wynik". Dzięki tym ćwiczeniom rodzic może zapytać dziecko nie tylko o wynik, ale także o wyjaśnienie drogi, jaką przeszło.

Powiązanie z podstawą programową: Wykonywać w pamięci proste działania na liczbach naturalnych i werbalizować procedury obliczeniowe.

Typy zadań: Odejmowanie do 100: skok wstecz po planszy stu pól · Odejmowanie w zakresie 100 · Odejmowanie krok po kroku · Odejmowanie w zakresie 100: wybierz poprawny wynik · Dwa odejmowania po kolei (do 100) · Odejmowanie do 100: ubyło i przybyło, co zostało? · Odejmowanie w zakresie 100: popraw cudzy wynik · Odejmowanie do 10: prawda czy fałsz (kl. 1) · Odejmowanie do 10: wybierz wynik (kl. 1) · Odejmowanie do 5 (kl. 1) · Odejmowanie do 5: prawda czy fałsz (kl. 1) · Odejmowanie do 5: wybierz wynik (kl. 1) · Odejmowanie w zakresie 10: ile zostało? (kl. 1) · Brakująca odjemna: wybierz liczbę (kl. 3) · Odejmowanie do 100: ile było na początku? (kl. 3) · Odejmowanie do 100: sprawdź wynik i znajdź pomyłkę (kl. 3) · Odejmowanie z liczbą zbędną (do 100) (kl. 3)

Podanie tytułu i krótkiego streszczenia tematu matematycznego, który ma zostać przedstawiony rodzicom, może być pomocne.

Dodawanie i odejmowanie dziesiątek i setek

typów zadań: 7Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań
Naucz się dodawać i odejmować w pamięci wielokrotności dziesięciu i stu, mówiąc na głos, jak myślałeś.

Powiązanie z podstawą programową: Wykonywać w pamięci proste działania na liczbach naturalnych i werbalizować procedury obliczeniowe.

Typy zadań: Odejmij pełne setki · Skok o pełne setki · Skok o pełne setki: wybierz poprawny wynik · Brakujące setki: wybierz liczbę · Dodawanie setek: ile setek dołożono? · Pełne setki: popraw błąd · Skok o pełne setki: dwa skoki po kolei · Pełne setki: ile brakuje do równości (kl. 3)

Jak działania wzajemnie się kontrolują

Dziecko uczy się wykorzystywać jedno działanie do sprawdzenia drugiego: sprawdza odejmowanie dodawaniem i, przy pierwszych mnożeniach, odtwarza liczbę wyjściową.

typów zadań: 7Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie drugiej, w zakresie liczb do stu, dziecko uczy się, że dodawanie i odejmowanie są ze sobą powiązane: jeśli od 52 odejmę 18, otrzymam 34, zatem 34 dodać 18 musi dać z powrotem 52. Wykorzystanie tego powiązania jako sprawdzenia jest bardziej przydatne niż dwukrotne wykonanie tego samego działania, ponieważ dziecko widzi, że wynik „wraca" do punktu wyjścia.

Najczęstszym błędem jest dodawanie niewłaściwych liczb podczas sprawdzania, na przykład dodanie wyniku tylko do jednej z cyfr albo zapomnienie o przeniesieniu dziesiątek w kolumnie. W takim przypadku sprawdzenie się nie zgadza i dziecko myśli, że pomyliło się w odejmowaniu, podczas gdy błąd tkwi w sprawdzeniu. Innym częstym błędem jest zaakceptowanie sprawdzenia bez jego rzeczywistego wykonania, ograniczając się do stwierdzenia, że „wygląda dobrze".

W kartach pracy znajdują się ćwiczenia typu „Sprawdź dodawanie odejmowaniem" oraz „Sprawdzenie odejmowania: dodawaniem", w których dziecko uzupełnia sprawdzenie. Inne wzory polecają określić, czy sprawdzenie jest prawdziwe, czy fałszywe, ustalić, od jakiej liczby odjęto, lub poprawić już istniejący błąd. W przypadku mnożenia i dzielenia dostępne wzory polecają odtworzyć, ile przedmiotów jest przed podzieleniem lub o ile razy wykonano mnożenie. Wytyczne krajowe wymagają pewnej znajomości tabliczki mnożenia do 10 oraz wykonywania działań pisemnymi algorytmami do końca klasy trzeciej; w klasie drugiej obszar ten obejmuje pierwsze tabliczki mnożenia oraz zależności między działaniami w zakresie liczb do stu.

Powiązanie z podstawą programową: Znać biegle tabliczkę mnożenia liczb do 10. Wykonywać działania na liczbach naturalnych za pomocą zwykłych algorytmów pisemnych.

Typy zadań: Sprawdzenie dodawania odejmowaniem · Mnożenie i dzielenie: ile było przed rozdzieleniem · Mnożenie i dzielenie: przez ile mnożono · Od jakiej liczby odejmowano? Wybierz · Sprawdzanie odejmowania: dodawaniem · Sprawdzanie odejmowania: popraw błąd · Sprawdzanie odejmowania: prawda czy fałsz

Liczenie w przód i w tył z przeskokami

Dziecko uczy się liczyć w przód i w tył w równych krokach, na przykład co dziesięć, używając liczb do stu.

typów zadań: 6Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie drugiej dzieci liczą na głos i w pamięci do 100, idąc zarówno w przód, jak i w tył, w skokach po dwa, trzy lub inne równe kroki. Ta umiejętność pozwala opanować strukturę liczb dwucyfrowych i wprowadza pracę z pierwszymi tabliczkami mnożenia.

Główna trudność pojawia się przy liczeniu wstecz lub przy przejściach między różnymi dziesiątkami (na przykład odjęcie dwóch od 41). W takich sytuacjach dziecko może stracić kontrolę nad wielkością kroku albo pomylić dziesiątkę, do której dochodzi, ponieważ odejmowanie w skokach w pamięci wymaga większej kontroli niż dodawanie.

W kartach pracy ćwiczenia przedstawiają ciągi liczbowe do uzupełnienia za pomocą zadań takich jak Kontynuuj liczenie z tym samym krokiem, Liczenie w skokach: wybierz następną liczbę i Licz wstecz równymi krokami. Inne zadania wymagają obliczenia, ile razy trzeba liczyć, aby dojść do określonej liczby, lub analizy łańcucha w celu znalezienia elementu niepasującego, za pomocą zadania Liczenie w skokach: popraw błędną liczbę.

Powiązanie z podstawą programową: Liczyć obiekty lub zdarzenia, na głos i w pamięci, w przód i w tył oraz skokami co dwa, trzy, ...

Typy zadań: Licz dalej o stały krok · Liczenie co kilka: wybierz następną liczbę · Licz wstecz o stały krok · Liczenie co kilka: popraw błędną liczbę · Ile razy dodano: wybierz liczbę · Liczenie dalej: ile razy trzeba doliczyć? · Liczenie dziesiątkami: co dalej? (kl. 1) · Liczenie dziesiątkami: prawda czy fałsz (kl. 1) · Liczenie dziesiątkami: wybierz wynik (kl. 1)

Czytanie i pisanie liczb: cyfry i słowa

Dziecko uczy się zapisywać liczbę cyframi, wychodząc od jej odczytania słownie, i na odwrót, rozumiejąc, że każda cyfra ma wartość zależną od swojej pozycji.

typów zadań: 6Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Dziecko uczy się czytać i zapisywać liczby cyframi oraz słownie, rozpoznając wartość każdej cyfry w zależności od jej miejsca: jedności, dziesiątki, setki. Ta kompetencja jest wskazana w Indicazioni nazionali dla całego pierwszego cyklu, dlatego nie należy traktować jej jako celu do osiągnięcia w całości w drugiej klasie. W tej klasie obszar pracuje przede wszystkim z liczbami do stu, z dziesiątkami i jednostkami, a karty dotyczące liczb zapisanych słownie zawierają już przypadki trzycyfrowe z zerem w środku.

Typowy błąd dotyczy właśnie zera w środku. Dziecko zapisuje trecentocinque jako 35 lub 3005, ponieważ nie słyszy zera na pozycji dziesiątek i zapisuje je w złym miejscu albo je pomija. Problem nie leży w czytaniu, lecz w tym, że zero służy do zaznaczenia pustego miejsca: bez niego cyfra 5 przesuwa się i zmienia wartość.

