Polski
Program nauczania (Francja)

Matematyka — klasa 2

Klasa 2 (Francja) — Dodawanie i odejmowanie, praca z danymi

Imaginesis: arkusze z matematyki do druku dla tej klasy (Francja) — zadania tekstowe ze wskazówkami, kluczem odpowiedzi i rozwiązaniami krok po kroku w PDF, także jako sprawdzian w 2–4 grupach (A–D).

z kluczem odpowiedzi · rozwiązania krok po kroku · wskazówki · sprawdzian w grupach A–D

Za darmo: przykładowe arkusze i demo edytora bez konta.

Działy tej klasy

Matematyka w CE1 zgodnie z programem cyklu 2: liczby do tysiąca, pierwsze ułamki, dodawanie i odejmowanie pisemne, znak ×, tabliczka mnożenia, euro i centy, godziny i czas trwania. Każdemu zagadnieniu towarzyszą gotowe wzory ćwiczeń na karty pracy do druku.

Liczby, obliczenia i rozwiązywanie problemów

Dodawanie do 100

Twoje dziecko uczy się obliczać sumę dwóch liczb mniejszych niż 100, opierając się na dziesiątkach i jednostkach, oraz rozwiązywać zadania z dodawania w jednym kroku.

typów zadań: 13Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Program wyznacza na kolejne punkty z celów cyklu 2: dodawanie lub odejmowanie 10 od liczby, dodawanie liczby mniejszej niż 9 oraz dodawanie dwóch liczb mniejszych niż 100. Te punkty są zapowiedziane jako oczekiwane na koniec klasy pierwszej, a klasa druga do nich wraca. W klasie drugiej punktem charakterystycznym dla tego roku jest rozwiązywanie zadań na dodawanie jednoetapowe typu część-całość, na przykład „W pudełku są 34 czerwone kulki i 25 niebieskich, ile kulek jest razem?”.

Najczęstszy błąd wynika z przeniesienia. Gdy jedności przekraczają 9, na przykład 38 + 27, dziecko często zapisuje 515 lub 55, nie przenosząc dziesiątki: dodaje cyfry kolumna po kolumnie, nie grupując ich. Na osi liczbowej pojawia się inna trudność: dziecko liczy pierwszą liczbę jako skok albo zaczyna od 1 zamiast od liczby startowej, co przesuwa cały wynik o jedną jednostkę.

Karty w tym dziale proponują kilka form ćwiczeń na ten temat: dodawanie na osi liczbowej, skok po tabliczce stukratkowej (gdzie dodanie 10 oznacza zejście o jeden wiersz), dodawanie liczb dwucyfrowych, piramidę liczbową, tabelkę reguły do uzupełnienia, a także ćwiczenia, w których trzeba wybrać właściwy wynik lub wskazać błąd. Zadania typu część-całość służą do łączenia tych obliczeń z sytuacjami z życia.

Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie jednodziałaniowych zadań tekstowych dodawania i odejmowania typu część–całość.
Powiązanie z podstawą programową: Dodawać lub odejmować 10 od liczby.
Powiązanie z podstawą programową: Dodawanie do liczby liczby mniejszej od 9.
Powiązanie z podstawą programową: Dodawać dwie liczby mniejsze niż 100.

Typy zadań: Dodawanie do 100: czy suma jest poprawna? · Dodawanie do 100: skok po planszy stu pól · Dodawanie do 100: wybierz wynik · Dodawanie liczb dwucyfrowych · Dodawanie na osi liczbowej · Dodawanie na osi liczbowej do 100 · Tabelka z regułą dodawania: uzupełnij wyniki · Dodawanie do 100: popraw błąd · Dodawanie do 100: połącz działanie z wynikiem · Dodawanie: która suma wyjdzie inna · Piramida liczbowa · Szyfr z dodawania · Trzy składniki naraz (do 100)

Rozpoznawanie i kontynuowanie rytmu

Twoje dziecko uczy się rozpoznawać regułę ciągu liczb lub wzorów, a następnie kontynuować ciąg, znajdować brakujący wyraz oraz wyraz położony dalej w ciągu.

typów zadań: 11Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 2 dziecko powinno rozpoznać regułę, która przechodzi od jednego wyrazu do następnego, na przykład „zawsze dodajemy 10” albo „odejmujemy 2”. Ćwiczy to na ciągach liczbowych, w zakresie do tysiąca, i musi też umieć powiedzieć, jaki jest pierwszy wyraz lub na którym miejscu w ciągu znajduje się dany wyraz.

Najczęstszy błąd polega na patrzeniu tylko na ostatnio zapisaną liczbę i kojarzeniu jej z sąsiednią liczbą, bez sprawdzania różnicy między wszystkimi wyrazami. W ciągu malejącym dziecko czasem dodaje zamiast odejmować albo zmienia regułę w trakcie. Trzeba wtedy sprowadzić je do pytania: „o ile za każdym razem rośnie lub maleje każda liczba?”.

Karty w tym dziale proponują m.in.: Ciąg liczbowy: o ile rośnie za każdym razem, Kontynuuj rytm liczb, Kontynuuj rytm malejący, Ciąg liczbowy: jaka liczba brakuje w środku, Jaka była pierwsza liczba ciągu, Regularności: popraw źle przedłużony ciąg oraz Regularności: znajdź odległy wyraz ciągu. Ćwiczenia wielokrotnego wyboru lub prawda/fałsz dotyczące następnego wyrazu pozwalają też sprawdzić regułę.

Powiązanie z podstawą programową: Używać liczebników porządkowych w ramach ciągów symboli, liter lub liczb.
Powiązanie z podstawą programową: Używać liczebników porządkowych w ramach badania ciągów symboli, kształtów, liter lub liczb.

Typy zadań: Kontynuuj rytm liczb · Kontynuuj rytm w dół · Wzór z figur: ile kwadracików w następnej figurze? · Jaki był pierwszy wyraz rytmu · Następny wyraz rytmu: prawda czy fałsz · Następny wyraz rytmu: wybierz poprawną odpowiedź · Rytm liczbowy: jaka liczba zniknęła ze środka · Rytmy: popraw błędnie przedłużony rytm · Rytm liczbowy: o ile rośnie za każdym razem · Rytmy: który rośnie szybciej i o ile? · Rytmy: znajdź element daleko w rytmie

Dodawanie do 100 z przekroczeniem progu dziesiątkowego

Twoje dziecko uczy się dodawać dwie liczby do 100 z przekroczeniem progu dziesiątkowego i z przeniesieniem.

typów zadań: 9Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Program wymaga od ucznia dodawania dwóch liczb mniejszych niż 100, a zasada jest wprowadzana już w klasie CP. W klasie CE1 chodzi m.in. o dodawanie do liczby 9, 19 lub 29. Uczeń pracuje z liczbami do 100, opierając się na dziesiątkach i jednostkach.

Najczęstszym błędem jest zapomnienie o przeniesieniu. Na przykład przy 38 + 27 dziecko liczy 8 + 7 = 15, zapisuje 5 i zapomina o dziesiątce; otrzymuje wtedy 55 zamiast 65. Przy dodawaniu 9, 19 lub 29 często pojawia się inna pomyłka: dziecko dodaje 10, 20 lub 30, a potem zapomina odjąć 1; na przykład 38 + 19 daje 58 zamiast 57.

W praktyce karty pracy proponują m.in.:

  • Dodawanie do 100 z przeniesieniem: pisemne wykonywanie dodawań, w których trzeba przenieść dziesiątkę.
  • Uzupełnij do najbliższej dziesiątki i dokończ obliczenie: najpierw dopełnij do wyższej dziesiątki, a następnie dodaj resztę.
  • Dodawanie do 100 z przeniesieniem: wybierz wynik: wskazanie poprawnego wyniku spośród kilku propozycji.
  • Dodawanie do 100: sprawdź i znajdź błąd: wykrycie zapomnianego przeniesienia w już wykonanym obliczeniu.

Powiązanie z podstawą programową: Dodawać 9, 19 lub 29 do liczby.
Powiązanie z podstawą programową: Dodawać 8, 9, 18, 19, 28, 29, 38 lub 39 do liczby.
Powiązanie z podstawą programową: Dodawanie do liczby liczby mniejszej od 9.
Powiązanie z podstawą programową: Dodawać 9 do liczby.
Powiązanie z podstawą programową: Dodawać dwie liczby mniejsze niż 100.

Typy zadań: Dodawanie do 100 z przekroczeniem progu: wybierz wynik · Dodawanie do 100: prawda czy fałsz · Dopełnianie do dziesiątki: ile brakuje? · Dodawanie do 100: ile brakuje do celu · Dodawanie w zakresie 100 z przekraczaniem progu · Dopełnij do dziesiątki i dokończ rachunek · Zadanie tekstowe — dodawanie · Dodawanie do 100: które działanie daje więcej? · Dodawanie do 100: popraw cudzy wynik · Ciąg liczbowy do 100: podaj następną liczbę (kl. 3) · Dodawanie do 100: nieznany stan początkowy (kl. 3) · Dodawanie do 100: równowaga dwóch stron (kl. 3) · Dodawanie do 100: sprawdź wynik i znajdź pomyłkę (kl. 3) · Dodawanie do 100: zadanie z liczbą zbędną (kl. 3) · Dodawanie i odejmowanie do 100: dwa kroki (kl. 3)

Kolejność liczb: co się nie zmienia

W klasie 2 (CE1) dziecko poznaje zasadę, że zmiana kolejności dwóch liczb nie zmienia wyniku, i zaczyna rozkładać liczbę, aby wykonywać obliczenia.

typów zadań: 8Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 2 dziecko poznaje, że można zmienić kolejność składników dodawania bez zmiany wyniku: 3 + 8 daje to samo co 8 + 3. Rozumie też, że mnożenie jest przemienne, czyli że 4 × 6 i 6 × 4 dają ten sam iloczyn. W rachunkach w pamięci program wymaga także umiejętności obliczania iloczynu liczby od 11 do 19 przez liczbę mniejszą od 10, rozkładając większy z dwóch czynników na sumę (na przykład 12 × 3 = 10 × 3 + 2 × 3). Ten rozkład dla liczb od 11 do 99 jest oczekiwany później, w klasie 3.

Częstym błędem jest przekonanie, że położenie liczb ma znaczenie: dziecko myśli, że „8 + 3” i „3 + 8” muszą dać różne wyniki, ponieważ w głowie liczy się je inaczej. Wtedy należy sprawić, by dziecko sprawdziło, że wynik się nie zmienia, zamiast kazać mu przeliczać każdy przypadek od nowa.

W kartach z tego działu ta praca przyjmuje przede wszystkim formę dodawania. Dziecko może porównywać dwie sumy, w których składniki są zamienione („Zamiana składników: porównaj dwie sumy”, „Ta sama suma, zamienione strony”), wybrać najwygodniejszą kolejność dodawania („Wygodna kolejność dodawania: wybierz kolejność”) albo dostrzec cztery składniki połączone w dwie wygodne pary („Cztery składniki, dwie wygodne pary”). Te ćwiczenia przygotowują do własności mnożenia, jednak proponowane tutaj karty nie zawierają jeszcze ćwiczenia z mnożenia na ten temat.

Powiązanie z podstawą programową: Rozumieć i wiedzieć, że mnożenie jest przemienne.
Powiązanie z podstawą programową: Obliczać iloczyn liczby z zakresu od 11 do 19 przez liczbę mniejszą od 10, rozkładając większy z dwóch czynników na sumę dwóch liczb (własność rozdzielności mnożenia względem dodawania).
Powiązanie z podstawą programową: Obliczać iloczyn liczby z zakresu od 11 do 99 i liczby mniejszej od 10, rozkładając większy z dwóch czynników na sumę dwóch liczb (własność rozdzielności mnożenia względem dodawania).

Typy zadań: Wygodna kolejność dodawania: dobierz porządek · Zamiana kolejności składników: porównaj dwie sumy · Dodawanie do 100: wygodna strategia i wyjaśnienie · Ta sama suma, zamienione strony — co zakryto · Wygodna kolejność dodawania: prawda czy fałsz · Wygodna kolejność dodawania: wybierz wynik · Cztery składniki, dwie wygodne pary · Własności dodawania: brakujący składnik w równości

Liczebniki porządkowe: pierwszy, drugi, miejsce

W drugiej klasie Twoje dziecko uczy się używać liczebników porządkowych do stu, aby określać pozycję w kolejce i łączyć pozycję w szeregu z ilością.

typów zadań: 7Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie CE1 dziecko powinno znać liczebniki porządkowe do „setnego” i umieć z nich korzystać, aby wskazać miejsce lub pozycję w kolejce albo na liście przedmiotów czy osób. Program cyklu 2 wymaga też, by uczeń połączył numer porządkowy przedmiotu z liczbą elementów, które go poprzedzają, oraz by używał liczebników porządkowych do opisu ciągu symboli, liter lub liczb.

Najczęstszy błąd polega na myleniu rangi z liczbą. Na przykład w kolejce dziecko, które stoi piąte, ma przed sobą cztery osoby, a nie pięć. Częste jest też liczenie od niewłaściwego końca albo mylenie „trzeciego miejsca od początku” z „trzecim miejscem od końca”.

Karty w tym dziale proponują kilka typów ćwiczeń:

  • Które miejsce od początku: wybrać właściwą odpowiedź albo określić, czy zdanie jest prawdziwe, czy fałszywe.
  • Rangi: które miejsce od początku?: znaleźć rangę elementu na liście.
  • Rangi: ile jest między dwoma miejscami?: policzyć elementy znajdujące się między dwoma podanymi rangami.
  • Rangi: ile ich jest, gdy znana jest ranga z obu końców?: wyznaczyć całkowitą liczbę elementów na podstawie rangi elementu liczonej z obu stron.
  • Miejsce w szeregu z obu stron: wybrać wynik albo określić, czy zdanie jest prawdziwe, uwzględniając miejsce liczone od każdego z końców.

Powiązanie z podstawą programową: Znać liczebniki porządkowe do stu.
Powiązanie z podstawą programową: Rozumieć i używać liczebników porządkowych.
Powiązanie z podstawą programową: Określanie miejsca lub pozycji w uporządkowanym szeregu albo na liście przedmiotów lub osób.
Powiązanie z podstawą programową: Łączyć pozycję przedmiotu na liście z liczbą elementów, które go poprzedzają.
Powiązanie z podstawą programową: Używać liczebników porządkowych w ramach ciągów symboli, liter lub liczb.
Powiązanie z podstawą programową: Rozumieć i używać liczebników porządkowych.
Powiązanie z podstawą programową: Określać miejsce w kolejności lub położenie w uporządkowanym szeregu albo na liście przedmiotów lub osób.
Powiązanie z podstawą programową: Dostrzegać związek między miejscem obiektu na liście a liczbą elementów, które go poprzedzają.
Powiązanie z podstawą programową: Używać liczebników porządkowych w ramach badania ciągów symboli, kształtów, liter lub liczb.
Powiązanie z podstawą programową: Znać liczebniki porządkowe do „dwudziestego”.

Typy zadań: Liczebniki porządkowe: który z kolei od początku? · Która pozycja od początku: prawda czy fałsz · Która pozycja od początku: wybierz poprawną odpowiedź · Liczebniki porządkowe: ile ich jest (miejsce z obu stron)? · Liczebniki porządkowe: ile stoi pomiędzy dwoma miejscami? · Miejsce w rzędzie z obu stron: prawda czy fałsz · Miejsce w rzędzie z obu stron: wybierz wynik

Dodawanie do 20 bez przekraczania dziesiątki

Twoje dziecko uczy się wykonywać dodawanie, którego wynik nie przekracza 20, bez przekraczania dziesiątki, oraz czytać znaki + i =.

typów zadań: 7Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W tej umiejętności dziecko dodaje dwie liczby, których wynik nie przekracza 20, bez przekraczania progu dziesiątki. Na przykład 7 + 2 = 9 albo 12 + 5 = 17: dodajemy jedności do siebie, nie przekraczając 9. Program drugiego etapu edukacyjnego (od klasy 1 do klasy 3) zmierza także do zrozumienia symboli „+”, „-” i „=”, znajomości tabliczek dodawania w obu kierunkach, dodawania lub odejmowania 1 albo 2 oraz znajomości podwojeń i połówek popularnych liczb. Ta karta dotyczy wyłącznie części „dodawanie bez przekraczania dziesiątki”.

Najczęstszy błąd polega na liczeniu od 1 zamiast od pierwszej liczby: przy 8 + 3 dziecko liczy na palcach „jeden, dwa, trzy…” i często myli się o jedność. Inne częste nieporozumienie to odczytywanie znaku „=” jako „i wychodzi” albo zamienianie miejscami składników dodawania. Te błędy wynikają z tego, że dziecko nie ma jeszcze stabilnego obrazu liczb do 20.