W praktyce zadanie z tej kompetencji przypomina gotowe karty z tego obszaru. Dziecko może otrzymać liczbę do zapisania cyframi, jak w modelu Scrivi il numero in cifre, albo przeczytać liczbę zapisaną słownie, jak w Leggi il numero in parole. Inne karty proponują poprawienie brakującego zera w Lo zero in mezzo: correggi la scrittura del numero, wybór poprawnego zapisu spośród kilku propozycji w Numeri in lettere: scegli la scrittura in cifre, poprawienie błędu w Numeri in lettere: correggi l'errore albo ocenę prawdziwości stwierdzeń w Numeri in lettere: vero o falso.

Powiązanie z podstawą programową: Czytać i zapisywać liczby naturalne w notacji dziesiętnej, mając świadomość notacji pozycyjnej; porównywać je i porządkować, również przedstawiając je na osi liczbowej.

Typy zadań: Zapisz liczbę cyframi · Odczytaj liczbę słowami · Zapis liczb słowami: prawda czy fałsz · Zapis liczb słowami: wybierz zapis cyframi · Zapis liczb słowami: popraw błąd · Zero w środku: popraw zapis liczby

Mnożenie liczb do 19 przez 10

Dziecko uczy się mnożyć przez 10 liczby mniejsze niż 20, rozumiejąc, że każda jedność staje się dziesiątką, i potrafi powiedzieć, jak do tego doszło.

typów zadań: 6Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie drugiej dziecko pracuje z liczbami do stu, rozłożonymi na dziesiątki i jedności. Cel tej umiejętności to wykonywanie w pamięci prostych działań na liczbach naturalnych oraz umiejętność ustnego wyjaśnienia procedury. W tym konkretnym przypadku chodzi o liczby mniejsze od 20 pomnożone przez 10, na przykład 7 × 10 albo 13 × 10.

Typowym błędem jest traktowanie 10 jak liczby do dodania: 7 × 10 staje się 17, ponieważ wykonuje się 7 + 10. Dzieje się tak często, bo dziecko używa idei „dodawania”, którą dobrze zna z dodawania, nie widząc, że mnożenie przez 10 oznacza wzięcie tej wielkości dziesięć razy, czyli tyle dziesiątek, ile jest jedności. Także reguła „dopisania zera” może być stosowana bezmyślnie, co prowadzi do zapisu 130 zamiast 13 × 10, jeśli nie jest jasne, gdzie umieścić dziesiątki.

W praktyce typowym zadaniem jest Mnożenie przez 10, z rachunkami, które dziecko może powiązać z dziesiątkami i jednościami. Karty Dziesiątki: ile pełnych dziesiątek się mieści? oraz Dziesięć razy dziesięć, czyli dwa miejsca dalej pracują nad tym samym rozumowaniem, wychodząc od dziesiątek. Inne karty proszą o wybranie poprawnego wyniku, o stwierdzenie, czy zdanie jest prawdziwe, czy fałszywe, albo o przejście przez łańcuch zmian, gdzie każdy krok trzeba uzasadnić ustnie.

Powiązanie z podstawą programową: Wykonywać w pamięci proste działania na liczbach naturalnych i werbalizować procedury obliczeniowe.

Typy zadań: Mnożenie przez 10 · Mnożenie przez 10: prawda czy fałsz · Mnożenie przez 10: wybierz poprawny wynik · Dziesiątki: ile pełnych dziesiątek się mieści? · Mnożenie przez 10: dana zbędna · Mnożenie przez 10: łańcuch zmian · Dziesięć razy dziesięć, czyli o dwa miejsca dalej (kl. 3–4)

Liczba, która jest przed i po

W drugiej klasie szkoły podstawowej dziecko uczy się znajdować liczbę bezpośrednio poprzedzającą i bezpośrednio następującą po danej liczbie, w zakresie do stu.

typów zadań: 5Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W tym momencie dziecko pracuje z liczbami naturalnymi do stu, czytanymi i zapisywanymi w systemie dziesiętnym, czyli z dziesiątkami i jednostkami. Na tej podstawie uczy się mówić, która liczba następuje zaraz po (następnik), a która występuje zaraz przed (poprzednik) danej liczby, na przykład następnikiem 47 jest 48, a poprzednikiem 47 jest 46. Wskazówki łączą tę pracę z porównywaniem i porządkowaniem liczb, także na osi liczbowej.

Najczęstszy błąd pojawia się, gdy dziecko rozumuje w skokach po dziesięć zamiast po jeden. Na przykład na pytanie o poprzednik 40 odpowiada 30 zamiast 39 albo zmienia dziesiątki, gdy powinno zmienić tylko jednostki. Powodem jest to, że przy liczbach bliskich pełnej dziesiątce dziecko traktuje dziesiątkę jak jeden blok i traci z oczu cyfrę jedności.

W kartach pracy w klasie znajdują się ćwiczenia takie jak Suma następnika i poprzednika, w których dziecko znajduje dwie sąsiednie liczby i je dodaje, oraz Która liczba jest mniejsza od 1 i Która liczba jest większa od 1, polegające na wskazaniu sąsiedniej liczby. Są też Następnik i poprzednik: wybierz poprawną odpowiedź oraz Następnik i poprzednik: prawda czy fałsz, przydatne do sprawdzenia rozumienia bez dużego pisania. Warto przypomnieć dziecku, że następnik to zawsze o jeden więcej, a poprzednik to zawsze o jeden mniej.

Powiązanie z podstawą programową: Czytać i zapisywać liczby naturalne w notacji dziesiętnej, mając świadomość notacji pozycyjnej; porównywać je i porządkować, również przedstawiając je na osi liczbowej.

Typy zadań: Suma następnika i poprzednika · Jaka liczba jest o 1 większa · Następnik i poprzednik razem: prawda czy fałsz · Następnik i poprzednik razem: wybierz poprawną odpowiedź · Jaka liczba jest o 1 mniejsza

Używanie euro: wydatki, suma i reszta

Dziecko uczy się liczyć za pomocą monet i banknotów: ile kosztuje kilka przedmiotów razem, ile brakuje do zapłaty i jaką resztę otrzymuje.

typów zadań: 5Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie drugiej dziecko pracuje z euro w liczbach do stu, zgodnie z opisem obszaru. Używa dodawania i odejmowania, aby zrozumieć, ile kosztuje zakup, ile brakuje do określonej kwoty i jaka reszta mu się należy. Cel programowy w tym temacie, dotyczący liczb dziesiętnych, monet i miar, obejmuje cały pierwszy etap edukacyjny: karty pracy w tej klasie pokazują część dotyczącą kwot całkowitych w euro.

Najczęstszym błędem jest mylenie zapłaconej kwoty z resztą. Na przykład jeśli dziecko płaci 10 euro za przedmiot wart 6 euro, może napisać 10 lub 16 zamiast 4. Często zdarza się to także przy liczbach dwucyfrowych: dziecko odejmuje jedności i dziesiątki osobno, nie sprawdzając, czy potrzebne jest pożyczenie, albo zamienia miejscami dwie liczby w odejmowaniu. Najbardziej przydatnym sprawdzianem jest powtórzenie obliczenia od tyłu: cena plus reszta musi dać zapłaconą kwotę.

  • Zakup i reszta: dziecko oblicza resztę po zapłaceniu.
  • Reszta: popraw błąd: znajduje i poprawia błędną resztę, rozwijając kontrolę wyniku.
  • Reszta: wybierz właściwą kwotę: wybiera poprawną resztę spośród kilku możliwości.
  • Zakupy: ile kosztuje więcej sztuk?: dodaje ceny kilku przedmiotów.
  • Zakupy: czy pieniędzy wystarczy?: porównuje sumę pieniędzy z kosztem.
  • Pieniądze: ile jeszcze brakuje, aby to kupić: oblicza różnicę między ceną a dostępnymi pieniędzmi.
  • Monety: jakimi monetami zapłacić?: rozkłada kwotę na monety i banknoty.
  • Pieniądze na rysunku: ile ich jest?: liczy pieniądze przedstawione na rysunku.