Gotowe do wydruku karty proponują między innymi:

  • Dodawanie bez przekraczania dziesiątki: wybierz wynik, gdzie dziecko zakreśla poprawną odpowiedź spośród kilku propozycji.
  • Dodawanie bez przekraczania dziesiątki: prawda czy fałsz, służące do sprawdzania równości takiej jak 6 + 3 = 9.
  • Dodawanie z dwoma polami dziesiątkowymi, gdzie dziecko przedstawia każdą liczbę na siatce 10 kratek, by zobaczyć sumę.
  • Dodawanie do 20: policz dwa pola dziesiątkowe oraz Rozłóż dziesiątkę: ile brakuje?, które opierają się na tej samej reprezentacji.
  • Dodawanie do 20: popraw błąd oraz Dodawanie do 20: trzy składniki, służące do wyszukiwania pomyłki i łączenia dwóch dodawań.

Powiązanie z podstawą programową: Znać w obu kierunkach tabliczki dodawania.
Powiązanie z podstawą programową: Znać tabliczki dodawania w obu kierunkach.
Powiązanie z podstawą programową: Rozumieć i używać symboli „+”, „-” i „=”.
Powiązanie z podstawą programową: Znać w obu kierunkach tabliczki dodawania.
Powiązanie z podstawą programową: Znać podwojenia i połowy powszechnie używanych liczb.
Powiązanie z podstawą programową: Dodawać lub odejmować 1 lub 2 od liczby.

Typy zadań: Dodawanie do 20: policz dwie ramki dziesiątek · Dodawanie na dwóch ramkach: prawda czy fałsz · Dodawanie na dwóch ramkach: wybierz wynik · Dopełnianie do 10: prawda czy fałsz · Dopełnianie do 10: wybierz wynik · Rozkład dziesiątki: ile brakuje do dziesięciu? · Dodawanie do 20: popraw błąd · Dodawanie bez przekraczania dziesiątki: prawda czy fałsz (kl. 1) · Dodawanie bez przekraczania dziesiątki: wybierz wynik (kl. 1) · Dodawanie do 5 (kl. 1) · Dodawanie do 5: prawda czy fałsz (kl. 1) · Dodawanie do 5: wybierz wynik (kl. 1) · Dodawanie w zakresie 20 (kl. 1) · Wisienka: całość z trzech części (kl. 1) · Dodawanie do 20: prawda czy fałsz (kl. 1) · Dodawanie do 20: trzy składniki (kl. 1) · Dodawanie do 20: wybierz poprawną odpowiedź (kl. 1)

Odejmowanie do 100 w klasie 2

Dziecko uczy się odejmować 9 lub liczbę mniejszą od 9 od liczby do 100, opierając się na dziesiątkach i jednostkach.

typów zadań: 7Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W drugiej klasie uczeń utrwala umiejętność odejmowania liczb w zakresie do 100. W szczególności uczy się odejmować liczby mniejsze od 9 lub odejmować liczbę 9. Aby znaleźć wynik, opiera się na znajomości tabliczki dodawania stosowanej w obu kierunkach (na przykład łącząc 14 − 6 z sumą 8 + 6 = 14) i rozkłada działania na etapy, aby sprawnie odliczać wstecz.

Typową trudnością jest przekraczanie progu dziesiątkowego w dół (na przykład przy obliczaniu 43 − 5). Gdy pojedynczych jedności jest za mało (3 jedności, od których trzeba odjąć 5), niektórzy uczniowie mają odruch odwracania działania i obliczania 5 − 3, uzyskując 42 zamiast 38, albo popełniają błąd o jeden przy przechodzeniu do poprzedniej dziesiątki.

W formie pisemnej ćwiczenia opierają się na wizualizacjach, takich jak cofanie się na tablicy stu oraz obliczenia krok po kroku. Uczniowie ćwiczą również wybieranie lub poprawianie wyniku spośród kilku propozycji oraz rozwiązywanie krótkich zadań z treścią poprzez eliminowanie ewentualnych zbędnych danych lub ustalanie, ile elementów było na początku.

Powiązanie z podstawą programową: Znać w obu kierunkach tabliczki dodawania.
Powiązanie z podstawą programową: Odejmować 9 od liczby.
Powiązanie z podstawą programową: Odejmować od liczby liczbę mniejszą od 9.
Powiązanie z podstawą programową: Znać tabliczki dodawania w obu kierunkach.
Powiązanie z podstawą programową: Odjąć 9, 19, 29 lub 39 od liczby.
Powiązanie z podstawą programową: Znać w obu kierunkach tabliczki dodawania.
Powiązanie z podstawą programową: Dodawać lub odejmować 10 od liczby.
Powiązanie z podstawą programową: Odejmować liczbę mniejszą niż 10 od liczby pełnych dziesiątek.

Typy zadań: Odejmowanie do 100: skok wstecz po planszy stu pól · Odejmowanie w zakresie 100 · Odejmowanie krok po kroku · Odejmowanie w zakresie 100: wybierz poprawny wynik · Dwa odejmowania po kolei (do 100) · Odejmowanie do 100: ubyło i przybyło, co zostało? · Odejmowanie w zakresie 100: popraw cudzy wynik · Odejmowanie do 10: prawda czy fałsz (kl. 1) · Odejmowanie do 10: wybierz wynik (kl. 1) · Odejmowanie do 5 (kl. 1) · Odejmowanie do 5: prawda czy fałsz (kl. 1) · Odejmowanie do 5: wybierz wynik (kl. 1) · Odejmowanie w zakresie 10: ile zostało? (kl. 1) · Brakująca odjemna: wybierz liczbę (kl. 3) · Odejmowanie do 100: ile było na początku? (kl. 3) · Odejmowanie do 100: sprawdź wynik i znajdź pomyłkę (kl. 3) · Odejmowanie z liczbą zbędną (do 100) (kl. 3)

Dodawanie i odejmowanie dziesiątek i setek

Twoje dziecko uczy się dodawać do podanej liczby lub odejmować od niej w pamięci pełne dziesiątki lub setki, w ramach pracy nad liczbami do 1 000.

typów zadań: 7Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie drugiej, kontynuując pracę rozpoczętą w klasie pierwszej nad dziesiątkami, uczeń uczy się dodawać lub odejmować pełne dziesiątki lub pełne setki od danej liczby, w zakresie do 1 000. Chodzi o zrozumienie, że w działaniu takim jak 345 + 200 zmienia się tylko cyfra setek, podczas gdy dziesiątki i jedności pozostają bez zmian.

Częstą trudnością jest mylenie rzędów wielkości: dziecko ma często tendencję do modyfikowania niewłaściwej cyfry (na przykład dodając 200, zmienia dziesiątki lub jedności zamiast setek) albo próbuje przeliczać wszystko po kolei, zamiast opierać się na wartości pozycyjnej cyfr.

W praktyce ćwiczenia te przybierają różne formy:

  • przesuwanie się w przód lub w tył na osi liczbowej za pomocą jednego lub dwóch skoków o pełne setki;
  • odkrywanie, ile setek zostało dodanych, lub ustalanie, czego brakuje, aby dwa działania dawały ten sam wynik;
  • analizowanie obliczeń w celu poprawienia błędu lub wybranie poprawnego wyniku spośród kilku propozycji.

Powiązanie z podstawą programową: Dodawać do liczby lub odejmować od liczby całkowitą liczbę dziesiątek. Dodawać do liczby lub odejmować od liczby całkowitą liczbę setek.
Powiązanie z podstawą programową: Dodawać lub odejmować 20, 30, 40, 50, 60, 70, 80 lub 90 do liczby.

Typy zadań: Odejmij pełne setki · Skok o pełne setki · Skok o pełne setki: wybierz poprawny wynik · Brakujące setki: wybierz liczbę · Dodawanie setek: ile setek dołożono? · Pełne setki: popraw błąd · Skok o pełne setki: dwa skoki po kolei · Pełne setki: ile brakuje do równości (kl. 3)

Czytanie i zapisywanie liczb do 1000

Dziecko uczy się przechodzić od zapisu liczby cyframi do jej zapisu słownego i odwrotnie, dla liczb do 1000.

typów zadań: 6Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie drugiej (CE1) dziecko powinno znać pisemny i ustny zapis liczb do tysiąca. Musi też umieć używać różnych zapisów tej samej liczby i przechodzić od jednego do drugiego: cyframi (352) i słownie (trzysta pięćdziesiąt dwa).

Najczęstszy błąd dotyczy zera w środku liczby. Dziecko, które słyszy „trzysta pięć”, może napisać 35 albo 35 bez zera, czyli nie znaleźć właściwej odpowiedzi, ponieważ mowa nie zawsze pokazuje miejsce pustych dziesiątek. Może też odwrócić kolejność słów i zapisać cyfry w takiej kolejności, w jakiej je słyszy.

Karty pracy w szkole powtarzają te zadania w kilku formach: zapisz liczbę cyframi, przeczytaj liczbę słownie, wybierz zapis cyframi spośród kilku propozycji, prawda czy fałsz? przy zapisie słownym, popraw błąd w źle zapisanej liczbie oraz zero w środku, gdzie dziecko odnajduje i poprawia brakujące zero.

Powiązanie z podstawą programową: Znać pisemny i ustny ciąg liczb do tysiąca.
Powiązanie z podstawą programową: Znać i używać różnych reprezentacji liczby oraz przechodzić od jednej z nich do drugiej.
Powiązanie z podstawą programową: Znać pisemny i ustny ciąg liczb do stu.
Powiązanie z podstawą programową: Znać i wykorzystywać różne reprezentacje liczby oraz przechodzić od jednej do drugiej.

Typy zadań: Zapisz liczbę cyframi · Odczytaj liczbę słowami · Zapis liczb słowami: prawda czy fałsz · Zapis liczb słowami: wybierz zapis cyframi · Zapis liczb słowami: popraw błąd · Zero w środku: popraw zapis liczby

Liczenie co n, w przód i w tył

Twoje dziecko uczy się liczyć do 1000 w przód lub w tył ze stałym krokiem, zarówno ustnie, jak i pisemnie.

typów zadań: 6Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie drugiej (CE1) program wymaga znajomości pisemnego i ustnego zapisu liczb do tysiąca. Liczenie co n polega na zachowaniu stałego kroku, na przykład co 10 lub co 5, i wykorzystaniu go do przesuwania się w przód lub w tył po ciągu liczb.

Najczęstszy błąd pojawia się wtedy, gdy ciąg przechodzi przez setkę lub tysiąc. Na przykład po 395 dziecko zapisuje 305 zamiast 405: zmienia cyfrę dziesiątek, nie widząc przeniesienia do setek. Może też wrócić do kroku 1 zamiast zachować wymagany krok.

Na kartach pracy znajdziesz między innymi:

  • kontynuowanie ciągu o tym samym kroku, na przykład „340, 350, 360, …”;
  • liczenie co n poprzez wybór następnej liczby lub poprawienie błędnej liczby w ciągu;
  • liczenie co 10: znalezienie liczby następującej po danej, wybór poprawnego wyniku lub stwierdzenie, czy zdanie jest prawdziwe, czy fałszywe;
  • liczenie wstecz o równe kroki, aby cofać się po ciągu;
  • ile razy trzeba liczyć w przód, aby przejść od jednej liczby do drugiej.

Powiązanie z podstawą programową: Znać pisemny i ustny ciąg liczb do tysiąca.
Powiązanie z podstawą programową: Znać pisemny i ustny ciąg liczb do stu.

Typy zadań: Licz dalej o stały krok · Liczenie co kilka: wybierz następną liczbę · Licz wstecz o stały krok · Liczenie co kilka: popraw błędną liczbę · Ile razy dodano: wybierz liczbę · Liczenie dalej: ile razy trzeba doliczyć? · Liczenie dziesiątkami: co dalej? (kl. 1) · Liczenie dziesiątkami: prawda czy fałsz (kl. 1) · Liczenie dziesiątkami: wybierz wynik (kl. 1)

Mnożenie przez 10: przesunięcie cyfr o jedno miejsce

Twoje dziecko uczy się mnożyć liczby do 20 przez 10, aby zrozumieć, jak jedności stają się dziesiątkami i szybko znajdować wynik.

typów zadań: 6Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 2 dziecko uczy się mnożyć przez 10 liczbę mniejszą niż 100 (punkt programu CE1.NC.30). Pierwsze zadania na tej karcie dotyczą liczb mniejszych niż 20. Dziecko rozumie, że mnożenie przez 10 oznacza utworzenie dziesięciu grup po tyle samo, oraz że każda cyfra przesuwa się o jedno miejsce w lewo: jednostka staje się dziesiątką.

Najczęstszy błąd polega na dodawaniu 10 do liczby zamiast jej mnożenia. Na przykład dziecko zapisuje 7 × 10 = 17. Myli wtedy dwa różne działania. Inna trudność wynika z pominięcia zera na końcu: dziecko zapisuje 4 × 10 = 4 lub 40, nie rozumiejąc dobrze, dlaczego zero ma znaczenie.

Karty proponują kilka typów ćwiczeń:

  • Mnożenie przez 10: bezpośrednie obliczenie iloczynu.
  • Dziesiątki: ile pełnych dziesiątek się mieści?: powiązanie wyniku z liczbą dziesiątek.
  • Dziesięć razy dziesięć, czyli dwa miejsca dalej: zauważenie przesunięcia o dwa miejsca przy mnożeniu przez 100.
  • Mnożenie przez 10: ciąg zmian: wykonywanie kilku mnożeń przez 10 jedno po drugim.
  • Mnożenie przez 10: prawda czy fałsz oraz wybierz poprawny wynik: sprawdzanie równości lub wskazywanie poprawnego rachunku.
  • Mnożenie przez 10: dane zbędne: wskazywanie informacji, które nie są potrzebne do obliczeń.

Powiązanie z podstawą programową: Mnożyć liczbę mniejszą niż 100 przez 10.
Powiązanie z podstawą programową: Mnożenie liczby całkowitej przez 10 lub 100.

Typy zadań: Mnożenie przez 10 · Mnożenie przez 10: prawda czy fałsz · Mnożenie przez 10: wybierz poprawny wynik · Dziesiątki: ile pełnych dziesiątek się mieści? · Mnożenie przez 10: dana zbędna · Mnożenie przez 10: łańcuch zmian · Dziesięć razy dziesięć, czyli o dwa miejsca dalej (kl. 3–4)

Rozwiązywanie małego zadania w jednym kroku

Twoje dziecko uczy się czytać krótką treść zadania, wybierać między dodawaniem a odejmowaniem (lub mnożeniem) oraz podawać odpowiedź na zadane pytanie.

typów zadań: 6Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie drugiej (CE1) uczeń rozwiązuje zadania tekstowe wymagające jednego kroku. Przy dodawaniu i odejmowaniu są to zadania typu „części–całość”: znamy dwie części i szukamy całości albo znamy całość i jedną część. Liczby sięgają tysiąca, zgodnie z programem tego poziomu. Przy mnożeniu uczeń również rozwiązuje zadania jednokrokowe, opierając się na tabliczce mnożenia ćwiczonej w klasie.

Najczęstszym błędem jest wybieranie działania na chybił trafił albo według słowa występującego w treści zadania („razem” kojarzy się z dodawaniem, „zostało” z odejmowaniem). Problem polega na tym, że same słowa nie zawsze wystarczają: trzeba zrozumieć, co dzieje się w opowiadanej historii. Inną trudnością jest uwzględnienie liczby, która w treści zadania jest zbędna, i włączenie jej do obliczeń.

Na kartach pracy spotyka się między innymi:

  • Proste zadanie: ile zostało? dla odejmowania po odjęciu;
  • Wybierz działanie: dodawanie (razem) oraz odejmowanie (odjęto), gdzie uczeń najpierw decyduje o działaniu, a dopiero potem liczy;
  • Zadanie z liczbą zbędną, które wymaga wskazania informacji potrzebnych do rozwiązania;
  • Zadanie: wybierz poprawny wynik, które pozwala sprawdzić, czy odpowiedź jest zgodna z treścią historii;
  • Zadanie: ile ich było na początku?, które wymaga odtworzenia sytuacji wyjściowej.

Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie jednodziałaniowych zadań tekstowych dodawania i odejmowania typu część–całość.
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywać zadania tekstowe na mnożenie i dzielenie w jednym kroku.
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie jednoetapowych zadań addytywnych typu część–całość oraz porównawczych.
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywać zadania tekstowe na mnożenie i dzielenie w jednym kroku.
Powiązanie z podstawą programową: Rozumieć sens dodawania i odejmowania.
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie jednodziałaniowych zadań tekstowych na dodawanie i odejmowanie typu część-całość.
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie jednokrokowych zadań tekstowych na mnożenie i dzielenie (zakres liczb nieprzekraczający 30).

Typy zadań: Zadanie proste — ile zostało · Wybierz działanie: dodawanie (razem) · Wybierz działanie: odejmowanie (ubyło) · Zadanie z liczbą zbędną — ile zostało · Zadanie z treścią: wybierz poprawny wynik · Zadanie tekstowe: ile było na początku

Połowy i ćwiartki: dzielenie na równe części

W klasie drugiej (CE1) dziecko uczy się czytać i zapisywać oraz przedstawiać połowę lub ćwiartkę całości albo zbioru, używając ułamków mniejszych lub równych 1.

typów zadań: 5Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Program kształcenia w cyklu 2 przewiduje ułamki 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/8 i 1/10, a także ułamki mniejsze lub równe 1. Karty pracy dla klasy 1 przedstawione tutaj skupiają się przede wszystkim na połowach i ćwiartkach: dziecko uczy się mówić i zapisywać „jedna połowa” (1/2) lub „jedna czwarta” (1/4), pokazywać te części na rysunku, a następnie rozpoznawać część w zbiorze.

Najczęstszy błąd wynika z porównywania na podstawie liczb: dziecko uważa, że 1/4 jest większe od 1/2, ponieważ 4 jest większe od 2. Może też uznać za połowę części, które nie są równe. Inne częste pomylenie polega na myleniu liczby zamalowanych części z liczbą części niezamalowanych.

Na kartach typowe zadanie polega na tym, aby dziecko:

  • obliczyło, ile wynosi jedna część lub ile jest wszystkich części;
  • wybrało, ile części trzeba, aby otrzymać podany ułamek;
  • wskazało zamalowaną część całości i zapisało odpowiadający jej ułamek;
  • poprawiło źle podzieloną część lub błędną odpowiedź;
  • sprawdziło stwierdzenie typu „prawda czy fałsz” dotyczące liczby części niezamalowanych.

Powiązanie z podstawą programową: Umieć interpretować, przedstawiać, zapisywać i odczytywać ułamki 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/8 i 1/10.
Powiązanie z podstawą programową: Umieć interpretować, przedstawiać, zapisywać i odczytywać ułamki mniejsze lub równe 1.

Typy zadań: Część całości (połowy i ćwierci) · Część zbioru: popraw błąd · Ile części niezamalowanych: prawda czy fałsz · Ułamek zbioru: ile to jest część z całości · Ułamek zbioru: wybierz, ile to części · Ułamek zbioru: ile jest wszystkich? (kl. 3) · Wymyśl zbiory do równego podziału (kl. 3)

Porównywanie dwóch liczb: o ile więcej?

Dziecko uczy się, jak w jednym działaniu obliczyć, o ile jedna liczba jest większa od drugiej lub o ile jest od niej mniejsza.

typów zadań: 5Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 2 (CE1) dziecko uczy się rozwiązywać zadania na porównywanie, które wymagają tylko jednego kroku: dostaje dwie liczby i ma określić, o ile jedna z nich jest większa od drugiej. Program dotyczy właśnie tego typu zadań jednokrokowych. Ćwiczenia na tej karcie dotyczą liczb do 100 i porównywania dwóch wielkości.

Częstym błędem jest dodawanie dwóch liczb zamiast ich porównywania. Na pytanie „o ile więcej?” dziecko widzi dwie liczby i odruchowo je łączy. Trzeba pomóc mu wyobrazić sobie obie wielkości obok siebie, na przykład rysując dwa paski albo ustawiając dwa rzędy żetonów, aby zobaczyć różnicę między nimi.

W praktyce karty z tego działu proponują kilka rodzajów zadań:

  • O ile więcej?: wybór poprawnej odpowiedzi spośród kilku propozycji;
  • Prawda czy fałsz: decyzja, czy stwierdzenie dotyczące różnicy między dwiema liczbami jest prawdziwe;
  • Znajdź największą wielkość i Znajdź najmniejszą wielkość: wskazanie największej lub najmniejszej liczby przed obliczeniem różnicy;
  • Różnica do 100: o ile więcej?: obliczanie różnicy między dwiema liczbami do 100.

Umiejętność porównywania w wielu krokach, oznaczona w programie jako klasa 3 (CE2) (zadania części–całość i porównywanie), wykracza poza poziom klasy 2 (CE1) i na tym etapie nie jest oczekiwana.

Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie jednokrokowych zadań tekstowych dodawczych na porównywanie.
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie jednoetapowych zadań addytywnych typu część–całość oraz porównawczych.

Typy zadań: Różnica liczb do 100: o ile więcej · Różnica liczb: o ile więcej? Prawda czy fałsz · Różnica liczb: o ile więcej? Wybierz odpowiedź · Różnica liczb: znajdź większą wielkość · Różnica liczb: znajdź mniejszą wielkość

Podział i dzielenie z tabliczką mnożenia w klasie 2

Dziecko uczy się sprawdzać, ile razy dana liczba mieści się w innej, czytając tabliczki mnożenia w obu kierunkach.

typów zadań: 4Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 2 (CE1) dziecko poznaje tabliczki mnożenia w obu kierunkach. W przypadku dzielenia oznacza to, że potrafi odnaleźć liczbę grup lub wielkość grupy na podstawie znanego iloczynu, na przykład wiedząc, że 6 × 7 = 42, wie, że 42 podzielone na 6 równych części daje 7. Ćwiczenia na tym poziomie dotyczą liczb do 100. Program przewiduje także umiejętność wyznaczania połowy liczby parzystej.

Najczęstszym błędem jest odczytywanie tabliczki tylko w jednym kierunku: dziecko potrafi wyrecytować 6 × 7, ale nie widzi, że 42 ÷ 6 znajduje się w tym samym wierszu. Może też pomylić liczbę części z liczbą przedmiotów w jednej części, przez co odwróci wynik. Sam znak « ÷ » program wprowadza dopiero w klasie 3 (CE2); w klasie 2 dziecko pracuje przede wszystkim nad znaczeniem podziału na równe części i grupowania.

W kartach pracy dla klasy 2 ta umiejętność pojawia się w ćwiczeniach takich jak „Dzielenie w tabliczce (do 100)”, „Dzielenie z tabliczek: wybierz wynik” lub „Brakujący dzielnik: wybierz liczbę”. Znajdują się tam także sytuacje podziału, na przykład „Podział na równe części” albo „Dzielenie: ile paczek otrzymamy”. Dziecko łączy w nich każdą sytuację z życia z tabliczką, która pozwala na odpowiedź.

Powiązanie z podstawą programową: Znać w obu kierunkach tabliczki mnożenia.
Powiązanie z podstawą programową: Wyznaczać połowę liczby parzystej.
Powiązanie z podstawą programową: Rozumieć znaczenie dzielenia i używać symbolu „÷”.
Powiązanie z podstawą programową: Znać tabliczki mnożenia w obu kierunkach.
Powiązanie z podstawą programową: Wyznaczanie połowy liczby parzystej.

Typy zadań: Dzielenie: ile grup wyjdzie · Podziel na równe części · Rozdziel po równo · Dzielenie: ile w jednym rzędzie · Dzielenie w zakresie tabliczki: wybierz wynik (kl. 3) · Dzielenie w zakresie tabliczki (do 100) (kl. 3) · Brakujący dzielnik: wybierz liczbę (kl. 3) · Dzielenie z liczbą zbędną (kl. 3) · Dzielenie: sprawdź i znajdź pomyłkę (kl. 3) · Przez ile dzielono (tabliczka dzielenia) (kl. 3) · Dzielenie: który podział daje więcej na osobę? (kl. 3)

Umieszczanie liczb na osi liczbowej

Dziecko uczy się umieszczać liczbę na osi liczbowej oraz zauważać skoki o dziesiątki między dwoma punktami orientacyjnymi.

typów zadań: 3Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 2, w ramach nauki liczb do tysiąca, uczeń uczy się zaznaczać liczby na osi liczbowej. Na tym etapie nie ogranicza się już do przesuwania o pojedyncze jednostki: korzysta ze znaczników, aby wykonywać większe skoki i porządkować przestrzeń liczbową, w szczególności co dziesięć.

Typowy błąd polega na traktowaniu każdej podziałki jako pojedynczej jednostki. Dziecko zapomina sprawdzić odstęp między kolejnymi znacznikami i przesuwa się o 1 zamiast wykonać skok o 10, przez co umieszcza swój punkt zbyt blisko początku osi.

W praktyce, podczas ćwiczenia skoków o dziesiątki na osi liczbowej, uczeń pracuje na linii zawierającej znaczniki pełnych dziesiątek. Zadanie polega na zilustrowaniu skoków co 10 za pomocą strzałek lub wskazaniu dokładnej liczby odpowiadającej danej podziałce.

Powiązanie z podstawą programową: Umieszczać liczby na osi liczbowej z podziałką.
Powiązanie z podstawą programową: Umieszczać liczby na osi liczbowej z podziałką.
Powiązanie z podstawą programową: Umieć umieszczać liczby i zaznaczać punkty na półprostej z podziałką.
Powiązanie z podstawą programową: Umieszczanie liczb i zaznaczanie punktów na półprostej z podziałką
Powiązanie z podstawą programową: Umieć zaznaczać liczby na półprostej z podziałką co jeden.

Typy zadań: Skok o dziesiątki na osi liczbowej · Skok o dziesiątki: prawda czy fałsz · Skok o dziesiątki: wybierz liczbę

Nauka prostych ułamków w klasie 2 szkoły podstawowej

W drugiej klasie Twoje dziecko uczy się czytać, pisać i przedstawiać proste ułamki mniejsze lub równe 1, takie jak połowa lub jedna czwarta zbioru przedmiotów.

typów zadań: 3Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie drugiej (CE1) dziecko uczy się interpretować, przedstawiać, zapisywać i odczytywać ułamki 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/8 i 1/10, a także ułamki mniejsze lub równe 1. Poznaje również słowa licznik (liczba u góry) i mianownik (liczba u dołu) oraz uczy się ich używać.

Najczęstszy błąd wynika z przyzwyczajenia do myślenia o liczbach całkowitych: dziecko uważa, że im większy mianownik, tym większy ułamek. Może więc twierdzić, że 1/8 jest większe od 1/2. W rzeczywistości im więcej części, na które dzielimy całość, tym każda część jest mniejsza.

W kartach pracy znajdują się m.in. następujące zadania:

  • Jedna część zbioru: dziecko wybiera liczbę odpowiadającą wskazanej części.
  • Ułamek zbioru (a/b całości): dziecko odnajduje część zapisaną w postaci a/b w odniesieniu do całego zbioru.
  • Ułamek zbioru (wybierz, ile przedmiotów): dziecko określa, ile przedmiotów odpowiada danemu ułamkowi.

Powiązanie z podstawą programową: Umieć interpretować, przedstawiać, zapisywać i odczytywać ułamki 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/8 i 1/10.
Powiązanie z podstawą programową: Umieć interpretować, przedstawiać, zapisywać i odczytywać ułamki mniejsze lub równe 1.
Powiązanie z podstawą programową: Znać i używać słów „mianownik” i „licznik”.
Powiązanie z podstawą programową: Umieć interpretować, przedstawiać, zapisywać i odczytywać ułamki
Powiązanie z podstawą programową: Interpretowanie, przedstawianie, zapisywanie i odczytywanie ułamków

Typy zadań: Ułamek zbioru: wybierz, ile to przedmiotów · Jedna część zbioru: wybierz liczbę · Ułamek zbioru: a/b całości

Tabliczki mnożenia do 100: czego uczy się dziecko w klasie 2 szkoły podstawowej

W klasie drugiej szkoły podstawowej (CE1) dziecko uczy się używać znaku „×” do zapisu mnożenia, rozumieć je jako liczbę równych grup lub powtarzane dodawanie oraz znać iloczyny dwóch liczb w obu kolejnościach (na przykład 3 × 4 i 4 × 3).

typów zadań: 3Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 2 uczeń uczy się rozumieć mnożenie jako równe grupy lub wielokrotne dodawanie, czytać i zapisywać znak „×” oraz znać tabliczki w obu kierunkach: 3 × 4 i 4 × 3 dają ten sam wynik. Proponowane karty ćwiczą iloczyny do 100. Zagadnienia dotyczące tych samych tabliczek są kontynuowane w klasach 3 i 4, czyli poza tym poziomem.

Najczęstszy błąd polega na dodawaniu zamiast mnożenia: uczeń zapisuje 3 × 4 = 7, ponieważ wykonał 3 + 4. Inne zamieszanie wynika z sensu mnożenia: uczeń nie widzi, że 4 × 3 (4 grupy po 3) i 3 × 4 (3 grupy po 4) to ta sama ilość, i sądzi, że musi nauczyć się dwóch różnych tabliczek. Znak „×” jest nowy i łatwo odczytać go jako „+”.

Zadania na ten temat mają postać kart, na przykład:

  • Tabliczka mnożenia (do 100) do uzupełniania iloczynów.
  • Brakujący czynnik oraz Brakujący czynnik: wybierz liczbę do znajdowania liczby brakującej w mnożeniu.
  • Mnożenie: równe grupy razem oraz Mnożenie jako dodawanie: ile razy wzięte do łączenia iloczynu z grupami i wielokrotnym dodawaniem.
  • Mnożenie: ile kropek w tabeli do liczenia iloczynów na podstawie układu w wierszach i kolumnach.
  • Tabliczki mnożenia: wybierz wynik oraz Mnożenie: sprawdź i znajdź błąd do wyłapywania poprawnych wyników i błędów.

Powiązanie z podstawą programową: Rozumieć i używać symbolu „×”.
Powiązanie z podstawą programową: Znać w obu kierunkach tabliczki mnożenia.
Powiązanie z podstawą programową: Znać podstawowe fakty mnożeniowe.
Powiązanie z podstawą programową: Obliczać iloczyn liczby z zakresu od 11 do 19 przez liczbę mniejszą od 10, rozkładając większy z dwóch czynników na sumę dwóch liczb (własność rozdzielności mnożenia względem dodawania).
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywać zadania tekstowe na mnożenie i dzielenie w jednym kroku.
Powiązanie z podstawą programową: Znać tabliczki mnożenia w obu kierunkach.
Powiązanie z podstawą programową: Znać typowe fakty mnożeniowe.
Powiązanie z podstawą programową: Znać podstawowe fakty liczbowe dotyczące liczb całkowitych
Powiązanie z podstawą programową: Znać powszechne fakty liczbowe z liczbami całkowitymi
Powiązanie z podstawą programową: Zrozumienie sensu mnożenia.

Typy zadań: Mnożenie jako dodawanie: ile razy wzięto składnik · Mnożenie: ile kropek w tablicy · Mnożenie: równe grupy razem · Brakujący czynnik: wybierz liczbę (kl. 3) · Tabliczka mnożenia: wybierz wynik (kl. 3) · Tabliczka mnożenia (do 100) (kl. 3) · Brakujący czynnik (tabliczka mnożenia) (kl. 3) · Mnożenie z liczbą zbędną (kl. 3) · Mnożenie: które daje więcej i o ile? (kl. 3) · Mnożenie: sprawdź i znajdź pomyłkę (kl. 3)

Liczby parzyste: dwie równe części

Dziecko uczy się rozpoznawać, że liczba jest parzysta, gdy można ją podzielić na dwie równe części, bez reszty.

typów zadań: 3Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie drugiej uczeń poznaje pojęcie parzystości: liczba jest parzysta, gdy można ją podzielić na dwie równe części. Program tego cyklu wymaga znajomości tego pojęcia. Nie określa on tutaj przedziału liczb właściwego dla klasy drugiej; liczby na tym poziomie sięgają tysiąca.

Karty zadań przedstawiają to pojęcie w postaci sumy dwóch identycznych składników, na przykład 4 = 2 + 2 lub 10 = 5 + 5. Częstym błędem, będącym powszechną obserwacją, a nie wymogiem programowym, jest opieranie się na wrażeniu wzrokowym lub na wielkości liczby zamiast sprawdzenia, czy istnieją dwa równe składniki. Dziecko może wtedy wahać się przy liczbie, której nie zapamiętało.

W kartach występują trzy formaty: Liczba parzysta: dwa równe składniki, wybierz, w którym uczeń zaznacza poprawny rozkład; Liczba parzysta: dwa równe składniki, prawda czy fałsz, w którym ocenia twierdzenie; oraz Liczba parzysta: dwa równe składniki, w którym uzupełnia równość. Ćwiczenia te pozwalają sprawdzić, czy dziecko rzeczywiście łączy parzystość z pojęciem dwóch równych części.

Powiązanie z podstawą programową: Znać pojęcie parzystości liczby.

Typy zadań: Liczba parzysta jako dwa równe składniki · Liczba parzysta jako dwa równe składniki: prawda czy fałsz · Liczba parzysta jako dwa równe składniki: wybierz

Wartość cyfr w zależności od ich pozycji (do 1000)

Twoje dziecko uczy się rozpoznawać wartość cyfr (setki, dziesiątki, jedności) w liczbach do 1 000 oraz rozkładać te liczby na różne sposoby.

typów zadań: 2Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 2 (CE1) dziecko pracuje z liczbami do tysiąca. Musi wiedzieć, że cyfra nie zawsze ma taką samą wartość: w liczbie 253 cyfra 5 oznacza 5 dziesiątek, a cyfra 2 oznacza 2 setki. Uczy się też zależności między jednostkami, dziesiątkami i setkami oraz przechodzi od jednego zapisu do drugiego, na przykład od liczby zapisanej cyframi do tej samej ilości przedstawionej za pomocą klocków.

Najczęstszy błąd polega na odczytywaniu cyfr jedna po drugiej, jakby były odizolowane. Dziecko, które zapisuje „dwieście pięć” jako „25” lub „205” bez zastanowienia, często zapomina, że brakuje miejsca na dziesiątki. Wtedy trzeba wrócić do klocków i policzyć, ile naprawdę mamy setek, dziesiątek i jedności.