Powiązanie z podstawą programową: Odczytywać, zapisywać, porównywać liczby dziesiętne, przedstawiać je na osi liczbowej oraz wykonywać proste dodawanie i odejmowanie, również w odniesieniu do monet lub wyników prostych pomiarów.

Typy zadań: Pieniądze na rysunku: ile ich jest? · Pieniądze: ile jeszcze brakuje na zakup · Zakupy: czy starczy pieniędzy? · Zakupy: ile kosztuje kilka sztuk? · Monety: którymi monetami zapłacić? · Reszta: popraw błąd (kl. 3) · Reszta: wybierz poprawną kwotę (kl. 3) · Zakupy i reszta (kl. 3)

Dzielenie z tabliczką mnożenia: ile razy się mieści?

Dziecko uczy się sprawdzać, ile razy dana liczba mieści się w innej, korzystając z tabliczki mnożenia, dla liczb do 100.

typów zadań: 4Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie drugiej dziecko pracuje nad dzieleniem, łącząc je z mnożeniem, które już zna. Na przykład, aby obliczyć 42 : 6, pyta się: „Przez jaką liczbę muszę pomnożyć 6, aby otrzymać 42?”. Liczby w grze są do 100, jak wskazują ćwiczenia z dzielenia w tabliczce. Program nauczania matematyki wymaga, aby dobrze znać tabliczki mnożenia i wykonywać działania pisemnymi algorytmami, którymi posługujemy się zwykle: dzielenie z użyciem tabliczki jest jednym z pierwszych kroków w tym kierunku.

Najczęstszy błąd to zamiana ról obu liczb. Dziecko, wiedząc, że 6 × 7 = 42, może zapisać 42 : 7 = 6 (poprawnie), a potem, dla 42 : 6, odpowiedzieć 7 bez sprawdzenia, albo zastosować tabliczkę „od tyłu”, nie rozumiejąc, jaką liczbę ma znaleźć. Innym częstym błędem jest szukanie wyniku w niewłaściwym wierszu tabliczki. Sprawdzenie za pomocą mnożenia odwrotnego pomaga od razu zobaczyć, gdzie jest błąd.

W kartach tego działu dzielenie z użyciem tabliczki pojawia się na różne sposoby:

  • Dzielenie w tabliczce (do 100) oraz Dzielenia w tabliczce: wybierz wynik, aby znaleźć iloraz, patrząc na tabelę.
  • Brakujący dzielnik: wybierz liczbę oraz Na ile zostało podzielone (tabliczka dzielenia), aby rozumować o liczbie, której brakuje.
  • Rozdziel na równe części, Podziel na równe części oraz Dzielenie: ile w jednym rzędzie, aby nadać dzieleniu konkretne znaczenie.
  • Dzielenie: ile opakowań otrzymamy oraz Dzielenie: sprawdź i znajdź błąd, aby powiązać obliczenie z sytuacjami z życia i uważnym sprawdzaniem.
  • Dzielenie z nadmiarowym danym, aby rozpoznawać, które informacje są naprawdę potrzebne.

Powiązanie z podstawą programową: Znać biegle tabliczkę mnożenia liczb do 10. Wykonywać działania na liczbach naturalnych za pomocą zwykłych algorytmów pisemnych.

Typy zadań: Dzielenie: ile grup wyjdzie · Podziel na równe części · Rozdziel po równo · Dzielenie: ile w jednym rzędzie · Dzielenie w zakresie tabliczki: wybierz wynik (kl. 3) · Dzielenie w zakresie tabliczki (do 100) (kl. 3) · Brakujący dzielnik: wybierz liczbę (kl. 3) · Dzielenie z liczbą zbędną (kl. 3) · Dzielenie: sprawdź i znajdź pomyłkę (kl. 3) · Przez ile dzielono (tabliczka dzielenia) (kl. 3) · Dzielenie: który podział daje więcej na osobę? (kl. 3)

Skoki dziesiątek na osi liczbowej

Dziecko uczy się odnajdywać liczbę do stu na osi liczbowej oraz przesuwać się o dziesięć w przód i w tył.

typów zadań: 3Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie drugiej praca z osią liczbową dotyczy liczb do stu, zgodnie z tym, co w tym roku przewidziano w obszarze matematyki. Dziecko uczy się umieszczać liczbę na osi, odczytywać liczbę znajdującą się na danej pozycji oraz przechodzić w górę lub w dół co dziesięć, zaczynając od podanego punktu.

Najczęstszym błędem jest liczenie po jednym, nawet wtedy, gdy wymagany skok wynosi dziesięć. Dziecko, na przykład startując od 34 i mając przejść dziesięć w przód, dochodzi do 35 lub 36 zamiast do 44. Często wynika to z tego, że nadal liczy kreski zamiast rozumować o dziesiątkach: „dziesięć” to jedna dziesiątka, czyli zmiana pola w rzędzie dziesiątek, a nie o jedną kreskę więcej.

W kartach tego obszaru praca występuje w trzech formach. W karcie Skoki co dziesięć na osi liczbowej dziecko zaczyna od zaznaczonej liczby i wykonuje skoki aż do wskazanego punktu. W karcie Skoki co dziesięć: wybierz liczbę musi wśród kilku możliwości wskazać liczbę, którą osiąga się dzięki skokowi. W karcie Skoki co dziesięć: prawda czy fałsz ocenia, czy stwierdzenie dotyczące skoku jest poprawne, na przykład „z 52 przechodzi się do 62 skokiem o dziesięć”.

Powiązanie z podstawą programową: Czytać i zapisywać liczby naturalne w notacji dziesiętnej, mając świadomość notacji pozycyjnej; porównywać je i porządkować, również przedstawiając je na osi liczbowej.
Powiązanie z podstawą programową: Przedstawiać znane liczby na osi liczbowej i posługiwać się skalami z podziałką w znaczących kontekstach w naukach przyrodniczych i technice.

Typy zadań: Skok o dziesiątki na osi liczbowej · Skok o dziesiątki: prawda czy fałsz · Skok o dziesiątki: wybierz liczbę

Tabliczka mnożenia

Dziecko uczy się zapamiętywać pierwsze tabliczki mnożenia i korzystać z tabliczki Pitagorasa do 100, aby znajdować brakujące iloczyny i czynniki.

typów zadań: 3Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Punkt programu nauczania dotyczący tabliczki mnożenia wymaga, aby dzieci znały ją pewnie do 10 i wykonywały działania pisemnymi algorytmami używanymi zwykle. Ten cel obejmuje cały etap szkoły podstawowej. W klasie drugiej praca dotyczy pierwszych tabliczek mnożenia i tabliczki Pitagorasa do 100, czyli rozumienia, co znaczy mnożyć, oraz zapamiętywania najczęściej używanych wyników.

Najczęstszy błąd polega na traktowaniu mnożenia jak dodawania: zapisanie 3 × 4 = 7 zamiast 12. Dziecko nie myli się w rachunkach, lecz stosuje działanie, które zna lepiej. Bardzo pomaga przypomnienie, że mnożyć znaczy mieć pewną liczbę równych grup, czyli wziąć 3 razy po 4.

W praktyce zadanie na ten temat może wyglądać tak:

  • Równe grupy w sumie oraz jak dodawanie: ile razy wzięto, aby połączyć mnożenie z konkretnymi sytuacjami.
  • Ile punktów w siatce, aby zobaczyć wiersze i kolumny jako iloczyn.
  • Tabliczka Pitagorasa (do 100) oraz Brakujący czynnik, aby czytać tabliczkę i ją uzupełniać.
  • Tabliczki: wybierz wynik oraz Sprawdź i znajdź błąd, aby ćwiczyć szybkie przypominanie i rozpoznawać pomyłki.

Powiązanie z podstawą programową: Znać biegle tabliczkę mnożenia liczb do 10. Wykonywać działania na liczbach naturalnych za pomocą zwykłych algorytmów pisemnych.