Na kartach pracy to pojęcie przybiera różne formy: układanie liczby z setek, dziesiątek i jedności; liczenie pełnych dziesiątek w liczbie; rozkładanie liczby na setki i resztę; podawanie, ile jedności jest w sumie; odczytywanie liczby z klocków; odpowiadanie na prawdziwe lub fałszywe stwierdzenia dotyczące wartości cyfry. Te ćwiczenia znajdują się w serii „Wartość miejscowa”.

Powiązanie z podstawą programową: Przeliczać zbiory, porządkując je.
Powiązanie z podstawą programową: Tworzyć zbiory o danej liczbie elementów.
Powiązanie z podstawą programową: Znać i stosować zależność między jednościami a dziesiątkami, między dziesiątkami a setkami, między jednościami a setkami.
Powiązanie z podstawą programową: Znać i używać różnych reprezentacji liczby oraz przechodzić od jednej z nich do drugiej.
Powiązanie z podstawą programową: Znać wartość cyfr w zależności od ich pozycji w liczbie.

Typy zadań: Odczytaj liczbę z klocków · Rozłóż liczbę na setki i resztę · Rzędy liczby: ile wszystkich jedności? (kl. 3) · Rzędy liczby: ile pełnych dziesiątek (kl. 3) · Rzędy liczby: ile pełnych dziesiątek ma liczba? (kl. 3) · Rzędy liczby: prawda czy fałsz (kl. 3) · Rzędy liczby: złóż liczbę z setek, dziesiątek i jedności (kl. 3)

Porównywanie i porządkowanie liczb do 1 000

Dziecko uczy się porównywać, porządkować i ujmować w przedziały liczby do 1000, używając znaków =, < i >.

typów zadań: 1Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie drugiej (CE1) dziecko uczy się porównywać dwie liczby całkowite, układać je od najmniejszej do największej (lub odwrotnie) oraz używać wyrażeń „równa się”, „większe od”, „mniejsze od” i „zawarte między … a …”. Liczby, o które chodzi, sięgają 1000, co odpowiada punktom odniesienia drugiego etapu edukacyjnego: dziecko powinno umieć powiedzieć, która liczba jest większa, bez liczenia jeden po drugim.

Najczęstszy błąd polega na porównywaniu liczb cyfra po cyfrze, zaczynając od prawej strony: na przykład dziecko uznaje, że 298 jest większe od 305, ponieważ 8 jest większe od 5. Trzeba natomiast najpierw patrzeć na liczbę setek, potem na dziesiątki, a na końcu na jedności. Wielu uczniom sprawia też trudność odczytanie znaku „<” lub „>” we właściwym kierunku: znak zawsze wskazuje na mniejszą liczbę.

W kartach pracy ta umiejętność występuje w kilku formach: Porównaj do 1000: która liczba jest większa?, Porównaj do 1000: o ile jest większa?, Wstaw znak: liczby do 1000 (zapisujemy =, < lub > między dwiema liczbami) oraz Ułóż do 1000: od najmniejszej. Inne karty wymagają powiedzenia, czy stwierdzenie jest prawdziwe, czy fałszywe, albo wybrania poprawnej odpowiedzi spośród kilku propozycji.

Powiązanie z podstawą programową: Porównywać, ograniczać obustronnie i wstawiać w ciąg liczby całkowite, używając symboli (=, <, >).
Powiązanie z podstawą programową: Porządkować liczby w kolejności rosnącej lub malejącej.
Powiązanie z podstawą programową: Rozumieć i umieć używać wyrażeń „równy”, „większy od”, „mniejszy od”, „zawarty między … a …”.

Typy zadań: Wstaw znak relacji: liczby do 1000 · O ile więcej w zakresie 1000: prawda czy fałsz (kl. 3) · O ile więcej w zakresie 1000: wybierz poprawną odpowiedź (kl. 3) · Porządkowanie liczb do 1000: od najmniejszej (kl. 3) · Porównywanie liczb do 1000: która jest największa? (kl. 3) · Porównywanie liczb do 1000: o ile większa? (kl. 3)

Wielkości i miary

Mierzenie długości: metr i centymetr

Dziecko uczy się mierzyć i zapisywać długości w metrach i centymetrach, wiedząc, że jeden metr to sto centymetrów.

typów zadań: 6Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 2 (CE1) dziecko musi znać i umieć używać jednostek metr, centymetr i kilometr, z ich symbolami m, cm i km. Powinno też wiedzieć, że jeden metr równa się stu centymetrom, oraz wybrać jednostkę najlepiej dopasowaną do wyrażenia długości. Ćwiczenia z tego działu dotyczą liczb do tysiąca, tak jak reszta programu tej klasy.

Najczęstszy błąd polega na traktowaniu metra i centymetra jak dwóch niezależnych części, na przykład gdy zapisuje się „3 m 5 cm” jako „35 cm”. Wynika to często z trudności w zrozumieniu, że metr zawiera sto centymetrów, a nie dziesięć. Aby go poprawić, pomaga wyobrazić sobie linijkę o długości metra pociętą na sto małych kawałków.

Typowa karta pracy na ten temat proponuje trzy rodzaje ćwiczeń. Zadania „Metry i centymetry: popraw błąd” polegają na wykryciu i naprawieniu błędnej zamiany jednostek. Zadania „Zamień metry i centymetry na centymetry” każą wyrazić podaną długość w metrach i centymetrach wyłącznie w centymetrach. Wreszcie „Odczytaj długość na linijce” ćwiczy odczytywanie miary bezpośrednio z przyrządu.

Karty z tego działu proponują także zamiany z milimetrami, na przykład „Centymetry na milimetry: wybierz właściwą odpowiedź” lub „Centymetry na milimetry: prawda czy fałsz”. Program przypisuje milimetr do klasy 3 (CE2), dlatego te ćwiczenia można traktować jako przygotowanie lub pogłębienie, a nie jako wymaganie klasy 2.

Powiązanie z podstawą programową: Znać i używać jednostek: metr, centymetr, kilometr oraz związanych z nimi symboli (m, cm i km).
Powiązanie z podstawą programową: Wybierać najlepiej dopasowaną jednostkę do wyrażenia długości.
Powiązanie z podstawą programową: Znać i stosować jednostki metr, decymetr, centymetr, milimetr, kilometr oraz związane z nimi symbole (m, dm, cm, mm, km).
Powiązanie z podstawą programową: Wybieranie najlepiej dopasowanej jednostki do wyrażenia długości.
Powiązanie z podstawą programową: Znać i stosować jednostki metr i centymetr oraz związane z nimi symbole (m i cm).
Powiązanie z podstawą programową: Wiedzieć, że metr jest równy stu centymetrom.

Typy zadań: Odczytaj długość z linijki · Zamiana centymetrów i milimetrów na milimetry · Zamiana metrów i centymetrów na centymetry · Centymetry na milimetry: prawda czy fałsz · Centymetry na milimetry: wybierz poprawną odpowiedź · Metry i centymetry: popraw błąd

Ważenie w gramach i kilogramach

Twoje dziecko uczy się używać jednostek g i kg, wie, że jeden kilogram to 1000 gramów, oraz porównuje masy.

typów zadań: 6Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie drugiej dziecko uczy się odczytywać masę wyrażoną w gramach (g) lub kilogramach (kg), używać tych symboli i porównywać dwie masy. Musi też wiedzieć, że 1 kg = 1000 g. Dotyczy to mas do jednego kilograma, czyli do 1000 g.

Najczęstszym błędem jest mylenie jednostek lub przenoszenie reguły z innej dziedziny. Wiele dzieci uważa, że kilogram to 100 g, albo nie wie, czy większa liczba gramów oznacza więcej, czy mniej, i nie pamięta dokładnego przelicznika. Ta pomyłka wynika często z tego, że dziecko nie wyobraża sobie wielkości kilograma: potrzebuje manipulować prawdziwymi przedmiotami, by sobie to uzmysłowić.

Karty pracy w klasie drugiej proponują przede wszystkim zadania typu:

  • odczytać, ile gramów pokazuje waga;
  • zamienić kilogramy na gramy albo ocenić, czy stwierdzenie jest prawdziwe, czy fałszywe;
  • obliczyć, ile gramów brakuje do jednego kilograma;
  • ustalić, na ile porcji wystarczy paczka.

Powiązanie z podstawą programową: Wiedzieć, że 1 kg jest równy 1 000 g.
Powiązanie z podstawą programową: Porównywać masy.
Powiązanie z podstawą programową: Znać i stosować jednostki gram i kilogram oraz powiązane z nimi symbole (g, kg).
Powiązanie z podstawą programową: Znać i stosować jednostki masy: gram, kilogram i tona oraz ich symbole (g, kg, t).
Powiązanie z podstawą programową: Wybieranie najodpowiedniejszej jednostki do wyrażenia masy.
Powiązanie z podstawą programową: Znać zależności między powszechnie używanymi jednostkami masy.
Powiązanie z podstawą programową: Porównywać masy.
Powiązanie z podstawą programową: Używać słownictwa związanego z masami.

Typy zadań: Masa: ile brakuje do pełnego kilograma? · Masa: ile gramów brakuje do kilograma? · Waga: ile gramów wskazuje? · Zamiana kilogramów na mniejsze jednostki masy · Jednostki masy od kilograma: wybierz wynik · Kilogramy na mniejsze jednostki: prawda czy fałsz · Na ile porcji starczy całość (kl. 3–4)

Rysowanie odcinków i łamanych linii linijką

W klasie CE1 dziecko uczy się mierzyć odcinki za pomocą linijki z podziałką oraz rysować łamaną o podanej długości.

typów zadań: 5Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie CE1 dziecko najpierw uczy się mierzyć długość odcinka za pomocą linijki z podziałką. Program cyklu 2 wymaga tej umiejętności już w klasie CP i powtarza ją w CE1. Wykonywanie odcinka o zadanej długości znajduje się w programie klasy CE2, więc na tym etapie nie jest wymagane. W tym roku ćwiczenia dotyczą głównie odczytywania linijki oraz łamanych, których długość jest znana.

Najczęstszy błąd polega na niezaczynaniu pomiaru od zera linijki. Dziecko przykłada koniec linijki do początku kreski, ale odczytuje podziałkę od cyfry 1 lub z innego punktu, co daje długość błędną o jeden lub kilka centymetrów. Sprawdzenie, czy zero znajduje się na początku odcinka, pozwala uniknąć tej pułapki.

W kartach pracy dla klasy CE1 spotyka się kilka typów ćwiczeń:

  • Narysuj łamaną o podanej długości: dziecko rysuje linijką odcinki, których suma odpowiada wymaganej długości.
  • Narysuj prostokąt o podanych bokach: używa linijki, aby przenieść długości boków.
  • Jaka jest długość łamanej? Wybierz: dziecko mierzy każdy odcinek, a następnie wybiera właściwą odpowiedź spośród kilku propozycji.
  • Długość łamanej: prawda czy fałsz? oraz popraw wynik: dziecko sprawdza już wykonane obliczenie długości i wskazuje błąd.

Te ćwiczenia łączą pomiar z dodawaniem: dodaje się długości odcinków, z których składa się łamana.

Powiązanie z podstawą programową: Umieć mierzyć długość odcinka za pomocą linijki z podziałką.
Powiązanie z podstawą programową: Narysować odcinek o danej długości.
Powiązanie z podstawą programową: Umieć mierzyć długość odcinka za pomocą linijki z podziałką.

Typy zadań: Długość łamanej: popraw wynik · Długość łamanej: prawda czy fałsz · Jak długa jest łamana? Wybierz · Narysuj prostokąt o podanych bokach · Narysuj łamaną o podanej długości

Porównywanie długości i mas

W klasie drugiej (CE1) dziecko uczy się wskazywać, która rzecz jest dłuższa albo lżejsza, oraz sprawdzać, o ile jest dłuższa lub lżejsza.

typów zadań: 5Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 2 dziecko porównuje długości i masy. Potrafi powiedzieć, który przedmiot jest dłuższy lub lżejszy, a także może powiedzieć, o ile jeden przewyższa drugi. Program nie podaje tutaj zakresu liczb właściwego tej umiejętności: chodzi o samo porównywanie.

Częsty błąd polega na porównywaniu od złego punktu wyjścia: dziecko patrzy tylko na wystający koniec, nie układając obu przedmiotów na tym samym początku. Przy masach często myli „większy" z „cięższy": duży, lekki przedmiot może ważyć mniej niż mały, zwarty.

W kartach pracy znajdziemy na przykład: porównywanie długości z pytaniem „o ile wstążka jest dłuższa?", wybieranie najdłuższego, ustawianie przedmiotów od najlżejszego do najcięższego oraz zdania do sprawdzenia typu „prawda czy fałsz" dotyczące różnicy długości.

Powiązanie z podstawą programową: Porównywać masy.
Powiązanie z podstawą programową: Porównywać długości.
Powiązanie z podstawą programową: Używać specyficznego słownictwa związanego z długościami.
Powiązanie z podstawą programową: Porównywać obiekty według ich długości.
Powiązanie z podstawą programową: Porównywać odcinki według ich długości.
Powiązanie z podstawą programową: Używać słownictwa związanego z masami.
Powiązanie z podstawą programową: Porównywać przedmioty pod względem ich masy.

Typy zadań: Masa: uporządkuj od najlżejszej · Porównywanie długości: która jest najdłuższa? · Porównywanie długości: o ile jedno jest dłuższe od drugiego? · O ile dłuższy: prawda czy fałsz · O ile dłuższy: wybierz poprawną odpowiedź

Liczenie z pieniędzmi w klasie 2 szkoły podstawowej

W klasie drugiej (CE1) dziecko uczy się liczyć, porównywać i układać sumy w euro i centach, a następnie wydawać resztę podczas zakupów w zabawie.

typów zadań: 5Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie CE1 dziecko uczy się określać wartość zestawu monet i banknotów, porównywać dwa zestawy oraz układać podaną sumę. Odkrywa związek między euro a eurocentami oraz znaczenie zapisu sumy z przecinkiem, jak 2,50 € dla 2 euro i 50 eurocentów. Programy cyklu 2 obejmują także liczby do tysiąca, ale tekst nie określa tutaj maksymalnej kwoty pieniędzy: kwoty ćwiczone są w proponowanych kartach pracy.

Najczęstszym błędem jest odczytywanie sumy zapisanej z przecinkiem jako dwóch oddzielnych liczb. Tak więc 3,40 € może zostać odczytane jako „3 euro i 40” bez zrozumienia, że 40 centów to część euro, lub że trzeba zapisać 0,40 € za 40 centów. Inna pomyłka polega na liczeniu liczby monet zamiast ich wartości: dziecko może sądzić, że trzy monety są warte więcej niż dwie, nawet jeśli rzeczywista wartość jest inna.

Konkretnie dziecko pracuje na kartach, na których musi:

  • określić wartość rysunku monet i banknotów („Pieniądze na rysunku: ile ich jest?”);
  • wybrać monety, którymi można zapłacić („Monety: czym zapłacić?”);
  • wybrać właściwą kwotę lub poprawić błąd („Reszta: wybierz właściwą kwotę”, „Reszta: popraw błąd”);
  • obliczyć cenę kilku artykułów, sprawdzić, czy wystarczy pieniędzy, lub uzupełnić brakującą kwotę („Zakupy: ile kosztuje kilka artykułów?”, „Zakupy: czy wystarczy pieniędzy?”, „Pieniądze: ile jeszcze brakuje do zakupu?”);
  • symulować zakup i wydać resztę („Zakupy i reszta”).

Powiązanie z podstawą programową: Znać związek między euro a centami.
Powiązanie z podstawą programową: Porównywanie wartości w euro dwóch zbiorów złożonych z monet i banknotów.
Powiązanie z podstawą programową: Określać wartość w euro i centach zbioru składającego się z monet i banknotów.
Powiązanie z podstawą programową: Tworzyć z euro i eurocentów sumę pieniędzy o podanej wartości.
Powiązanie z podstawą programową: Symulować zakupy, manipulując fikcyjnymi monetami i banknotami. Wydawać resztę.
Powiązanie z podstawą programową: Znać znaczenie zapisu z przecinkiem sumy pieniędzy.
Powiązanie z podstawą programową: Symulować zakupy, manipulując fikcyjnymi monetami i banknotami. Wydawać resztę.
Powiązanie z podstawą programową: Posługiwać się specjalistycznym słownictwem związanym z pieniędzmi.
Powiązanie z podstawą programową: Porównywać wartości dwóch zbiorów złożonych z monet lub dwóch zbiorów złożonych z monet i banknotów.
Powiązanie z podstawą programową: Wyznaczać wartość w euro zestawu złożonego z monet i banknotów.
Powiązanie z podstawą programową: Tworzyć daną kwotę pieniędzy z monet i banknotów.
Powiązanie z podstawą programową: Symulować zakupy, manipulując fikcyjnymi monetami i banknotami. Wydawać resztę.

Typy zadań: Pieniądze na rysunku: ile ich jest? · Pieniądze: ile jeszcze brakuje na zakup · Zakupy: czy starczy pieniędzy? · Zakupy: ile kosztuje kilka sztuk? · Monety: którymi monetami zapłacić? · Reszta: popraw błąd (kl. 3) · Reszta: wybierz poprawną kwotę (kl. 3) · Zakupy i reszta (kl. 3)

Odczytywanie godziny z zegara wskazówkowego

W klasie drugiej szkoły podstawowej (CE1) dziecko uczy się odczytywać godzinę na zegarze z wskazówkami oraz ustawiać wskazówki na podaną godzinę, gdy chodzi o pełne godziny, pół godziny lub kwadranse.

typów zadań: 3Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 1 (CE1) dziecko powinno umieć odczytać godzinę na zegarze wskazówkowym, gdy podana jest pełna godzina, wpół do godziny lub kwadrans po godzinie. Powinno też umieć ustawić wskazówki zgodnie z podaną godziną w tych samych przypadkach. Jednocześnie uczy się rozróżniać godziny rano i po południu.

Najczęstszy błąd wynika z pomylenia obu wskazówek. Dziecko odczytuje długą wskazówkę (minutową) tak, jakby wskazywała godzinę, albo mówi „3 godzina” zamiast „kwadrans po 3”, nie patrząc, gdzie znajduje się długa wskazówka. Dlatego trzeba najpierw wskazać krótką wskazówkę, a potem położenie długiej, aby ustalić, czy chodzi o pełną godzinę, wpół do godziny, czy o kwadrans.

W kartach z działu Matematyka to zagadnienie ćwiczy się za pomocą kilku typów zadań: Lire l'heure, Lire l'horloge : quelle heure indique le cadran, Horloge : corrige l'erreur de lecture oraz Lire l'horloge : vrai ou faux. Zadania Horloge : combien de minutes jusqu'à l'heure pile ? i Horloge : laquelle montre l'heure la plus tôt ? pozwalają porównywać i liczyć upływ czasu na zegarze.

Powiązanie z podstawą programową: Odczytywać godzinę na zegarze z wskazówkami (gdy godzina jest podana w pełnych godzinach, w godzinach i półgodzinach lub w godzinach i kwadransach).
Powiązanie z podstawą programową: Ustawiać wskazówki zegara odpowiadające danej godzinie w pełnych godzinach, w godzinach i pół godziny lub w godzinach i kwadrans.
Powiązanie z podstawą programową: Znać, używać i rozróżniać godziny przed południem i godziny po południu.
Powiązanie z podstawą programową: Odczytywanie godziny z zegara wskazówkowego.
Powiązanie z podstawą programową: Ustawianie wskazówek zegara zgodnie z podaną godziną w pełnych godzinach lub w godzinach i minutach.
Powiązanie z podstawą programową: Odczytywać godzinę na zegarze wskazówkowym
Powiązanie z podstawą programową: Ustawiać wskazówki zegara odpowiadające podanej godzinie w godzinach i minutach
Powiązanie z podstawą programową: Odczytywać godzinę na zegarze wskazówkowym
Powiązanie z podstawą programową: Ustawiać wskazówki zegara odpowiadające danej godzinie w godzinach, minutach i sekundach
Powiązanie z podstawą programową: Odczytywać na zegarze wskazówkowym podaną godzinę w pełnych godzinach.
Powiązanie z podstawą programową: Ustawiać wskazówki zegara odpowiadające danej godzinie (wyłącznie godziny pełne mniejsze lub równe dwunastu).
Powiązanie z podstawą programową: Przyporządkowywać godzinę do pory dnia.

Typy zadań: Odczyt zegara: która godzina jest na tarczy · Odczyt zegara: prawda czy fałsz · Zegar: popraw błąd w odczycie · Odczytywanie zegara (kl. 3) · Zegar: ile minut do pełnej godziny? (kl. 3) · Zegar: który pokazuje wcześniejszą godzinę? (kl. 3)

Obliczanie czasu trwania na zegarze

Dziecko uczy się mierzyć czas, jaki upłynął między dwoma momentami tego samego dnia, w godzinach, połowach godziny i kwadransach, oraz używać symboli h i min.

typów zadań: 3Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 2 uczeń uczy się posługiwać jednostkami pomiaru czasu: godziną (godz.) i minutą (min). Potrafi porównywać i mierzyć czas upływający między dwoma momentami tego samego dnia, opierając się na pełnych godzinach, półgodzinach lub kwadransach.

Najczęstszym błędem jest stosowanie do obliczania czasu zasad zwykłego systemu dziesiętnego. Dzieci często zapominają, że godzina liczy 60 minut, a nie 100, co utrudnia przechodzenie do kolejnej godziny lub bezpośrednie przeliczanie godzin na minuty.

Na kartach pracy dziecko ćwiczy odczytywanie dwóch zegarów, aby odpowiedzieć na konkretne pytania, takie jak Ile minut upłynęło? czy Czas trwania (ile czasu?). Rozwiązuje również proste zadania, aby wyznaczyć godzinę rozpoczęcia (O której godzinie to się zaczęło?), przelicza jednostki czasu lub porównuje dwie czynności, ustalając, o ile dłużej trwała jedna od drugiej.

Powiązanie z podstawą programową: Znać jednostki miary czasu trwania: godzinę i minutę oraz powiązane z nimi symbole (h i min).
Powiązanie z podstawą programową: Porównywać i mierzyć czas, jaki upłynął między dwiema chwilami wskazanymi na zegarze (dla przedziałów czasu mieszczących się w obrębie tej samej doby, z godzinami podanymi w pełnych godzinach, w godzinach i pół godziny lub w godzinach i kwadransach).
Powiązanie z podstawą programową: Porównywać i mierzyć czas, który upłynął między dwiema chwilami wskazanymi na zegarze (dla przedziałów czasu mieszczących się w obrębie tej samej doby).
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie zadań jednostopniowych lub dwustopniowych dotyczących czasu trwania.

Typy zadań: Zamień godziny na minuty · Godziny na minuty: prawda czy fałsz · Godziny na minuty: wybierz poprawną odpowiedź · Plan dnia: uporządkuj godziny (kl. 3) · Czas: ile minut minęło? (zadanie z treścią) (kl. 3) · O której się zaczęło? (kl. 3) · Obliczenia zegarowe — czas trwania (kl. 3) · Czas trwania: o ile dłużej trwało jedno niż drugie? (kl. 3–4)

Szacowanie w przybliżeniu: ile to kosztuje?

Twoje dziecko uczy się podawać rząd wielkości, zaokrąglając do dziesiątek, aby ocenić, czy cena lub wynik jest rozsądny.

typów zadań: 1Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 2 (CE1) dziecko uczy się podawać wartość przybliżoną zamiast dokładnego wyniku. Programy wymagają również, by szacować długość przedmiotu z codziennego życia oraz masę typowych przedmiotów, w gramach lub kilogramach, opierając się na kilku masach referencyjnych. W tej klasie szacowanie ćwiczy się przede wszystkim na cenach i sumach.

Najczęstszym błędem jest zaokrąglanie na chybił trafił: na przykład zamienianie 46 na 40 zamiast na 50, ponieważ dziecko patrzy tylko na cyfrę jedności albo uważa, że zawsze trzeba coś „odjąć”. Zdarza się też, że oblicza dokładne dodawanie, nigdy nie porównując go z oszacowaniem, co nie pomaga mu wychwycić absurdalnej odpowiedzi.

W kartach pracy przybiera to formę zadań takich jak „Oszacuj koszt, zaokrąglając w górę”, „Oszacuj sumę: zaokrąglij do najbliższej dziesiątki”, „Oszacuj różnicę: zaokrąglij do najbliższej dziesiątki”, „Szacowanie: czy wynik jest prawdopodobny?” lub „Ile mniej więcej zapłacimy łącznie?”. Wasze dziecko powinno zaokrąglić liczby, wykonać obliczenie przybliżone, a następnie ocenić, czy podany wynik jest prawdopodobny.

Powiązanie z podstawą programową: Dysponować kilkoma masami odniesienia. Szacować masę przedmiotów codziennego użytku w gramach lub w kilogramach.
Powiązanie z podstawą programową: Oszacować długość przedmiotu codziennego użytku.
Powiązanie z podstawą programową: Szacować masę przedmiotu.
Powiązanie z podstawą programową: Oszacowywać długość przedmiotu lub odległość.
Powiązanie z podstawą programową: Oszacować masę przedmiotu
Powiązanie z podstawą programową: Szacować długość przedmiotu lub odległość

Typy zadań: Szacowanie: czy wynik się zmieści · Około ile zapłacimy razem (kl. 3) · Oszacuj różnicę: zaokrąglij do najbliższej dziesiątki (kl. 3) · Oszacuj sumę: zaokrąglij do najbliższej dziesiątki (kl. 3) · Szacowanie kosztu przez zaokrąglanie w górę (kl. 3) · Szacowanie: dobierz ceny do oszacowania (kl. 3)

Przestrzeń i geometria

Orientowanie się na siatce z robotem

W klasie 2 (CE1) dziecko uczy się śledzić i opisywać przemieszczenie na kratkowanej siatce, używając słów: lewo, prawo i góra, a także liczyć liczbę przebytych kratek.

typów zadań: 7Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Na tym etapie dziecko potrafi wykonać ciąg prostych poleceń, które przesuwają robota po kratkowanej siatce, na przykład idź w lewo albo idź w prawo, i potrafi powiedzieć, ile pól robot musi przebyć. Uczy się również samodzielnie opisywać trasę, używając precyzyjnego słownictwa przestrzennego, tak aby orientacja nie zależała wyłącznie od intuicji.

Najczęstszym błędem jest pomylenie lewej strony z prawą albo liczenie pola startowego jako przebytego. Dziecko liczy wtedy o jedno pole za dużo lub za mało. Aby pomóc, warto pokazać ruch ręką i liczyć na głos kolejne pola, wskazując je palcem.

W kartach z tego przedmiotu typowe ćwiczenie przedstawia robota na kratkowanej siatce. Może polegać na wybraniu poprawnego wyniku po przesunięciu w lewo, na uzupełnieniu trasy albo na odpowiedzi na pytanie „ile pól w prawo?” lub „ile pól w górę?”. Karty proponują także prześledzenie całej trasy robota, z wybraniem poprawnego wyniku spośród kilku propozycji.

Powiązanie z podstawą programową: Ręcznie powtarzać ciąg instrukcji w celu wykonania narzuconego zadania
Powiązanie z podstawą programową: Zaplanować budowę prostej ścieżki
Powiązanie z podstawą programową: Konstruować i wykorzystywać reprezentacje znanej przestrzeni w celu lokalizowania, zapamiętywania lub komunikowania położenia.
Powiązanie z podstawą programową: Rozumieć, stosować i tworzyć ciąg instrukcji kodujących przemieszczenie, posługując się precyzyjnym słownictwem przestrzennym.
Powiązanie z podstawą programową: Znać i używać słownictwa związanego z przemieszczaniem się
Powiązanie z podstawą programową: Rozumieć, używać i tworzyć ciąg poleceń opisujących przemieszczanie się z zastosowaniem precyzyjnego słownictwa przestrzennego
Powiązanie z podstawą programową: Znać i używać słownictwa związanego z przemieszczaniem się
Powiązanie z podstawą programową: Rozumieć, używać i tworzyć ciąg poleceń opisujących przemieszczanie się przy użyciu precyzyjnego słownictwa przestrzennego
Powiązanie z podstawą programową: Budować i wykorzystywać reprezentacje sali lekcyjnej do lokalizowania, zapamiętywania i komunikowania położenia.
Powiązanie z podstawą programową: Poruszać się i opisywać przemieszczenia w klasie, orientując się i posługując się punktami orientacyjnymi.
Powiązanie z podstawą programową: Budować i używać planu klasy do komunikowania przemieszczenia.
Powiązanie z podstawą programową: Używać i tworzyć ciąg poleceń kodujących przemieszczenie, posługując się precyzyjnym słownictwem przestrzennym.

Typy zadań: Kratka: droga robota · Kratka: droga robota: wybierz wynik · Kratka: ile kratek w górę · Kratka: ile kratek w prawo · Kratka: robot idzie w lewo · Kratka: robot idzie w lewo: wybierz wynik · Kratka: robot idzie w prawo

Rozpoznawanie i nazywanie figur płaskich w klasie 2 szkoły podstawowej

Uczeń uczy się rozpoznawać, nazywać i opisywać koło, kwadrat, prostokąt i trójkąt, w tym trójkąt prostokątny.

typów zadań: 6Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 2 uczeń ma rozpoznawać, nazywać i opisywać koło, kwadrat, prostokąt, trójkąt oraz trójkąt prostokątny, używając odpowiedniego słownictwa geometrycznego. Ta umiejętność nie zależy od dziedziny liczbowej: dotyczy kształtów, a nie liczb.

Częstym błędem jest sugerowanie się wyglądem figury zamiast jej własnościami. Kwadrat ustawiony jak romb, obrócony na wierzchołek, często wygląda jak inna figura. Podobnie kwadrat i prostokąt bywają mylone, choć kwadrat ma wszystkie boki tej samej długości.

W kartach zadania mają następującą postać:

  • Jak nazywa się narysowana figura? oraz Jak nazywa się ta obrócona figura? do rozpoznawania figury w różnych położeniach.
  • Jak nazywa się ta figura? Wybierz do wskazania poprawnej odpowiedzi spośród kilku nazw.
  • Figury w rysunku: ile trójkątów? do wyszukiwania figur w złożeniu.
  • Figury płaskie: prawda czy fałsz? oraz Figury płaskie: popraw nazwę figury do sprawdzania i poprawiania stwierdzenia dotyczącego figury.

Powiązanie z podstawą programową: Używać odpowiedniego słownictwa geometrycznego.
Powiązanie z podstawą programową: Rozpoznawać, nazywać i opisywać okrąg, kwadrat, prostokąt, trójkąt, trójkąt prostokątny, używając odpowiedniego słownictwa.
Powiązanie z podstawą programową: Znać właściwości kątów i równości długości boków dla kwadratów i prostokątów.
Powiązanie z podstawą programową: Używać odpowiedniego słownictwa geometrycznego.
Powiązanie z podstawą programową: Rozpoznawać, nazywać i opisywać kwadrat, prostokąt, trójkąt, trójkąt prostokątny i romb.
Powiązanie z podstawą programową: Rozpoznawać figury płaskie (koło, kwadrat, prostokąt i trójkąt) w złożeniu oraz w najbliższym otoczeniu.
Powiązanie z podstawą programową: Nazywać koło, kwadrat, prostokąt i trójkąt.
Powiązanie z podstawą programową: Podawać pierwszy opis kwadratu, prostokąta, trójkąta, używając terminów „wierzchołek” i „bok”.

Typy zadań: Figury na rysunku: ile trójkątów? · Figury płaskie: popraw nazwę narysowanej figury · Figury płaskie: prawda czy fałsz · Jak nazywa się narysowana figura · Jak nazywa się ta figura? Wybierz · Jak nazywa się ta obrócona figura?

Rozpoznawanie kąta prostego i ćwierć obrotów

W klasie drugiej (CE1) dziecko uczy się rozpoznawać kąt prosty, sprawdzać go za pomocą kątomierza do kątów prostych (ekierki) oraz łączyć to pojęcie z ćwierćobrotami.

typów zadań: 6Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 2 dziecko pracuje przede wszystkim nad kątem prostym, tym z rogu kartki lub z ekierki. Program wymaga użycia ekierki do sprawdzenia, czy kąt jest prosty, linijki do sprawdzania ustawienia w jednej linii oraz znajomości oznaczenia, które wskazuje kąt prosty.

Częsty błąd polega na ocenianiu wielkości kąta na podstawie długości jego ramion: uważa się, że kąt jest większy, bo jego kreski są dłuższe. Liczy się rozwarcie między dwoma ramionami, które można sprawdzić ekierką.

W praktyce karty pracy proszą na przykład o wykonanie ćwierćobrotu w prawo za pomocą wskazówki zegara, o określenie, czy półobrót jest prawdziwy czy fałszywy, lub o wykonanie trzech ćwierćobrotów zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Ćwierć obrotu odpowiada kątowi prostemu, co służy dziecku jako punkt odniesienia. Niektóre karty proponują też rozpoznawanie rodzaju kąta. Bardziej subtelne pojęcia, takie jak kąty ostre, rozwarte czy dopełniające, należą do treści programowych wykraczających poza klasę 2.