Typy zadań: Mnożenie jako dodawanie: ile razy wzięto składnik · Mnożenie: ile kropek w tablicy · Mnożenie: równe grupy razem · Brakujący czynnik: wybierz liczbę (kl. 3) · Tabliczka mnożenia: wybierz wynik (kl. 3) · Tabliczka mnożenia (do 100) (kl. 3) · Brakujący czynnik (tabliczka mnożenia) (kl. 3) · Mnożenie z liczbą zbędną (kl. 3) · Mnożenie: które daje więcej i o ile? (kl. 3) · Mnożenie: sprawdź i znajdź pomyłkę (kl. 3)

Przestrzeń i figury

Ścieżki i kierunki na siatce

Dziecko uczy się podążać po siatce za trasą opisaną słowami, poruszając się w prawo, w lewo i w górę oraz licząc kratki, a także wybierać poprawny wynik tej trasy.

typów zadań: 7Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie drugiej dziecko przechodzi trasę po kratkach: zaczyna od punktu, przesuwa się o określoną liczbę kratek w prawo, w lewo lub w górę i dociera do pola. Praca odbywa się na kartce w kratkę, a robot jest postacią, która się porusza, a liczby pozostają małe, do kilkudziesięciu kratek.

Najczęstszym błędem jest pomylenie prawej i lewej strony albo liczenie kratki startowej tak, jakby już była krokiem. Na przykład dziecko, które ma przejść trzy kratki w prawo, często zatrzymuje się dwie kratki dalej albo liczy cztery. Także kierunek „w górę” bywa mylony z „w dół”, ponieważ na kartce ruch jest pionowy, a dziecko nie zawsze kojarzy go z właściwym słowem.

W kartach pracy proponowanych przez przedmiot zadanie wygląda następująco:

  • Robot idzie w prawo albo w lewo: dziecko podąża za wskazanym kierunkiem i zaznacza, dokąd dotarło.
  • Ile kratek w prawo lub w górę: dziecko liczy kroki trasy i zapisuje liczbę.
  • Trasa robota: dziecko odtwarza całą drogę, nawet przy kilku ruchach następujących po sobie, albo wybiera spośród kilku wyników ten właściwy.

Cel tego typu kompetencji, zgodnie z zaleceniami, dotyczy całego trzyletniego etapu szkoły podstawowej: opisywania trasy, którą się przechodzi, oraz podawania komuś instrukcji, aby przeszedł wybraną trasę. W klasie drugiej karty pracy skupiają się przede wszystkim na podążaniu za trasą i liczeniu kratek; części dotyczące opisu i instrukcji to krok, który buduje się z czasem.

Powiązanie z podstawą programową: Pokonywać prostą trasę na podstawie opisu słownego lub rysunku, opisywać pokonywaną trasę i dawać komuś instrukcje, aby pokonał pożądaną trasę.

Typy zadań: Kratka: droga robota · Kratka: droga robota: wybierz wynik · Kratka: ile kratek w górę · Kratka: ile kratek w prawo · Kratka: robot idzie w lewo · Kratka: robot idzie w lewo: wybierz wynik · Kratka: robot idzie w prawo

Rozpoznawanie figur płaskich: nazwy i kształty

Dzieci uczą się rozpoznawać i nazywać podstawowe figury geometryczne płaskie, identyfikując je także wtedy, gdy zmieniają orientację lub znajdują się wewnątrz rysunku.

typów zadań: 6Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie drugiej dzieci uczą się rozpoznawać i poprawnie nazywać podstawowe figury płaskie. W ramach programu pierwszych trzech lat szkoły podstawowej praca koncentruje się na umiejętności odróżniania kształtów, takich jak trójkąty, kwadraty i prostokąty, na podstawie ich wizualnej obserwacji.

Częstym problemem jest zmiana orientacji: gdy figura zostaje obrócona lub przechylona, wiele dzieci ma trudności z jej rozpoznaniem lub uważa, że się zmieniła. Na przykład obrócony kwadrat bywa często mylony z rombem albo nie zostaje rozpoznany, ponieważ wzrok ma tendencję do skupiania się na położeniu w przestrzeni zamiast na cechach kształtu.

W kartach pracy ćwiczenia przedstawiają figurę wyizolowaną lub umieszczoną w szerszych kompozycjach graficznych. Typowe polecenia wymagają, aby:

  • rozpoznać i wybrać poprawną nazwę narysowanej figury, nawet gdy jest pokazana obróconą;
  • ocenić metodą prawda o fałsz, czy podana nazwa odpowiada rysunkowi, lub poprawić błędne określenie;
  • odnaleźć i policzyć, ile figur tego samego rodzaju (na przykład ile trójkątów) znajduje się w danej kompozycji.

Powiązanie z podstawą programową: Rozpoznawać, nazywać i opisywać figury geometryczne.

Typy zadań: Figury na rysunku: ile trójkątów? · Figury płaskie: popraw nazwę narysowanej figury · Figury płaskie: prawda czy fałsz · Jak nazywa się narysowana figura · Jak nazywa się ta figura? Wybierz · Jak nazywa się ta obrócona figura?

Linie pionowe, poziome i ukośne

W drugiej klasie szkoły podstawowej dzieci uczą się rozpoznawać, nazywać i rysować linie pionowe, poziome i ukośne, aby orientować się w przestrzeni i opisywać proste trasy.

typów zadań: 5Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie drugiej, aby zdobyć podstawy potrzebne do opisywania i śledzenia ścieżek na kartce, dzieci uczą się rozpoznawać kierunek linii prostych: pionowej, poziomej i ukośnej. Uczniowie uczą się poprawnie nazywać każdy rodzaj linii i rysować ją w przestrzeni graficznej, łącząc słowa z odpowiadającą im orientacją wzrokową.

Najczęstszy błąd dotyczy linii ukośnej. Dzieci często mylą ją z pionową, gdy nachylenie jest bardzo strome, lub z poziomą, gdy spadek jest minimalny. Zamieszanie pojawia się także wtedy, gdy kartka zostaje obrócona na ławce, ponieważ postrzeganie nachylenia zmienia się w zależności od położenia ciała.

W kartach ćwiczeń dzieci wykonują zadania rozpoznawania, takie jak Jaka to linia? Wybierz lub Pionowa, pozioma czy ukośna? Prawda czy fałsz, w których muszą przyporządkować właściwą nazwę do figury. Inne ćwiczenia polegają na poprawianiu błędnych etykiet albo zachęcają do działania zadaniem Narysuj linię, rysując odcinki we wskazanym kierunku.

Powiązanie z podstawą programową: Pokonywać prostą trasę na podstawie opisu słownego lub rysunku, opisywać pokonywaną trasę i dawać komuś instrukcje, aby pokonał pożądaną trasę.

Typy zadań: Jaka to linia? Wybierz · Narysuj linię: pionową, poziomą albo ukośną · Pion, poziom czy skos · Pionowa, pozioma czy ukośna? Prawda czy fałsz · Popraw: pionowa, pozioma czy ukośna

Rozpoznawanie brył na podstawie ich cech

Rozpoznawanie brył na podstawie ich cech

typów zadań: 5Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Wskazanie z programu nauczania jest ogólne: prosi o rysowanie figur geometrycznych i budowanie modeli z materiałów, także w przestrzeni. Nie podaje przedziału liczbowego, ponieważ tutaj tematem jest kształt, a nie rachunki. Cel dotyczy kilku lat nauki, a nie tylko drugiej klasy. W tej klasie pracuje się przede wszystkim nad rozpoznawaniem i nazywaniem najczęstszych brył.

Częstym błędem jest nazywanie bryły od jej płaskiej ściany: sześcian nazywany jest "kwadratem", a kula "kołem". Dzieje się tak, ponieważ dziecko widzi płaski kontur, a jeszcze nie samo ciało jako całość. Inną typową pomyłką jest zamiana stożka z walcem, które rozróżnia się po szpicu lub płaskiej podstawie.