Powiązanie z podstawą programową: Skonstruować kąt o danej mierze
Powiązanie z podstawą programową: Znać i stosować kąty oraz związane z nimi słownictwo i oznaczenia: kąt prosty, kąt półpełny, kąt pełny, kąt zerowy, kąt ostry, kąt rozwarty, kąty wierzchołkowe, kąty przyległe, kąty suplementarne
Powiązanie z podstawą programową: Używać linijki do sprawdzania współliniowości oraz ekierki do sprawdzania, czy kąt jest prosty.
Powiązanie z podstawą programową: Znać i stosować oznaczenie kątów prostych.
Powiązanie z podstawą programową: Znać i stosować oznaczenie kąta prostego oraz oznaczenie wskazujące, że odcinki mają tę samą długość.
Powiązanie z podstawą programową: Znać powszechnie stosowane oznaczenia używane w geometrii
Powiązanie z podstawą programową: Używać specjalistycznego słownictwa związanego z kątami
Powiązanie z podstawą programową: Rozumieć i stosować oznaczenia kątów
Powiązanie z podstawą programową: Porównywać kąty
Powiązanie z podstawą programową: Znać oznaczenia i symbole stosowane powszechnie w geometrii
Powiązanie z podstawą programową: Wiedzieć, że kąt prosty ma miarę 90°
Powiązanie z podstawą programową: Używać specjalistycznego słownictwa związanego z kątami
Powiązanie z podstawą programową: Rozumieć i stosować oznaczenia kątów
Powiązanie z podstawą programową: Porównywać kąty

Typy zadań: Pół obrotu wskazówki zegara · Pół obrotu wskazówki zegara: prawda czy fałsz · Trzy czwarte obrotu zgodnie z ruchem wskazówek zegara · Ćwierć obrotu przeciwnie do ruchu wskazówek zegara · Ćwierć obrotu w prawo (wskazówka) · Ćwierć obrotu w prawo (wskazówka): wybierz wynik · Rozpoznaj rodzaj kąta (kl. 4–6) · Kąty dopełniające do prostego: oblicz drugi kąt (kl. 4–6) · Kąty dopełniające w zadaniu tekstowym: do kąta prostego (kl. 4–6) · Kąty przyległe w zadaniu tekstowym: do kąta półpełnego (kl. 4–6) · Kąty przyległe: oblicz drugi kąt (kl. 4–6) · Kąty przyległe: wybierz drugi kąt (kl. 4–6) · Kąty wierzchołkowe: wybierz miarę (kl. 5–7)

Rozpoznawanie i nazywanie brył w klasie 2 szkoły podstawowej

Uczeń uczy się rozpoznawać i nazywać sześcian, prostopadłościan, kulę, stożek, ostrosłup i walec, a następnie opisywać ich ściany.

typów zadań: 5Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 2 uczeń uczy się rozpoznawać i nazywać podstawowe bryły: sześcian, kulę, prostopadłościan, stożek, ostrosłup i walec. Zaczyna opisywać je precyzyjnie za pomocą pojęć ściana, wierzchołek i krawędź, a także zapamiętuje liczbę oraz rodzaj ścian sześcianu i prostopadłościanu.

Najczęstszym błędem jest mylenie bryły z jej dwuwymiarową reprezentacją, na przykład mówienie „kwadrat” na sześcian lub „koło” na kulę. Uczniowie często wahają się również między sześcianem a prostopadłościanem, gdy sugerują się wyłącznie jedną widoczną ścianą, bez sprawdzania kształtu pozostałych.

W praktyce ćwiczenia polegają na rozpoznawaniu bryły przedstawionej na rysunku lub wybieraniu jej nazwy spośród kilku propozycji. Dziecko uczy się także potwierdzać lub poprawiać stwierdzenia oraz łączyć te figury geometryczne z przedmiotami codziennego użytku, na przykład kojarząc pudełko po butach z prostopadłościanem, a kostkę do gry z sześcianem.

Powiązanie z podstawą programową: Rozpoznawać następujące popularne bryły: sześcian, kula, stożek, ostrosłup, walec, prostopadłościan.
Powiązanie z podstawą programową: Nazywać sześcian, kulę, prostopadłościan, stożek lub ostrosłup.
Powiązanie z podstawą programową: Opisywać sześcian, prostopadłościan lub ostrosłup, używając terminów „ściana”, „wierzchołek” i „krawędź”.
Powiązanie z podstawą programową: Znać liczbę i rodzaj ścian sześcianu lub prostopadłościanu.
Powiązanie z podstawą programową: Nazywać sześcian, kulę, prostopadłościan, stożek, ostrosłup lub walec.
Powiązanie z podstawą programową: Opisywać sześcian, prostopadłościan lub ostrosłup, używając terminów „ściana”, „wierzchołek” i „krawędź”.
Powiązanie z podstawą programową: Znać liczbę i rodzaj ścian sześcianu lub prostopadłościanu.
Powiązanie z podstawą programową: Znać rodzaj ścian ostrosłupa.
Powiązanie z podstawą programową: Używać odpowiedniego słownictwa geometrycznego.
Powiązanie z podstawą programową: Rozpoznawać następujące popularne bryły: sześcian, kula, stożek, walec, prostopadłościan.
Powiązanie z podstawą programową: Nazywać sześcian, prostopadłościan i kulę.
Powiązanie z podstawą programową: Opisywać sześcian lub prostopadłościan, używając określenia „ściana”.
Powiązanie z podstawą programową: Znać liczbę i rodzaj ścian sześcianu i prostopadłościanu.

Typy zadań: Jak nazywa się ta bryła · Bryły: popraw nazwę bryły · Bryły: znajdź przedmiot w kształcie bryły · Jaka to bryła? Prawda czy fałsz · Jaka to bryła? Wybierz

Orientowanie się w stosunku do innych obiektów

Dziecko uczy się określać położenie przedmiotów lub osób względem siebie, używając słownictwa dotyczącego położenia, takiego jak „na lewo od”, „na prawo od” lub „między”.

typów zadań: 4Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie drugiej dziecko uczy się wskazywać, gdzie znajduje się przedmiot lub osoba w odniesieniu do innych punktów orientacyjnych, w przestrzeni, która jest mu znana. Programy wymagają poznania i używania słownictwa dotyczącego położenia względnego oraz budowania reprezentacji przestrzeni, aby lokalizować miejsce lub przekazywać jego położenie.

Najczęstszy błąd dotyczy prawej i lewej strony. Dziecko, które potrafi powiedzieć „gwiazdka jest po lewej stronie”, może się pomylić, gdy zmienia się punkt widzenia, na przykład gdy musi opisać położenie z przeciwnej strony rzędu. Wtedy rozumuje od własnego miejsca, a nie od wybranego punktu orientacyjnego.

Na kartach pojęcie to przybiera postać rzędów kratek. W ćwiczeniu „po lewej stronie gwiazdki” lub „po prawej stronie gwiazdki” dziecko znajduje kratkę wskazaną w odniesieniu do danej kratki. W zadaniu „ile jest między” liczy kratki znajdujące się między dwoma punktami orientacyjnymi, a w wersji „wybierz wynik” wybiera poprawną odpowiedź spośród kilku propozycji.

Powiązanie z podstawą programową: Znać i używać słownictwa związanego z położeniami względnymi.
Powiązanie z podstawą programową: Określać położenie osób lub przedmiotów względem siebie lub względem innych punktów orientacyjnych w znanej przestrzeni.
Powiązanie z podstawą programową: Konstruować i wykorzystywać reprezentacje znanej przestrzeni w celu lokalizowania, zapamiętywania lub komunikowania położenia.
Powiązanie z podstawą programową: Znać i stosować słownictwo związane z położeniem względnym.
Powiązanie z podstawą programową: Określać położenie osób lub przedmiotów względem siebie lub względem innych punktów odniesienia w klasie.
Powiązanie z podstawą programową: Budować i wykorzystywać reprezentacje sali lekcyjnej do lokalizowania, zapamiętywania i komunikowania położenia.

Typy zadań: Rząd kratek: ile między · Rząd kratek: ile między: wybierz wynik · Rząd kratek: na lewo od gwiazdki · Rząd kratek: na prawo od gwiazdki

Organizacja i zarządzanie danymi

Przedstawianie danych w tabeli lub na wykresie

Dziecko uczy się porządkować dane zebrane w tabeli zliczeń oraz przedstawiać je w postaci tabeli lub diagramu słupkowego.

typów zadań: 24Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie CE1 dziecko uczy się przedstawiać dane, które już zebrano, na przykład odpowiedzi klasy na jakieś pytanie, w tabeli albo na diagramie słupkowym. Program wymaga umiejętności tworzenia takiej prezentacji. Najpierw trzeba policzyć, a potem uporządkować wyniki w czytelny sposób.

Najczęstszy błąd dotyczy piktogramu, w którym jeden rysunek może oznaczać kilka przedmiotów. Dziecko liczy rysunki i zapomina pomnożyć je przez wartość podaną w legendzie. W tabeli zliczeń zdarza się również, że dziecko myli się w kreskach (grupy po pięć, pominięte kreski) albo odczytuje wiersz, mieszając go z kolejnym.

W praktyce karty pracy proponują zadania, takie jak „Tabela: ile razem?”, „Tabela zliczeń: policz kreski”, „Tabela zliczeń: odczytaj wiersz” albo „Tabela zliczeń: najdłuższy wiersz”. Inne wymagają porównywania, na przykład „Tabela zliczeń: ile więcej?”, lub sprawdzania sumy za pomocą „Suma w tabeli: prawda czy fałsz?”. Dziecko, które radzi sobie z tymi kartami, umie odczytać prostą tabelę i wyciągnąć z niej informację.

Powiązanie z podstawą programową: Tworzyć prostą tabelę do przedstawiania danych (obserwacji, cech)
Powiązanie z podstawą programową: Sporządzić tabelę lub diagram słupkowy do przedstawienia zebranych danych.
Powiązanie z podstawą programową: Sporządzać tabelę lub diagram słupkowy do przedstawiania zebranych danych.
Powiązanie z podstawą programową: Czytać i interpretować dane z tabeli dwudzielnej lub z diagramu słupkowego.
Powiązanie z podstawą programową: Zbierać dane i sporządzać tabelę, diagram słupkowy lub zbiór punktów w układzie współrzędnych w celu ich przedstawienia
Powiązanie z podstawą programową: Zbierać dane i tworzyć tabelę, diagram słupkowy lub zbiór punktów w układzie współrzędnych, aby przedstawić zebrane dane
Powiązanie z podstawą programową: Zbierać dane i przedstawiać je w formie tabeli lub diagramu słupkowego.
Powiązanie z podstawą programową: Tworzyć i uzupełniać tabelę dwukierunkową.

Typy zadań: Tabela: ile razem według zestawienia? · Tabelka kreskowa – dwa wiersze razem: znajdź błąd · Tabelka kreskowa – ile razem: znajdź błąd · Tabelka kreskowa: dwa wiersze razem · Tabelka kreskowa: dwa wiersze razem: prawda czy fałsz · Tabelka kreskowa: ile razem · Tabelka kreskowa: ile razem: prawda czy fałsz · Tabelka kreskowa: najdłuższy wiersz · Tabelka kreskowa: najdłuższy wiersz: wybierz wynik · Tabelka kreskowa: o ile więcej · Tabelka kreskowa: o ile więcej: wybierz wynik · Tabelka kreskowa: odczytaj wiersz · Tabelka kreskowa – najwięcej minus najmniej: znajdź błąd · Tabelka kreskowa: cztery wiersze razem · Tabelka kreskowa: cztery wiersze razem: wybierz wynik · Tabelka kreskowa: ile kresek dorysować · Tabelka kreskowa: najwięcej minus najmniej · Tabelka kreskowa: najwięcej minus najmniej: prawda czy fałsz · Tabelka kreskowa: zakryty wiersz · Tabelka kreskowa: zakryty wiersz: wybierz wynik · Brakujący wiersz zestawienia przy znanej sumie · Diagram obrazkowy: jeden rysunek oznacza kilka · Razem z zestawienia: prawda czy fałsz · Razem z zestawienia: wybierz poprawną odpowiedź · Tabelka kreskowa: policz kreski (zerówka – kl. 1)

Czytanie tabeli lub wykresu słupkowego

W klasie 2 dziecko uczy się odczytywać dane z wykresu słupkowego i z tabeli dwukierunkowej, a następnie je porównywać.

typów zadań: 7Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 2 dziecko uczy się czytać i interpretować dane przedstawione w dwóch typach reprezentacji: wykres słupkowy i tabelę dwukierunkową. Musi odnaleźć wartość, a następnie porównać ją z inną. Używane liczby mieszczą się w zakresie omawianym w klasie 2, czyli do tysiąca.

Najczęstszym błędem jest odczytanie wartości z niewłaściwego wiersza lub niewłaściwej kolumny tabeli, na przykład wzięcie sąsiedniej liczby, ponieważ nie złączono obu danych. Na wykresie słupkowym dziecko może też pomylić wysokość słupka z najbliższą podziałką. Te błędy często wynikają z pośpiesznego czytania: dziecko szuka odpowiedzi, nie sprawdzając najpierw, co przedstawia każdy wiersz, kolumna lub słupek.

W kartach pracy czytanie danych przybiera postać krótkich pytań, często pogrupowanych według typu:

  • Tabela: ile więcej według tabeli? oraz Tabela: różnica między największą a najmniejszą, aby porównać dwie wartości.
  • Tabela: która kategoria ma najwięcej? oraz Tabela: ile grup przekracza podaną liczbę?, aby wyszukiwać i liczyć.
  • Wykres słupkowy: ile więcej, aby porównać dwa słupki.
  • Różnica między dwoma wierszami: wybierz właściwą odpowiedź oraz prawda czy fałsz, aby sprawdzić odczyt z tabeli.

Aby pomóc dziecku w domu, można poprosić je, by na głos powiedziało, na który wiersz i którą kolumnę patrzy, zanim udzieli odpowiedzi.

Powiązanie z podstawą programową: Odczytywać i interpretować dane z diagramu słupkowego. Odczytywać i interpretować dane z tabeli dwudzielnej.
Powiązanie z podstawą programową: Czytać i interpretować dane z tabeli dwudzielnej lub z diagramu słupkowego.
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie zadań z wykorzystaniem danych z tabeli dwudzielczej lub diagramu słupkowego.

Typy zadań: Diagram słupkowy: o ile więcej · Tabela: która kategoria ma najwięcej? · Tabela: o ile więcej według zestawienia? · Różnica dwóch wierszy: prawda czy fałsz · Różnica dwóch wierszy: wybierz poprawną odpowiedź · Tabela: ile grup przekracza podaną liczbę? · Tabela: o ile różni się największa od najmniejszej?

Pozostałe typy zadań

Znajdowanie brakującej liczby w równości

Dziecko uczy się wskazywać brakującą liczbę w równości z lukami, rozumiejąc, co oznaczają znaki +, − i =.

typów zadań: 8Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 2 (CE1) dziecko rozumie i używa symboli „+”, „-” i „=”. Potrafi znaleźć dopełnienie liczby do najbliższej pełnej dziesiątki, na przykład ile trzeba dodać do 7, aby otrzymać 10. Program przewiduje szukanie liczby brakującej w równości z lukami na poziomach klasy 3 i klasy 4, czyli później w szkole. W klasie 2 karty pracy rozwijają tę ideę poprzez proste równości z pustym polem.

Możliwą trudnością, na którą warto zwrócić uwagę u dziecka, jest odczytywanie znaku „=” jako polecenia, by zapisać wynik na końcu, a nie jako równość między dwiema ilościami. Dziecko może wtedy mieć trudność z zauważeniem, że w pustym polu trzeba wpisać liczbę, która sprawi, że obie strony będą równe.

Karty pracy dla klasy 2 proponują m.in.:

  • Wstaw znak między sumą a liczbą, aby równość była prawdziwa.
  • Brakujący składnik i brakujący pierwszy składnik: znalezienie liczby, która brakuje w dodawaniu z lukąo.
  • Równość z lukiem: prawda czy fałsz: decydowanie, czy równość z pustym polem jest poprawna.
  • Rozkładanie liczby do 10: wybieranie lub uzupełnianie wyniku rozkładu.

Powiązanie z podstawą programową: Znajdowanie brakującej liczby w równości z lukami
Powiązanie z podstawą programową: Znajdować brakującą liczbę w równości z luką
Powiązanie z podstawą programową: Rozumieć i używać symboli „+”, „-” i „=”.
Powiązanie z podstawą programową: Znajdować uzupełnienie liczby do następnej dziesiątki.

Typy zadań: Wisienka: brakująca część · Wstaw znak między sumą a liczbą · Okienko w odejmowaniu: od jakiej liczby odjęto? · Równanie z okienkiem: brakujący pierwszy składnik · Równanie z okienkiem: prawda czy fałsz · Równość dwóch stron: ile dołożyć · Waga w równowadze: ile waży zakryty klocek · Równanie z okienkiem: uzupełnij dwa okienka · Rozkład liczby do 10 (kl. 1) · Rozkład liczby do 10: prawda czy fałsz (kl. 1) · Rozkład liczby do 10: wybierz wynik (kl. 1) · Równanie z okienkiem: wybierz brakującą liczbę (kl. 3) · Równanie z okienkiem (brakujący składnik) (kl. 3) · Równanie z okienkiem: suma trzech liczb (kl. 3)

Tak wygląda zadanie

Wózek z karmą w zoo stoi przy wybiegu numer 2. Aby nakarmić kolejne zwierzęta, przesuwa się do przodu o 3 wybiegi. Do którego wybiegu dociera wózek?

Wskazówka: Znajdź najpierw wybieg numer 2, a potem policz do przodu 3 wybiegi, aby sprawdzić, gdzie zatrzyma się wózek z karmą.

Odpowiedź: 5

Tyczka do grochu stojąca przy ścianie szklarni ma długość 3 metry i 46 centymetrów. Ile centymetrów długości ma ta tyczka?

3 · 100 + 46 = ?

Wskazówka: Najpierw zamień 3 metry na centymetry, wiedząc, że 1 metr to 100 centymetrów. Potem dodaj do tego 46 dodatkowych centymetrów, aby dowiedzieć się, ile łącznie centymetrów długości ma ta tyczka.

Odpowiedź: 346 cm

Kolumny kratki są ponumerowane. Robot stoi na gwiazdce i przesuwa się o 3 kratki w lewo. W której kolumnie stanie? Wybierz odpowiedź.

□

Odpowiedź: a

Na sprawdzian i na lekcję

Sprawdzian w grupach A–D

Na sprawdzian albo kartkówkę: wydruk w maksymalnie czterech grupach (A–D) — ten sam układ, w każdej grupie inne liczby i inna kolejność odpowiedzi, jeden wspólny klucz odpowiedzi.

Utwórz arkusz w grupach →
Popraw zadania w edytorze

Zmień liczby, kolejność i treść zadań na gotowym arkuszu.

Wypróbuj edytor →
Test wyboru

Te same zadania z odpowiedziami do wyboru i kartą odpowiedzi dla ucznia.

Utwórz test →

Powtórka z wcześniejszych klas

Tematy, które nie mają jeszcze typów zadań dla tej klasy — zadania pochodzą z klas wcześniejszych.

Policzyć zbiór i zapisać, ile jest elementów

Uczeń uczy się liczyć zbiór przedmiotów, porządkując je tak, aby niczego nie pominąć ani nie policzyć dwa razy, a następnie zapisuje liczbę przedmiotów.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie CE1 uczeń potrafi przeliczyć zbiór, czyli ustalić, ile obiektów się w nim znajduje, organizując swoje liczenie. Program cyklu 2 umieszcza tę umiejętność w obszarze liczb do tysiąca, który stanowi ogólne ramy roku.

Najczęstszy błąd wynika z ułożenia obiektów. Gdy są rozrzucone, dziecko czasem liczy ten sam obiekt dwa razy albo pomija jeden. Dlatego program kładzie nacisk na organizację: przesuwanie policzonych obiektów, układanie ich w rzędy lub grupowanie pomaga zachować ślad tego, co już zostało policzone.

W kartach w tej przestrzeni ta umiejętność pojawia się przede wszystkim w następujących szablonach:

  • Policz żetony w ramkach: dziecko liczy żetony ułożone w ramce i zapisuje liczbę.
  • Policz żetony: wybierz liczbę oraz Policz żetony: prawda czy fałsz: dziecko rozpoznaje właściwą liczbę spośród propozycji albo sprawdza twierdzenie dotyczące liczby żetonów.
  • Jeden więcej, Jeden więcej: wybierz wynik oraz Jeden więcej: prawda czy fałsz: dziecko dodaje jeden obiekt do zbioru i określa liczbę, która z tego wynika.

Powiązanie z podstawą programową: Przeliczać zbiory, porządkując je.
Powiązanie z podstawą programową: Porównywać i przeliczać zbiory, organizując je.
Powiązanie z podstawą programową: Tworzyć zbiory o danej liczbie elementów.

Typy zadań: O jeden więcej (kl. 1) · O jeden więcej: prawda czy fałsz (kl. 1) · O jeden więcej: wybierz wynik (kl. 1) · Policz żetony w ramkach (kl. 1) · Policz żetony: prawda czy fałsz (kl. 1) · Policz żetony: wybierz liczbę (kl. 1)

Porównywanie ułamków w klasie 2 szkoły podstawowej

Dziecko uczy się mówić, która z dwóch ułamków jest większa, gdy mają ten sam mianownik, na przykład 3/8 i 5/8.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 2 uczeń poznaje pierwsze ułamki i uczy się porównywać ułamki o tym samym mianowniku. Ponieważ całość jest podzielona na części o jednakowej wielkości, rozumie on, że wystarczy spojrzeć na licznik, aby określić, która ilość jest większa, a która mniejsza.

Częstym błędem jest mylenie roli liczby na górze z rolą liczby na dole. Widząc dwa zapisy ułamkowe, uczeń może czuć się zagubiony, jeśli zapomni, że mianownik wskazuje jedynie wspólną wielkość części, i próbować porównywać te dwie liczby w chaotyczny sposób.

W praktyce ćwiczenia typu Porównaj ułamki o tym samym mianowniku zachęcają dziecko do przyjrzenia się dwóm ułamkom (np. 2/4 i 3/4) i wstawienia odpowiedniego znaku porównania: <, > lub =.

Powiązanie z podstawą programową: Porównywać ułamki o tym samym mianowniku.
Powiązanie z podstawą programową: Porównywać ułamki, w których licznik jest równy 1.
Powiązanie z podstawą programową: Porównywać ułamki mniejsze od 1.
Powiązanie z podstawą programową: Porównywanie ułamków

Typy zadań: Porównanie ułamków o tym samym mianowniku: prawda czy fałsz (kl. 3) · Ułamki o tym samym mianowniku: porównaj (kl. 3) · Większy ułamek: wybierz licznik (kl. 3)

Dodawanie i odejmowanie ułamków o jednakowych mianownikach

W drugiej klasie Twoje dziecko uczy się dodawać i odejmować ułamki o jednakowych mianownikach, wykonując działanie wyłącznie na licznikach.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W 2. klasie uczniowie poznają pierwsze ułamki na tym etapie edukacyjnym. Na tym poziomie dziecko uczy się wyłącznie dodawać i odejmować ułamki o tym samym mianowniku. Operuje równymi częściami i rozumie, że wystarczy dodać lub odjąć części (liczby na górze), nie zmieniając wielkości podziału (liczby na dole).

Najczęstszym błędem jest chęć dodawania lub odejmowania wszystkiego – zarówno na górze, jak i na dole. Widząc działanie, dziecko często odruchowo dodaje również mianowniki, zapisując na przykład, że 1/4 + 2/4 równa się 3/8 zamiast 3/4. Musi zrozumieć, że liczba na dole jedynie określa wielkość części i pozostaje bez zmian.

Podczas ćwiczeń zadania mają formę obliczeń z poleceniami: Dodaj ułamki o tym samym mianowniku oraz Odejmij ułamki o tym samym mianowniku. Dziecko trenuje na prostych zapisach ułamkowych, aby utrwalić ten kluczowy mechanizm.

Powiązanie z podstawą programową: Dodawanie i odejmowanie ułamków o tym samym mianowniku.
Powiązanie z podstawą programową: Dodawanie i odejmowanie ułamków.
Powiązanie z podstawą programową: Dodawanie i odejmowanie ułamków
Powiązanie z podstawą programową: Dodawanie i odejmowanie ułamków

Typy zadań: Dodaj ułamki o jednakowych mianownikach (kl. 4–6) · Odejmij ułamki o jednakowych mianownikach (kl. 4–6) · Odejmowanie ułamków: brakujący licznik (kl. 4–6) · Odejmowanie ułamków: odejmij od całości (kl. 4–5) · Odejmowanie ułamków: prawda czy fałsz (kl. 4–6) · Odejmowanie ułamków: wybierz różnicę (kl. 4–6) · Odejmowanie ułamków: znajdź błąd (kl. 4–6) · Ułamki o jednakowych mianownikach: brakujący licznik (kl. 4–6) · Ułamki o jednakowych mianownikach: prawda czy fałsz (kl. 4–6) · Ułamki o jednakowych mianownikach: wybierz sumę (kl. 4–6) · Ułamki o jednakowych mianownikach: znajdź błąd (kl. 4–6) · Ułamki: ile brakuje do całości? (kl. 4–5) · Odejmowanie ułamków: porównaj różnice (kl. 4–6) · Ułamki o jednakowych mianownikach: porównaj sumy (kl. 4–6) · Ułamki o jednakowych mianownikach: suma większa od 1 (kl. 4–6) · Ułamki: ile par daje całość? (kl. 4–6)

Dodawanie i odejmowanie pisemne w słupkach

W klasie CE1 Twoje dziecko uczy się zapisywać i wykonywać dodawanie oraz odejmowanie w słupku na liczbach do 1000.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie CE1 dziecko układa w słupku i wykonuje dodawanie oraz odejmowanie liczb trzycyfrowych, do 1000. Ćwiczenia z działu CE1 przedstawiają te obliczenia w formie pisemnej słupkowej, a nie tylko w rachunku pamięciowym.

Najczęstszy błąd wynika z zapisu: cyfry nie są ustawione zgodnie ze swoją pozycją (jedności pod jednościami, dziesiątki pod dziesiątkami). Wynik jest wtedy błędny, nawet jeśli każde pojedyncze działanie jest poprawne. Inną częstą trudnością jest zapomnienie o przeniesieniu podczas dodawania albo o pożyczce podczas odejmowania, ponieważ dziecko traktuje każdą kolumnę osobno.

W praktyce karty pracy proponują na przykład:

  • Zapisz w słupku i oblicz dodawanie liczb trzycyfrowych, aby ćwiczyć ustawianie cyfr i przeniesienia.
  • Odejmowanie pisemne do 1000, aby zapisać i wykonać odejmowanie trzycyfrowe.
  • Dodawanie pisemne krok po kroku, aby śledzić każdą kolumnę po kolei.
  • Odejmowanie pisemne: popraw błąd, gdzie dziecko znajduje i poprawia błąd już zapisany, co pomaga zrozumieć metodę.

Powiązanie z podstawą programową: Dodawać i odejmować pisemnie w słupkach.
Powiązanie z podstawą programową: Dodawać i odejmować pisemnie w słupkach.
Powiązanie z podstawą programową: Zapisywać w słupku i wykonywać dodawanie pisemne.

Typy zadań: Dodaj pisemnie liczby trzycyfrowe (kl. 3–4) · Dodawanie pisemne liczb trzycyfrowych: wybierz wynik (kl. 3–4) · Dodawanie pisemne krok po kroku (kl. 3–4) · Odejmowanie pisemne w zakresie 1000 (kl. 3–4) · Brakujący składnik w dodawaniu pisemnym (kl. 3–4) · Dodaj pisemnie trzy liczby (kl. 3–4) · Odejmowanie pisemne: popraw błąd (kl. 3–4) · Odejmowanie pisemne: wybierz wynik (kl. 3–4)

Rozwiązywanie zadania w dwóch krokach

Twoje dziecko uczy się rozwiązywać dwuetapowe zadania łączące działanie addytywne i mnożenie na liczbach do 1 000.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 2 dziecko rozwiązuje zadania dwuetapowe. Najpierw chodzi o zadania addytywne, w których trzeba wykonać dwa dodawania lub odejmowania, a następnie o zadania mieszane, łączące etap dodawania lub odejmowania z etapem mnożenia. Liczby pozostają te, które obowiązują w tym roku, do tysiąca. Oczekiwania dla cyklu 3 i cyklu 3 sięgają dalej: ta strona opisuje wyłącznie to, co dotyczy klasy 2.

Najczęstszym błędem jest rozwiązanie tylko części zadania. Dziecko wykonuje pierwsze obliczenie, po czym się zatrzymuje, albo odpowiada na pytanie, podając wynik pośredni. Kolejna trudność wiąże się z kontynuacją: musi wykorzystać wynik pierwszego etapu jako dane do drugiego, a nie liczbę podaną w treści zadania.

Karty pracy proponują kilka formatów. Szablon Zadanie dwuetapowe (łączenie) wymaga zebrania ilości w dwóch krokach. Szablony Zapas i paczki polegają na obliczeniu, ile paczek można przygotować, lub na wyborze liczby paczek do przygotowania. Szablony Zadanie, trzy dni przedstawiają sytuację rozciągniętą na kilka dni, z wyborem wyniku albo pytaniem prawda czy fałsz, które pozwala sprawdzić tok rozumowania.

Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie zadań tekstowych obejmujących mnożenie liczb dziesiętnych
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie zadań wymagających wykonywania dzieleń dziesiętnych
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie zadań wymagających wykonywania dzieleń z resztą
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie zadań z zastosowaniem ułamków
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywać dwuetapowe zadania tekstowe na dodawanie i odejmowanie.
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywać zadania złożone dwuetapowe (jeden etap addytywny i jeden etap multiplikatywny).
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywać zadania dwuetapowe z dodawaniem i odejmowaniem.
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie zadań złożonych, dwuetapowych lub trzyetapowych.
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie jednodziałaniowych zadań dodawania i odejmowania typu „część–całość” oraz „porównywanie”
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie zadań tekstowych dodawaniowych w dwóch lub trzech krokach
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie jednoetapowych zadań tekstowych multiplikatywnych typu „część–całość”
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie złożonych zadań tekstowych w dwóch lub trzech krokach
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywać zadania optymalizacyjne
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie zadań tekstowych na dodawanie i odejmowanie w jednym lub kilku krokach
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywać zadania multiplikatywne typu „część–całość” w jednym kroku
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie złożonych zadań tekstowych wieloetapowych
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywać problemy optymalizacyjne
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie zadań dwuetapowych na dodawanie i odejmowanie (w zakresie nie większym niż 30).

Typy zadań: Zadanie tekstowe wieloetapowe (łączenie) (kl. 3) · Zadanie tekstowe, trzy dni: prawda czy fałsz (kl. 3) · Zadanie tekstowe, trzy dni: wybierz wynik (kl. 3) · Zapasy i komplety: wybierz liczbę kompletów (kl. 4–6) · Zapasy i komplety: ile najwięcej kompletów (kl. 4–6)

Kilometr: mierzenie długich odległości

Dziecko uczy się używać kilometra razem z metrem, wie, że jeden kilometr to tysiąc metrów, i potrafi zamieniać kilometry na metry.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 2 (CE1) dziecko poznaje i używa jednostek metr, centymetr i kilometr oraz ich symboli m, cm i km. W przypadku kilometra praca dotyczy odległości w pełnych kilometrach oraz związku między kilometrami a metrami: jeden kilometr to tysiąc metrów.

Najczęstszy błąd polega na myleniu jednostek, na przykład pisaniu 3 km = 300 m, jakby mnożyć przez sto. Dziecko może też zapomnieć, że kilometr jest znacznie większy od metra, i podać odpowiedź, nie zauważając, że jest zbyt mała. Najbardziej pomocne jest odwołanie się do sensu: 1 km to tysiąc razy 1 m.

W kartach tego działu kilometr pojawia się przede wszystkim w następujących zadaniach:

  • Zamiana kilometrów i metrów na metry: przekształcenie podanej odległości wyrażonej w kilometrach i metrach na liczbę metrów.
  • Kilometry na metry: wybierz poprawną odpowiedź oraz prawda czy fałsz: porównanie proponowanej zamiany z poprawną.
  • Kilometry: ile pełnych kilometrów? oraz ile brakuje do kilometra?: liczenie pełnych kilometrów i uzupełnianie do jednego kilometra (1 000 m).

Powiązanie z podstawą programową: Znać i używać jednostek: metr, centymetr, kilometr oraz związanych z nimi symboli (m, cm i km).
Powiązanie z podstawą programową: Znać i stosować jednostki metr, decymetr, centymetr, milimetr, kilometr oraz związane z nimi symbole (m, dm, cm, mm, km).

Typy zadań: Kilometry na metry: prawda czy fałsz (kl. 3) · Kilometry na metry: wybierz poprawną odpowiedź (kl. 3) · Kilometry: ile brakuje do pełnego kilometra? (kl. 3–4) · Kilometry: ile to pełnych kilometrów? (kl. 3–4) · Zamiana kilometrów i metrów na metry (kl. 3)

Metry i centymetry: dwa zapisy tej samej długości

Mierzenie i porównywanie długości w metrach i centymetrach

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 2 dziecko uczy się rozpoznawać, że ta sama długość może być zapisana na dwa sposoby, na przykład 2 m 5 cm i 205 cm. Relacja 1 m = 100 cm, poznawana już w klasie 1, służy mu jako punkt odniesienia do przechodzenia od jednego zapisu do drugiego. Liczby pozostają w zakresie setek, a długości wynoszą kilka metrów.

Najczęstszy błąd polega na traktowaniu części „metry” i części „centymetry” jak liczby dziesiętnej. Dziecko czyta wtedy 2 m 5 cm jako 2,5 m, czyli dwa i pół metra, podczas gdy chodzi o dwa metry i pięć centymetrów. Może też dodawać metry do metrów, a centymetry do centymetrów, nie myśląc o przeniesieniu, gdy centymetrów jest więcej niż 100.

W kartach ćwiczeń z klasy 2 najczęściej spotyka się cztery typy zadań: dodawanie długości zapisanych w różny sposób, wybieranie wyniku spośród dwóch zapisów tej samej długości, stwierdzanie, czy dwa zapisy są razem prawdziwe, czy fałszywe, oraz obliczanie, o ile jedna długość przewyższa drugą. Istnieją także ćwiczenia polegające na liczeniu, ile pełnych metrów zawiera dana długość. Bardziej złożone przeliczenia między jednostkami są częścią pracy, która kontynuowana jest w klasie 3 i w cyklu 3.

Powiązanie z podstawą programową: Znać zależności między powszechnie używanymi jednostkami długości.
Powiązanie z podstawą programową: Znać zależności między jednostkami długości.
Powiązanie z podstawą programową: Porównywać długości.
Powiązanie z podstawą programową: Wiedzieć, że metr jest równy stu centymetrom.