W kartach pracy w klasie ćwiczenie na ten temat pojawia się na różne sposoby, między innymi jako:

  • Jak nazywa się ta bryła: dziecko nazywa pokazaną bryłę.
  • Jaka to bryła? Wybierz: wybiera poprawną nazwę spośród kilku możliwości.
  • Jaka to bryła? Prawda czy fałsz: ocenia, czy stwierdzenie o bryle jest poprawne.
  • Bryły: znajdź przedmiot o kształcie bryły: łączy bryłę z prawdziwym przedmiotem z pokoju lub codziennego życia.
  • Bryły: popraw nazwę bryły: znajduje i poprawia błędną nazwę nadaną bryle.

Powiązanie z podstawą programową: Rysować figury geometryczne i budować modele materialne także w przestrzeni.

Typy zadań: Jak nazywa się ta bryła · Bryły: popraw nazwę bryły · Bryły: znajdź przedmiot w kształcie bryły · Jaka to bryła? Prawda czy fałsz · Jaka to bryła? Wybierz

Określanie, gdzie znajduje się przedmiot

Dziecko uczy się opisywać, gdzie znajduje się przedmiot w stosunku do siebie i innych przedmiotów, używając określeń: nad/pod, przed/za, po prawej/po lewej oraz w środku/na zewnątrz.

typów zadań: 4Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie drugiej dziecko potrafi opisać położenie przedmiotów w przestrzeni, zarówno względem siebie samego, jak i względem innych osób lub przedmiotów, używając właściwych słów: nad i pod, przed i za, po prawej i po lewej, wewnątrz i na zewnątrz. W kartach tej ścieżki położenie pojawia się przede wszystkim na jednym rzędzie kratek, gdzie pracuje się z liczbami do stu i obserwuje się, ile pól znajduje się między dwoma elementami.

Najczęstszym błędem jest pomylenie punktu widzenia: dziecko wskazuje prawą lub lewą stronę, patrząc ze swojej pozycji, podczas gdy w poleceniu gwiazdka lub punkt odniesienia są widziane z innego kierunku, albo liczy kratki, wliczając pole startowe, i otrzymuje błędny wynik. Wystarczy poprosić dziecko, aby powtórzyło zdanie własnymi słowami i wskazało palcem pole odniesienia, zanim zacznie liczyć.

W kartach znajdują się cztery gotowe wzory: Rząd kratek: ile pomiędzy, w którym liczy się przestrzeń między dwoma znakami; Rząd kratek: ile pomiędzy: wybierz wynik, gdzie dziecko wybiera poprawną odpowiedź spośród kilku propozycji; Rząd kratek: po lewej stronie gwiazdki oraz Rząd kratek: po prawej stronie gwiazdki, które polegają na wskazaniu kratek po określonej stronie punktu odniesienia.

Powiązanie z podstawą programową: Komunikować położenie obiektów w przestrzeni fizycznej, zarówno względem podmiotu, jak i względem innych osób lub obiektów, używając odpowiednich terminów (nad/pod, przed/za, prawo/lewo, wewnątrz/na zewnątrz).

Typy zadań: Rząd kratek: ile między · Rząd kratek: ile między: wybierz wynik · Rząd kratek: na lewo od gwiazdki · Rząd kratek: na prawo od gwiazdki

Relacje, dane i przewidywania

Czytanie tabel i kresek: ile razem?

Dziecko uczy się czytać tabelę lub piktogram, liczyć dane w wierszu oraz porównywać dwa wiersze, aby powiedzieć, o ile więcej elementów znajduje się w jednym z nich.

typów zadań: 24Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie drugiej dziecko pracuje z tabelami i rysunkami pokazującymi ilości, takimi jak kreski do liczenia i piktogramy, w których jeden rysunek przedstawia kilka przedmiotów. Zadania dotyczą liczb do stu, czyli tych, z którymi pracuje się w tej klasie. Zadanie polega na zrozumieniu, co mówi tabela, i wyciągnięciu z niej konkretnej informacji: ile rzeczy jest w jednym wierszu, ile jest w sumie, który wiersz jest najdłuższy.

Najczęstszy błąd polega na liczeniu kresek lub rysunków bez uwzględnienia wartości, jaką każdy z nich przedstawia, albo na podaniu sumy jednego wiersza wtedy, gdy pytanie dotyczy sumy wszystkich wierszy. Także w porównaniu ("ile więcej") dziecko może dodawać zamiast odejmować, ponieważ nie rozumie jeszcze, że różnica to to, co pozostaje po porównaniu dwóch ilości.

W praktyce ćwiczenie tego typu pojawia się jako Tabella a tacche: conta le tacche lub Tabella a tacche: leggi una riga, a następnie pytania w rodzaju Tabella a tacche: quanti in tutto i Tabella a tacche: quanti in più. Są też karty z Ideogramma: un disegno vale per più cose oraz z Tabella: quanti in tutto?. Inne karty proszą o uzupełnienie brakującego wiersza, gdy znana jest suma, lub o sprawdzenie stwierdzeń w stylu Totale dalla tabella: vero o falso.

Powiązanie z podstawą programową: Odczytywać i przedstawiać relacje oraz dane za pomocą diagramów, schematów i tabel.
Powiązanie z podstawą programową: Przedstawiać relacje i dane oraz, w sytuacjach znaczących, wykorzystywać reprezentacje do pozyskiwania informacji, formułowania sądów i podejmowania decyzji.
Powiązanie z podstawą programową: Przedstawiać problemy za pomocą tabel i wykresów, które wyrażają ich strukturę.

Typy zadań: Tabela: ile razem według zestawienia? · Tabelka kreskowa – dwa wiersze razem: znajdź błąd · Tabelka kreskowa – ile razem: znajdź błąd · Tabelka kreskowa: dwa wiersze razem · Tabelka kreskowa: dwa wiersze razem: prawda czy fałsz · Tabelka kreskowa: ile razem · Tabelka kreskowa: ile razem: prawda czy fałsz · Tabelka kreskowa: najdłuższy wiersz · Tabelka kreskowa: najdłuższy wiersz: wybierz wynik · Tabelka kreskowa: o ile więcej · Tabelka kreskowa: o ile więcej: wybierz wynik · Tabelka kreskowa: odczytaj wiersz · Tabelka kreskowa – najwięcej minus najmniej: znajdź błąd · Tabelka kreskowa: cztery wiersze razem · Tabelka kreskowa: cztery wiersze razem: wybierz wynik · Tabelka kreskowa: ile kresek dorysować · Tabelka kreskowa: najwięcej minus najmniej · Tabelka kreskowa: najwięcej minus najmniej: prawda czy fałsz · Tabelka kreskowa: zakryty wiersz · Tabelka kreskowa: zakryty wiersz: wybierz wynik · Brakujący wiersz zestawienia przy znanej sumie · Diagram obrazkowy: jeden rysunek oznacza kilka · Razem z zestawienia: prawda czy fałsz · Razem z zestawienia: wybierz poprawną odpowiedź · Tabelka kreskowa: policz kreski (zerówka – kl. 1)

Odczytywanie informacji z tabel i wykresów

Dziecko uczy się czytać tabele i wykresy słupkowe z liczbami do 100, porównując ilości i obliczając różnice.

typów zadań: 7Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie drugiej dzieci uczą się wyciągać informacje z prostych tabel i wykresów słupkowych, pracując z liczbami do 100. Na tym poziomie nie odczytują one jedynie pojedynczej wartości, ale wykorzystują reprezentacje do konkretnych porównań: wskazują kategorię o największej lub najmniejszej wartości i używają odejmowania, aby ustalić różnicę między dwiema ilościami.

Najczęstszy błąd pojawia się przy pytaniu «o ile więcej?»: wielu uczniów po prostu podaje liczbę z najwyższego słupka, zamiast odjąć mniejszą wartość od większej. Zdarza się też, że czytają zły wiersz, gdy mają porównać dwa konkretne elementy w tabeli zawierającej dużo danych.

W kartach pracy ta umiejętność jest ćwiczona za pomocą prowadzonych i ukierunkowanych zadań:

  • znajdowanie która kategoria ma najwięcej lub ile grup przekracza określoną liczbę;
  • obliczanie o ile więcej lub różnicy między największą a najmniejszą wartością;
  • sprawdzanie twierdzeń o różnicy między dwoma wierszami poprzez wybór prawda czy fałsz albo zaznaczenie poprawnej odpowiedzi.

Powiązanie z podstawą programową: Odczytywać i przedstawiać relacje oraz dane za pomocą diagramów, schematów i tabel.
Powiązanie z podstawą programową: Przedstawiać relacje i dane oraz, w sytuacjach znaczących, wykorzystywać reprezentacje do pozyskiwania informacji, formułowania sądów i podejmowania decyzji.

Typy zadań: Diagram słupkowy: o ile więcej · Tabela: która kategoria ma najwięcej? · Tabela: o ile więcej według zestawienia? · Różnica dwóch wierszy: prawda czy fałsz · Różnica dwóch wierszy: wybierz poprawną odpowiedź · Tabela: ile grup przekracza podaną liczbę? · Tabela: o ile różni się największa od najmniejszej?

Mierzenie długości w cm, mm i metrach

Dziecko uczy się mierzyć długość przedmiotów i odcinków linijką oraz rozpoznawać jednostki umowne: centymetr, milimetr i metr. Program nauczania wymaga mierzenia wielkości zarówno za pomocą jednostek dowolnych, jak i jednostek oraz narzędzi umownych, takich jak metr.

typów zadań: 6Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie drugiej pomiar wiąże się z linijką i kartami pracy z tego działu, które operują liczbami do stu. Dziecko odczytuje długość przedmiotu na linijce i łączy ze sobą jednostki: wie, że metr zawiera sto centymetrów, a centymetr zawiera dziesięć milimetrów.

Najczęstszym błędem jest zaczynanie mierzenia od cyfry 1 na linijce zamiast od zera, przez co pomiar wychodzi o jeden za mało. Innym częstym błędem jest mylenie milimetrów z centymetrami: przedmiot długi na 5 cm zapisuje się jako 5 mm, ponieważ jednostki wydają się wymienne, a liczby pozostają takie same.

Na kartach znajdują się następujące typy ćwiczeń:

  • Odczytaj długość na linijce
  • Metry i centymetry: popraw błąd
  • Zamień metry i centymetry na centymetry
  • Zamień centymetry i milimetry na milimetry
  • Centymetry na milimetry: wybierz poprawną odpowiedź
  • Centymetry na milimetry: prawda czy fałsz

Powiązanie z podstawą programową: Mierzyć wielkości (długości, czas itp.), używając zarówno jednostek dowolnych, jak i jednostek oraz przyrządów konwencjonalnych (metr, zegar itp.).

Typy zadań: Odczytaj długość z linijki · Zamiana centymetrów i milimetrów na milimetry · Zamiana metrów i centymetrów na centymetry · Centymetry na milimetry: prawda czy fałsz · Centymetry na milimetry: wybierz poprawną odpowiedź · Metry i centymetry: popraw błąd

Jednostki masy: gramy i kilogramy

Dziecko uczy się używać jednostek miary do ważenia przedmiotów, w szczególności gramów i kilogramów, oraz przechodzić od jednych do drugich.

typów zadań: 6Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Program nauczania wymaga mierzenia wielkości, takich jak długość i czas, za pomocą zarówno jednostek umownych, jak i konwencjonalnych, na przykład metra czy zegara. W przypadku masy zadania w tej klasie wykorzystują gram i kilogram, a narzędziem jest waga. Tekst programu nie podaje dokładnego zakresu liczbowego dla masy, dlatego opieramy się na tym, co proponują drukowane karty pracy z tego obszaru: odczytywanie w gramach wskazania wagi oraz praca z pełnymi kilogramami.

Częstym błędem jest mylenie tych dwóch jednostek, na przykład przekonanie, że kilogram to 100 gramów zamiast 1000. Dziecko często stosuje do ciężaru to samo rozumowanie, którego używa przy dziesiątkach i jednościach, i dochodzi do błędnej zamiany. Trudności może sprawiać także pytanie „ile brakuje do kilograma?”, ponieważ trzeba zrozumieć, że szukamy różnicy względem 1000 gramów, a nie po prostu liczby do zapisania.

W praktyce typowe zadanie polega na odczytaniu, ile gramów wskazuje waga, albo na ocenie, czy zdanie o kilogramach i mniejszych jednostkach jest prawdziwe, czy fałszywe. Inne karty proponują wybór poprawnego wyniku zamiany kilogramów na mniejsze jednostki, obliczenie, ile gramów brakuje do pełnego kilograma, lub ustalenie, na ile porcji wystarczy opakowanie o danej wadze. Praca z prawdziwymi przedmiotami i wagą, gdy to możliwe, pomaga nadać liczbom znaczenie.

Powiązanie z podstawą programową: Mierzyć wielkości (długości, czas itp.), używając zarówno jednostek dowolnych, jak i jednostek oraz przyrządów konwencjonalnych (metr, zegar itp.).

Typy zadań: Masa: ile brakuje do pełnego kilograma? · Masa: ile gramów brakuje do kilograma? · Waga: ile gramów wskazuje? · Zamiana kilogramów na mniejsze jednostki masy · Jednostki masy od kilograma: wybierz wynik · Kilogramy na mniejsze jednostki: prawda czy fałsz · Na ile porcji starczy całość (kl. 3–4)

Liczby parzyste: dwie równe części

Dziecko uczy się rozpoznawać liczby parzyste do stu, zapisując je jako sumę dwóch jednakowych składników, na przykład 8 = 4 + 4.

typów zadań: 3Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W drugiej klasie szkoły podstawowej dziecko klasyfikuje liczby do stu według pewnej własności: parzyste są te, które można podzielić na dwie równe części. Konkretne zadanie polega na znalezieniu, dla danej liczby, dwóch równych składników, z których się ona składa, na przykład 6 = 3 + 3 albo 14 = 7 + 7.

Typowy błąd polega na szukaniu dowolnych dwóch składników bez sprawdzenia, czy są równe: dla 8 dziecko pisze 3 + 5 albo 4 + 5 i nie zauważa, że dwie części nie są równe lub że suma się nie zgadza. Czasem pamięta tylko, że liczba „kończy się na 0, 2, 4, 6, 8”, bez zrozumienia dlaczego, czyli bez powrotu do dwóch równych części.

Karty w tym dziale proponują trzy modele: wybór dwóch równych składników dla danej liczby parzystej, stwierdzenie, czy równość typu „liczba = składnik + składnik” jest prawdziwa, czy fałszywa, oraz uzupełnienie zapisu jako sumy dwóch równych składników. Ćwiczenia z liczbami nieparzystymi nie występują wśród wymienionych modeli dla tego tematu.

Powiązanie z podstawą programową: Klasyfikować liczby, figury, przedmioty na podstawie jednej lub więcej własności, wykorzystując odpowiednie reprezentacje, w zależności od kontekstów i celów.

Typy zadań: Liczba parzysta jako dwa równe składniki · Liczba parzysta jako dwa równe składniki: prawda czy fałsz · Liczba parzysta jako dwa równe składniki: wybierz

Odczytywanie zegara: godziny i minuty

Dziecko uczy się odczytywać godzinę na zegarze tarczowym, rozróżniając wskazówkę godzin od wskazówki minut.

typów zadań: 3Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie drugiej dziecko pracuje z zegarem tarczowym jako konwencjonalnym narzędziem do mierzenia czasu, zgodnie z punktem P3.RDP.4 Wskazówek krajowych. Dokument nie określa tu dokładnego zakresu liczbowego dla zegara, dlatego warto przyjrzeć się temu, co proponują karty tego obszaru: odczytywanie godziny na tarczy, stwierdzanie, czy podana godzina jest prawdziwa, czy fałszywa, oraz liczenie, ile minut minęło lub brakuje do pełnej godziny.

Najczęstszym błędem jest mylenie dwóch wskazówek: na przykład odczytanie liczby wskazywanej przez wskazówkę minutową jako godziny albo liczenie minut tak, jakby były godzinami. Dlatego karty poprawkowe proszą, aby znaleźć i wyjaśnić, gdzie tkwi błąd w odczycie, a nie tylko podać poprawną odpowiedź.