Typy zadań: Dodawanie długości zapisanych różnymi sposobami (kl. 3) · Dwa zapisy długości razem: prawda czy fałsz (kl. 3) · Długości w dwóch zapisach: wybierz wynik (kl. 3) · Metry: ile to pełnych metrów? (kl. 3–4) · Długości w dwóch zapisach: o ile dłuższa jest jedna? (kl. 3–4)

Proste równoległe i prostopadłe w klasie 2

W klasie drugiej (CE1) dziecko uczy się rozpoznawać zapis kąta prostego oraz określać, czy dwie proste lub odcinki są równoległe, czy prostopadłe.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 2 dziecko uczy się rozpoznawać oznaczenie kąta prostego, czyli małego kwadracika zaznaczonego w rogu, i używać go do wskazywania odcinków prostopadłych. Program wprost wskazuje to oznaczenie na tym poziomie. Pojęcia równoległości i prostopadłości pojawiają się w punktach programu sięgających klasy 5, a więc wykraczających poza to, do czego zmierza klasa 2.

Najczęstszy błąd polega na ocenianiu na oko: odcinek, który wygląda na „leżący” lub „prosty”, uznaje się za prostopadły bez sprawdzenia małego kwadracika, albo dwa odcinki nachylone w ten sam sposób uznaje się za równoległe, nie patrząc na regularność siatki. Dziecko powinno wyrobić sobie nawyk szukania oznaczenia zamiast polegania na wrażeniu wzrokowym.

W kartach z tego działu pojęcie to pojawia się w następujących modelach ćwiczeń: Równoległe czy prostopadłe?, które polega na klasyfikowaniu par prostych, oraz ćwiczenia dotyczące prostych równoległych, takie jak Proste równoległe: odległość, Proste równoległe: wybierz odległość, Odległość prostych równoległych: prawda czy fałsz i Odległość prostych równoległych: znajdź błąd. Karty te służą do ćwiczenia rozpoznawania sytuacji; nie wymagają technik rysowania ani obliczeń wykraczających poza to, co jest podane na wydruku.

Powiązanie z podstawą programową: Znać i stosować oznaczenie kątów prostych.
Powiązanie z podstawą programową: Znać i stosować oznaczenie kąta prostego oraz oznaczenie wskazujące, że odcinki mają tę samą długość.
Powiązanie z podstawą programową: Znać powszechnie stosowane oznaczenia używane w geometrii
Powiązanie z podstawą programową: Rozpoznawać i stosować pojęcie prostopadłości
Powiązanie z podstawą programową: Rozpoznawać i stosować pojęcie równoległości
Powiązanie z podstawą programową: Znać oznaczenia i symbole stosowane powszechnie w geometrii
Powiązanie z podstawą programową: Rozpoznawać i stosować pojęcie prostopadłości
Powiązanie z podstawą programową: Rozpoznawać i stosować pojęcie równoległości

Typy zadań: Odległość prostych: prawda czy fałsz (kl. 6–7) · Odległość prostych: znajdź błąd (kl. 6–7) · Proste równoległe: odległość (kl. 6–7) · Proste równoległe: wybierz odległość (kl. 6–7) · Równoległe czy prostopadłe? (kl. 4–6)

Więcej o tej klasie

Czego uczy się dziecko w CE1 z matematyki?

W klasie CE1 dziecko pracuje z liczbami do tysiąca, jednościami, dziesiątkami i setkami. Ułamki pojawiają się już w pierwszym okresie nauki (jedna druga, jedna trzecia, jedna czwarta…), wraz ze słowami „licznik” i „mianownik”. Wykonuje dodawanie i odejmowanie w słupku, rozumie znak × oraz przemienność, uczy się tabliczki mnożenia i rozwiązuje zadania na porównywanie oraz zadania dwuetapowe. Mierzy w m, cm i km, waży w g i kg, liczy w euro i centach, odczytuje godzinę z dokładnością do kwadransa oraz oblicza czas trwania w godzinach i minutach.

O programie nauczania: program matematyki określa cele edukacyjne dla każdego roku cyklu 2 (CP, CE1, CE2) i cyklu 3 (CM1, CM2, 6e), tak aby osiągnąć wymagania na koniec danego roku. Każde z poniższych zagadnień przypisane jest zatem do roku wskazanego w samym programie. Pełna lista celów na ten rok, przytoczona dosłownie, znajduje się w sekcji poniżej.

Powiązanie z podstawą programową

Każdy wiersz to wymaganie podstawy programowej w brzmieniu z urzędowego źródła podlinkowanego niżej, obok nasze tematy.

WymaganieNasze tematy
Liczby, obliczenia i rozwiązywanie problemów
Przeliczać zbiory, porządkując je. Policzyć zbiór i zapisać, ile jest elementów · Wartość cyfr w zależności od ich pozycji (do 1000)
Tworzyć zbiory o danej liczbie elementów. Wartość cyfr w zależności od ich pozycji (do 1000)
Znać i stosować zależność między jednościami a dziesiątkami, między dziesiątkami a setkami, między jednościami a setkami. Wartość cyfr w zależności od ich pozycji (do 1000)
Znać pisemny i ustny ciąg liczb do tysiąca. Czytanie i zapisywanie liczb do 1000 · Liczenie co n, w przód i w tył
Znać i używać różnych reprezentacji liczby oraz przechodzić od jednej z nich do drugiej. Wartość cyfr w zależności od ich pozycji (do 1000) · Czytanie i zapisywanie liczb do 1000
Znać wartość cyfr w zależności od ich pozycji w liczbie. Wartość cyfr w zależności od ich pozycji (do 1000)
Porównywać, ograniczać obustronnie i wstawiać w ciąg liczby całkowite, używając symboli (=, <, >). Porównywanie i porządkowanie liczb do 1 000
Porządkować liczby w kolejności rosnącej lub malejącej. Porównywanie i porządkowanie liczb do 1 000
Rozumieć i umieć używać wyrażeń „równy”, „większy od”, „mniejszy od”, „zawarty między … a …”. Porównywanie i porządkowanie liczb do 1 000
Umieszczać liczby na osi liczbowej z podziałką. Umieszczanie liczb na osi liczbowej
Znać liczebniki porządkowe do stu. Liczebniki porządkowe: pierwszy, drugi, miejsce
Rozumieć i używać liczebników porządkowych. Liczebniki porządkowe: pierwszy, drugi, miejsce
Określanie miejsca lub pozycji w uporządkowanym szeregu albo na liście przedmiotów lub osób. Liczebniki porządkowe: pierwszy, drugi, miejsce
Łączyć pozycję przedmiotu na liście z liczbą elementów, które go poprzedzają. Liczebniki porządkowe: pierwszy, drugi, miejsce
Używać liczebników porządkowych w ramach ciągów symboli, liter lub liczb. Liczebniki porządkowe: pierwszy, drugi, miejsce · Rozpoznawanie i kontynuowanie rytmu
Umieć interpretować, przedstawiać, zapisywać i odczytywać ułamki 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/8 i 1/10. Połowy i ćwiartki: dzielenie na równe części · Nauka prostych ułamków w klasie 2 szkoły podstawowej
Umieć interpretować, przedstawiać, zapisywać i odczytywać ułamki mniejsze lub równe 1. Nauka prostych ułamków w klasie 2 szkoły podstawowej · Połowy i ćwiartki: dzielenie na równe części
Znać i używać słów „mianownik” i „licznik”. Nauka prostych ułamków w klasie 2 szkoły podstawowej
Porównywać ułamki o tym samym mianowniku. Porównywanie ułamków w klasie 2 szkoły podstawowej
Porównywać ułamki, w których licznik jest równy 1. Porównywanie ułamków w klasie 2 szkoły podstawowej
Dodawanie i odejmowanie ułamków o tym samym mianowniku. Dodawanie i odejmowanie ułamków o jednakowych mianownikach
Dodawać i odejmować pisemnie w słupkach. Dodawanie i odejmowanie pisemne w słupkach
Rozumieć i używać symbolu „×”. Tabliczki mnożenia do 100: czego uczy się dziecko w klasie 2 szkoły podstawowej
Rozumieć i wiedzieć, że mnożenie jest przemienne. Kolejność liczb: co się nie zmienia
Znać pojęcie parzystości liczby. Liczby parzyste: dwie równe części
Znać w obu kierunkach tabliczki dodawania. Dodawanie do 20 bez przekraczania dziesiątki · Odejmowanie do 100 w klasie 2
Znać w obu kierunkach tabliczki mnożenia. Tabliczki mnożenia do 100: czego uczy się dziecko w klasie 2 szkoły podstawowej · Podział i dzielenie z tabliczką mnożenia w klasie 2
Znać podstawowe fakty mnożeniowe. Tabliczki mnożenia do 100: czego uczy się dziecko w klasie 2 szkoły podstawowej
Dodawać do liczby lub odejmować od liczby całkowitą liczbę dziesiątek. Dodawać do liczby lub odejmować od liczby całkowitą liczbę setek. Dodawanie i odejmowanie dziesiątek i setek
Mnożyć liczbę mniejszą niż 100 przez 10. Mnożenie przez 10: przesunięcie cyfr o jedno miejsce
Dodawać 9, 19 lub 29 do liczby. Dodawanie do 100 z przekroczeniem progu dziesiątkowego
Odejmować 9 od liczby. Odejmowanie do 100 w klasie 2
Odejmować od liczby liczbę mniejszą od 9. Odejmowanie do 100 w klasie 2
Wyznaczać połowę liczby parzystej. Podział i dzielenie z tabliczką mnożenia w klasie 2
Obliczać iloczyn liczby z zakresu od 11 do 19 przez liczbę mniejszą od 10, rozkładając większy z dwóch czynników na sumę dwóch liczb (własność rozdzielności mnożenia względem dodawania). Kolejność liczb: co się nie zmienia · Tabliczki mnożenia do 100: czego uczy się dziecko w klasie 2 szkoły podstawowej
Rozwiązywanie jednodziałaniowych zadań tekstowych dodawania i odejmowania typu część–całość. Rozwiązywanie małego zadania w jednym kroku · Dodawanie do 100
Rozwiązywanie jednokrokowych zadań tekstowych dodawczych na porównywanie. Porównywanie dwóch liczb: o ile więcej?
Rozwiązywać dwuetapowe zadania tekstowe na dodawanie i odejmowanie. Rozwiązywanie zadania w dwóch krokach
Rozwiązywać zadania tekstowe na mnożenie i dzielenie w jednym kroku. Rozwiązywanie małego zadania w jednym kroku · Tabliczki mnożenia do 100: czego uczy się dziecko w klasie 2 szkoły podstawowej
Rozwiązywać zadania złożone dwuetapowe (jeden etap addytywny i jeden etap multiplikatywny). Rozwiązywanie zadania w dwóch krokach
Wielkości i miary
Znać i używać jednostek: metr, centymetr, kilometr oraz związanych z nimi symboli (m, cm i km). Mierzenie długości: metr i centymetr · Kilometr: mierzenie długich odległości
Wybierać najlepiej dopasowaną jednostkę do wyrażenia długości. Mierzenie długości: metr i centymetr
Znać zależności między powszechnie używanymi jednostkami długości. Metry i centymetry: dwa zapisy tej samej długości
Umieć mierzyć długość odcinka za pomocą linijki z podziałką. Rysowanie odcinków i łamanych linii linijką
Porównywać długości. Porównywanie długości i mas
Znać kilka wzorcowych długości.
Oszacować długość przedmiotu codziennego użytku. Szacowanie w przybliżeniu: ile to kosztuje?
Umieć wskazać najlżejszy (lub najcięższy) przedmiot spośród dwóch lub trzech przedmiotów o zbliżonej objętości, ważąc je w dłoni lub używając wagi do ich zważenia.
Znać i stosować jednostki gram i kilogram oraz powiązane z nimi symbole (g, kg). Ważenie w gramach i kilogramach
Wiedzieć, że 1 kg jest równy 1 000 g. Ważenie w gramach i kilogramach
Porównywać masy. Ważenie w gramach i kilogramach · Porównywanie długości i mas
Dysponować kilkoma masami odniesienia. Szacować masę przedmiotów codziennego użytku w gramach lub w kilogramach. Szacowanie w przybliżeniu: ile to kosztuje?
Znać związek między euro a centami. Liczenie z pieniędzmi w klasie 2 szkoły podstawowej
Porównywanie wartości w euro dwóch zbiorów złożonych z monet i banknotów. Liczenie z pieniędzmi w klasie 2 szkoły podstawowej
Określać wartość w euro i centach zbioru składającego się z monet i banknotów. Liczenie z pieniędzmi w klasie 2 szkoły podstawowej
Tworzyć z euro i eurocentów sumę pieniędzy o podanej wartości. Liczenie z pieniędzmi w klasie 2 szkoły podstawowej
Symulować zakupy, manipulując fikcyjnymi monetami i banknotami. Wydawać resztę. Liczenie z pieniędzmi w klasie 2 szkoły podstawowej
Znać znaczenie zapisu z przecinkiem sumy pieniędzy. Liczenie z pieniędzmi w klasie 2 szkoły podstawowej
Odczytywać godzinę na zegarze z wskazówkami (gdy godzina jest podana w pełnych godzinach, w godzinach i półgodzinach lub w godzinach i kwadransach). Odczytywanie godziny z zegara wskazówkowego
Ustawiać wskazówki zegara odpowiadające danej godzinie w pełnych godzinach, w godzinach i pół godziny lub w godzinach i kwadrans. Odczytywanie godziny z zegara wskazówkowego
Znać, używać i rozróżniać godziny przed południem i godziny po południu. Odczytywanie godziny z zegara wskazówkowego
Znać jednostki miary czasu trwania: godzinę i minutę oraz powiązane z nimi symbole (h i min). Obliczanie czasu trwania na zegarze
Porównywać i mierzyć czas, jaki upłynął między dwiema chwilami wskazanymi na zegarze (dla przedziałów czasu mieszczących się w obrębie tej samej doby, z godzinami podanymi w pełnych godzinach, w godzinach i pół godziny lub w godzinach i kwadransach). Obliczanie czasu trwania na zegarze
Przestrzeń i geometria
Rozpoznawać następujące popularne bryły: sześcian, kula, stożek, ostrosłup, walec, prostopadłościan. Rozpoznawanie i nazywanie brył w klasie 2 szkoły podstawowej
Nazywać sześcian, kulę, prostopadłościan, stożek lub ostrosłup. Rozpoznawanie i nazywanie brył w klasie 2 szkoły podstawowej
Opisywać sześcian, prostopadłościan lub ostrosłup, używając terminów „ściana”, „wierzchołek” i „krawędź”. Rozpoznawanie i nazywanie brył w klasie 2 szkoły podstawowej
Znać liczbę i rodzaj ścian sześcianu lub prostopadłościanu. Rozpoznawanie i nazywanie brył w klasie 2 szkoły podstawowej
Konstruować sześcian, prostopadłościan lub ostrosłup.
Używać odpowiedniego słownictwa geometrycznego. Rozpoznawanie i nazywanie figur płaskich w klasie 2 szkoły podstawowej
Rozpoznawać, nazywać i opisywać okrąg, kwadrat, prostokąt, trójkąt, trójkąt prostokątny, używając odpowiedniego słownictwa. Rozpoznawanie i nazywanie figur płaskich w klasie 2 szkoły podstawowej
Znać właściwości kątów i równości długości boków dla kwadratów i prostokątów. Rozpoznawanie i nazywanie figur płaskich w klasie 2 szkoły podstawowej
Odwzorowywać lub konstruować kwadrat, prostokąt, trójkąt, trójkąt prostokątny i okrąg lub złożenie tych figur.
Używać linijki do sprawdzania współliniowości oraz ekierki do sprawdzania, czy kąt jest prosty. Rozpoznawanie kąta prostego i ćwierć obrotów
Używać linijki z podziałką, ekierki i cyrkla jako przyrządów kreślarskich.
Znać i stosować oznaczenie kątów prostych. Rozpoznawanie kąta prostego i ćwierć obrotów · Proste równoległe i prostopadłe w klasie 2
Znać i używać słownictwa związanego z położeniami względnymi. Orientowanie się w stosunku do innych obiektów
Określać położenie osób lub przedmiotów względem siebie lub względem innych punktów orientacyjnych w znanej przestrzeni. Orientowanie się w stosunku do innych obiektów
Konstruować i wykorzystywać reprezentacje znanej przestrzeni w celu lokalizowania, zapamiętywania lub komunikowania położenia. Orientowanie się na siatce z robotem · Orientowanie się w stosunku do innych obiektów
Budować konstrukcje z sześcianów i prostopadłościanów.
Rozumieć, stosować i tworzyć ciąg instrukcji kodujących przemieszczenie, posługując się precyzyjnym słownictwem przestrzennym. Orientowanie się na siatce z robotem
Organizacja i zarządzanie danymi
Sporządzić tabelę lub diagram słupkowy do przedstawienia zebranych danych. Przedstawianie danych w tabeli lub na wykresie
Odczytywać i interpretować dane z diagramu słupkowego. Odczytywać i interpretować dane z tabeli dwudzielnej. Czytanie tabeli lub wykresu słupkowego

Spoza programu — zadania dodatkowe

Zadania, których program tej klasy nie przewiduje, a inne kraje uczą ich na tym poziomie. Darmowe jak wszystko tutaj i nigdy nie mieszają się z działami ani z gotowymi testami z programu.