Typowa karta pokazuje narysowany zegar i prosi o zapisanie godziny, którą wskazuje, albo przedstawia stwierdzenia do oceny jako prawdziwe lub fałszywe, bądź dwa zegary do porównania, aby ustalić, który pokazuje godzinę wcześniejszą. Gotowe szablony w tym obszarze to: Odczytaj zegar, Odczytaj zegar: prawda czy fałsz, Zegar: popraw błąd odczytu, Zegar: ile minut do pełnej godziny?, Zegar: który pokazuje wcześniejszą godzinę? oraz Odczytaj zegar: jaką godzinę pokazuje tarcza?

Powiązanie z podstawą programową: Mierzyć wielkości (długości, czas itp.), używając zarówno jednostek dowolnych, jak i jednostek oraz przyrządów konwencjonalnych (metr, zegar itp.).

Typy zadań: Odczyt zegara: która godzina jest na tarczy · Odczyt zegara: prawda czy fałsz · Zegar: popraw błąd w odczycie · Odczytywanie zegara (kl. 3) · Zegar: ile minut do pełnej godziny? (kl. 3) · Zegar: który pokazuje wcześniejszą godzinę? (kl. 3)

Proste obliczenia z czasem

Dziecko uczy się odczytywać zegar i wykonywać proste obliczenia na czasie trwania i godzinach, przechodząc od godzin do minut.

typów zadań: 3Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie drugiej dziecko pracuje z czasem jako wielkością do zmierzenia, posługując się zegarem, czyli narzędziem konwencjonalnym. Punkt programu dotyczący mierzenia czasu obowiązuje w całym trzyletnim cyklu szkoły podstawowej (klasy 1-3), dlatego nie wskazuje konkretnego przedziału liczbowego dla tego jednego roku. To, czym zajmuje się klasa druga, według dostępnych modeli ćwiczeń, to czas trwania, godziny rozpoczęcia i upływające minuty, a także związek między godzinami a minutami.

Najczęstszy błąd polega na zamianie godzin na minuty tak, jakby były dziesiątkami: zapisanie, że 2 godziny to 20 minut, albo że 3 godziny to 300 minut. Dziecko ma tendencję do korzystania z systemu dziesiętnego, który zna najlepiej, podczas gdy godzina ma 60 minut. Pomaga zawsze wiązać zamianę z prawdziwym zegarem i konkretną sytuacją, na przykład z czasem trwania lekcji lub zabawy.

W praktyce ćwiczenie dotyczące czasu polega na obliczeniu czasu trwania, podaniu, o której godzinie zaczęła się czynność, lub na określeniu, ile minut upłynęło. Dostępne modele obejmują:

  • Czas trwania i Czas trwania: który trwał dłużej?, aby porównać lub obliczyć, jak długo trwa czynność.
  • O której godzinie się zaczęło? i Czas: ile minut upłynęło?, zadanie wymagające rozumowania o przedziale czasu.
  • Zamień godziny na minuty, Godziny na minuty: wybierz poprawną odpowiedź i Godziny na minuty: prawda czy fałsz, aby pracować nad zamianą jednostek.
  • Plan dnia: ułóż godziny w kolejności, aby uporządkować w czasie czynności w ciągu dnia.

Powiązanie z podstawą programową: Mierzyć wielkości (długości, czas itp.), używając zarówno jednostek dowolnych, jak i jednostek oraz przyrządów konwencjonalnych (metr, zegar itp.).

Typy zadań: Zamień godziny na minuty · Godziny na minuty: prawda czy fałsz · Godziny na minuty: wybierz poprawną odpowiedź · Plan dnia: uporządkuj godziny (kl. 3) · Czas: ile minut minęło? (zadanie z treścią) (kl. 3) · O której się zaczęło? (kl. 3) · Obliczenia zegarowe — czas trwania (kl. 3) · Czas trwania: o ile dłużej trwało jedno niż drugie? (kl. 3–4)

Pozostałe typy zadań

Tak wygląda zadanie

Wózek z karmą w zoo stoi przy wybiegu numer 2. Aby nakarmić kolejne zwierzęta, przesuwa się do przodu o 3 wybiegi. Do którego wybiegu dociera wózek?

Wskazówka: Znajdź najpierw wybieg numer 2, a potem policz do przodu 3 wybiegi, aby sprawdzić, gdzie zatrzyma się wózek z karmą.

Odpowiedź: 5

Kolumny kratki są ponumerowane. Robot stoi na gwiazdce i przesuwa się o 3 kratki w lewo. W której kolumnie stanie? Wybierz odpowiedź.

□

Odpowiedź: a

W tabeli pokazano konewki ustawione wzdłuż ceglanego muru w rzędach A, B i C. Ile łącznie konewek stoi wzdłuż muru?

Wskazówka: Sprawdź w tabeli liczbę konewek w rzędach A, B i C. Dodaj do siebie liczby ze wszystkich trzech rzędów.

Odpowiedź: 38

Na sprawdzian i na lekcję

Sprawdzian w grupach A–D

Na sprawdzian albo kartkówkę: wydruk w maksymalnie czterech grupach (A–D) — ten sam układ, w każdej grupie inne liczby i inna kolejność odpowiedzi, jeden wspólny klucz odpowiedzi.

Utwórz arkusz w grupach →
Popraw zadania w edytorze

Zmień liczby, kolejność i treść zadań na gotowym arkuszu.

Wypróbuj edytor →
Test wyboru

Te same zadania z odpowiedziami do wyboru i kartą odpowiedzi dla ucznia.

Utwórz test →

Powtórka z wcześniejszych klas

Tematy, które nie mają jeszcze typów zadań dla tej klasy — zadania pochodzą z klas wcześniejszych.

Liczenie przedmiotów i zapisywanie, ile ich jest

Dziecko uczy się liczyć przedmioty, na głos i w myślach, oraz zapisywać, ile ich jest, pracując z liczbami do stu.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Program nauki liczenia przedmiotów lub zdarzeń, na głos i w myślach, wymaga liczenia w kierunku rosnącym i malejącym, a także w skokach po dwa, po trzy i więcej. W klasie drugiej obszar matematyki pracuje na liczbach do stu, a dziecko używa liczenia, by powiedzieć i zapisać, ile przedmiotów znajduje się w grupie.

Najczęstszy błąd polega na przypisywaniu każdemu przedmiotowi tylko jednej liczby. Jeśli dziecko wypowiada nazwy liczb szybciej, niż wskazuje przedmioty, może pominąć niektóre z nich albo policzyć je dwa razy, i wynik będzie błędny, mimo że ciąg słów jest poprawny. Dlatego warto, aby dziecko dotykało lub przesuwało każdy przedmiot podczas liczenia, a potem zapytać, ile ich jest w sumie.

W obszarze matematyki na tym poziomie gotowe zadania są następujących typów:

  • Policz żetony w siatkach: dziecko liczy narysowane żetony i zapisuje liczbę.
  • Policz żetony: wybierz liczbę: spośród kilku liczb dziecko wybiera tę, która odpowiada grupie.
  • Policz żetony: prawda czy fałsz: dziecko sprawdza, czy zapisana liczba odpowiada grupie.
  • Jeden więcej, Jeden więcej: wybierz wynik i Jeden więcej: prawda czy fałsz: dla danej grupy dziecko dodaje jeden przedmiot i mówi lub sprawdza, ile ich jest teraz.

Powiązanie z podstawą programową: Liczyć obiekty lub zdarzenia, na głos i w pamięci, w przód i w tył oraz skokami co dwa, trzy, ...

Typy zadań: O jeden więcej (kl. 1) · O jeden więcej: prawda czy fałsz (kl. 1) · O jeden więcej: wybierz wynik (kl. 1) · Policz żetony w ramkach (kl. 1) · Policz żetony: prawda czy fałsz (kl. 1) · Policz żetony: wybierz liczbę (kl. 1)

Dziesiątki i jedności: ile dziesiątek i ile jedności?

Dziecko uczy się odczytywać liczbę do stu jako określoną liczbę dziesiątek i określoną liczbę jedności, na przykład 34 jako 3 dziesiątki i 4 jedności.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W drugiej klasie szkoły podstawowej dziecko pracuje z liczbami do stu i uczy się rozkładać je na dziesiątki i jedności. Musi zrozumieć, że w liczbie 34 cyfra 3 oznacza trzy dziesiątki (trzydzieści), a cyfra 4 oznacza cztery jedności, oraz że położenie cyfry ma znaczenie. Ważny etap dotyczy liczb od 11 do 19, które odczytujemy jako jedną dziesiątkę i kilka jedności: 14 to jedna dziesiątka i cztery jedności.

Najczęstszy błąd polega na czytaniu cyfr tak, jakby były oddzielne. Na przykład dziecko może powiedzieć, że 14 to "jeden i cztery", nie rozpoznając dziesiątki, albo może odwrócić cyfry i zapisać 41, chociaż chciało zapisać 14, ponieważ nie ma jeszcze jasności, która pozycja odpowiada dziesiątkom. Zwykle dzieje się tak wtedy, gdy zapis liczby zostaje zapamiętany bez powiązania z grupą dziesięciu przedmiotów.

W kartach tego działu praca przybiera różne formy, wszystkie przewidziane w dostępnych szablonach:

  • Dziesiątki i jedności oraz Jedna dziesiątka i jedności: jaka to liczba?, do zapisania liczby odpowiadającej określonej liczbie dziesiątek i jedności.
  • Dziesiątki w liczbie: ile pełnych dziesiątek? oraz Dziesiątki w liczbie: wybierz ile, do liczenia dziesiątek zawartych w liczbie.
  • Dziesiątki i jedności: wybierz jedności, do ustalenia, ile jedności zostaje po dziesiątkach.
  • Liczby od 11 do 19 oraz Jedna dziesiątka i jedności w wersjach "wybierz wynik" i "prawda czy fałsz", do sprawdzenia odczytu liczby.

Powiązanie z podstawą programową: Czytać i zapisywać liczby naturalne w notacji dziesiętnej, mając świadomość notacji pozycyjnej; porównywać je i porządkować, również przedstawiając je na osi liczbowej.

Typy zadań: Dziesiątki i jedności (kl. 1) · Dziesiątki i jedności: wybierz jedności (kl. 1) · Dziesiątki w liczbie: ile pełnych dziesiątek? (kl. 1) · Dziesiątki w liczbie: prawda czy fałsz (kl. 1) · Dziesiątki w liczbie: wybierz ile (kl. 1) · Dziesięć i jedności: jaka to liczba? (kl. 1) · Dziesięć i jedności: prawda czy fałsz (kl. 1) · Dziesięć i jedności: wybierz wynik (kl. 1) · Liczby od 11 do 19: dziesiątka i jedności (kl. 1) · Liczby od 11 do 19: prawda czy fałsz (kl. 1) · Liczby od 11 do 19: wybierz wynik (kl. 1)

Więcej o tej klasie

Czego uczy się z matematyki dziecko w drugiej klasie szkoły podstawowej?

W drugiej klasie dziecko liczy co dwa i co trzy, czyta i zapisuje liczby do stu w systemie dziesiętnym, porównuje je i porządkuje na osi liczbowej. Wykonuje dodawanie i odejmowanie w pamięci oraz sposobem pisemnym, poznaje mnożenie i uczy się pierwszych tabliczek mnożenia. Używa monet i euro przy drobnych zakupach, odczytuje godzinę na zegarze, określa położenie przedmiotów (na górze, na dole, po prawej, po lewej), porusza się po wyznaczonej trasie i rozpoznaje podstawowe figury geometryczne.

O programie nauczania: w roku szkolnym 2026/2027 klasa ta realizuje jeszcze krajowe wytyczne programowe z 2012 roku (D.M. z 16 listopada 2012 r., nr 254), obowiązujące dla klas już rozpoczętych aż do końca ich cyklu kształcenia; nowe wytyczne (D.M. z 9 grudnia 2025 r., nr 221) wejdą w tej klasie w roku szkolnym 2027/2028. Cele kształcenia określono na koniec klasy trzeciej, a nie z podziałem na poszczególne lata: dobór zagadnień dla tej klasy jest naszym wyborem. Cele, zacytowane dosłownie, znajdują się w sekcji poniżej.

Powiązanie z podstawą programową

Każdy wiersz to wymaganie podstawy programowej w brzmieniu z urzędowego źródła podlinkowanego niżej, obok nasze tematy.

WymaganieNasze tematy
Liczby
Liczyć obiekty lub zdarzenia, na głos i w pamięci, w przód i w tył oraz skokami co dwa, trzy, ... Liczenie przedmiotów i zapisywanie, ile ich jest · Liczenie w przód i w tył z przeskokami
Czytać i zapisywać liczby naturalne w notacji dziesiętnej, mając świadomość notacji pozycyjnej; porównywać je i porządkować, również przedstawiając je na osi liczbowej. Czytanie i pisanie liczb: cyfry i słowa · Dziesiątki i jedności: ile dziesiątek i ile jedności? · Porównywanie liczb do 100 · Skoki dziesiątek na osi liczbowej · Liczba, która jest przed i po
Wykonywać w pamięci proste działania na liczbach naturalnych i werbalizować procedury obliczeniowe. Dodawanie w zakresie do 20 bez przekraczania progu dziesiątki · Dodawanie w zakresie do 100: obliczanie i wyjaśnianie · Dodawanie w zakresie do 100 z przeniesieniem · Odejmowanie w zakresie do 100: obliczanie i wyjaśnianie, jak to zrobić · Podanie tytułu i krótkiego streszczenia tematu matematycznego, który ma zostać przedstawiony rodzicom, może być pomocne. · Mnożenie liczb do 19 przez 10 · Wygodna kolejność w dodawaniu
Znać biegle tabliczkę mnożenia liczb do 10. Wykonywać działania na liczbach naturalnych za pomocą zwykłych algorytmów pisemnych. Tabliczka mnożenia · Dzielenie z tabliczką mnożenia: ile razy się mieści? · Jak działania wzajemnie się kontrolują
Odczytywać, zapisywać, porównywać liczby dziesiętne, przedstawiać je na osi liczbowej oraz wykonywać proste dodawanie i odejmowanie, również w odniesieniu do monet lub wyników prostych pomiarów. Używanie euro: wydatki, suma i reszta
Przestrzeń i figury
Postrzegać własne położenie w przestrzeni i szacować odległości oraz objętości, wychodząc od własnego ciała.
Komunikować położenie obiektów w przestrzeni fizycznej, zarówno względem podmiotu, jak i względem innych osób lub obiektów, używając odpowiednich terminów (nad/pod, przed/za, prawo/lewo, wewnątrz/na zewnątrz). Określanie, gdzie znajduje się przedmiot
Pokonywać prostą trasę na podstawie opisu słownego lub rysunku, opisywać pokonywaną trasę i dawać komuś instrukcje, aby pokonał pożądaną trasę. Ścieżki i kierunki na siatce · Linie pionowe, poziome i ukośne
Rozpoznawać, nazywać i opisywać figury geometryczne. Rozpoznawanie figur płaskich: nazwy i kształty
Rysować figury geometryczne i budować modele materialne także w przestrzeni. Rozpoznawanie brył na podstawie ich cech
Relacje, dane i przewidywania
Klasyfikować liczby, figury, przedmioty na podstawie jednej lub więcej własności, wykorzystując odpowiednie reprezentacje, w zależności od kontekstów i celów. Liczby parzyste: dwie równe części
Argumentować na temat kryteriów, które zostały użyte do wykonania zadanych klasyfikacji i uporządkowań.
Odczytywać i przedstawiać relacje oraz dane za pomocą diagramów, schematów i tabel. Czytanie tabel i kresek: ile razem? · Odczytywanie informacji z tabel i wykresów
Mierzyć wielkości (długości, czas itp.), używając zarówno jednostek dowolnych, jak i jednostek oraz przyrządów konwencjonalnych (metr, zegar itp.). Mierzenie długości w cm, mm i metrach · Odczytywanie zegara: godziny i minuty · Proste obliczenia z czasem · Jednostki masy: gramy i kilogramy

Spoza programu — zadania dodatkowe

Zadania, których program tej klasy nie przewiduje, a inne kraje uczą ich na tym poziomie. Darmowe jak wszystko tutaj i nigdy nie mieszają się z działami ani z gotowymi testami z programu.