Polski
Program nauczania (Szwajcaria)

Matematyka — klasa 2

Klasa 2 (Szwajcaria) — Systemy zapisu liczb

Imaginesis: arkusze z matematyki do druku dla tej klasy (Szwajcaria) — zadania tekstowe ze wskazówkami, kluczem odpowiedzi i rozwiązaniami krok po kroku w PDF, także jako sprawdzian w 2–4 grupach (A–D).

z kluczem odpowiedzi · rozwiązania krok po kroku · wskazówki · sprawdzian w grupach A–D

Za darmo: przykładowe arkusze i demo edytora bez konta.

Działy tej klasy

Matematyka w 2. klasie szkoły podstawowej: zakres liczb do 100, tabliczka mnożenia przez 2, 5 i 10, długości w cm i m, pieniądze do 100 franków oraz zadania z treścią. Do każdego tematu przygotowano przykładowe zadania na kartach pracy do wydruku wraz z rozwiązaniami.

Uczniowie rozumieją i stosują pojęcia arytmetyczne oraz symbole. Czytają i zapisują liczby

Porównywanie liczb do 100: większe, mniejsze, równe

Twoje dziecko uczy się porównywać dwie lub więcej liczb do 100 i poprawnie łączyć je znakami <, > lub =.

typów zadań: 7Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W zakresie do 100 Twoje dziecko potrafi porównać dwie liczby i powiedzieć, która jest większa lub mniejsza. Stawia odpowiedni znak (<, > lub =) i porządkuje liczby, na przykład od najmniejszej do największej. Pomagają w tym wyobrażenie osi liczbowej oraz tabliczki 100, na której widać, gdzie leży dana liczba.

Typowy błąd pojawia się przy liczbach dwucyfrowych: dziecko patrzy tylko na jedności albo porównuje najpierw cyfry z przodu, nie zważając na dziesiątki. Tak na przykład 38 uznaje się za większe od 52, ponieważ 8 jest większe od 2. Pomocne jest, aby najpierw porównać dziesiątki, a jedności dopiero wtedy, gdy dziesiątki są takie same.

W codziennych sytuacjach Twoje dziecko spotka zadania typu „Ustaw znak: <, > lub =”, „Porównaj liczby do 100” albo „Uporządkuj liczby: od największej”. Często pojawiają się także „Uporządkuj liczby: posortuj pięć liczb” oraz „Porównaj liczby: ile cyfr zmieści się w okienku”, w których szuka się pasującej cyfry. Dzięki temu dziecko ćwiczy zarówno porównywanie, jak i uważne patrzenie na dziesiątki i jedności.

MA.1.A.1.a: potrafią porównywać liczebności zbiorów elementów ułożonych w różny sposób i używać pojęć: jest/będzie większy/mniejszy; jest/będzie więcej/mniej; są równoliczne; najwięcej; najmniej.
MA.1.A.1.c: rozumieją i stosują pojęcia: razy, większy niż, mniejszy niż, parzysty, nieparzysty, uzupełniać, dzielić na pół, podwajać, dziesiątki, jedności oraz symbole ·, <, >. potrafią czytać i zapisywać liczby naturalne do 100.
MA.1.A.2.a: potrafią przeliczać do 20 elementów i porównywać pozycje liczb.
MA.1.A.2.c: potrafią liczyć w przód w zakresie do 100 w krokach co 1, 2, 5 i 10. potrafią porządkować liczby w zakresie do 100 (np. na osi liczbowej i na tabliczce setkowej).

Typy zadań: Wstaw znak: <, > albo = · Dopełnianie do stu: ile brakuje? · Policz i wstaw znak · Porządkowanie liczb: od największej · Porządkowanie liczb: uporządkuj pięć liczb · Porównanie liczb do 100: która grupa ma najmniej · Porównywanie liczb do 100 · Liczba parzysta między dwiema liczbami (kl. 3) · Porównywanie liczb: ile cyfr pasuje w okienko (kl. 3) · Porównywanie liczb: wypisz pasujące cyfry (kl. 3)

Dodawanie do 20 bez przekraczania progu dziesiątkowego

Dziecko uczy się dodawać liczby do 20, rozkładając i przekształcając składniki, na przykład 5 + 3 = 3 + 5, oraz sprawdzając sumę za pomocą materiału, obrazków lub na tabliczce z 20 polami.

typów zadań: 7Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Na końcu tego etapu nauki dziecko potrafi wykonywać proste dodawania w zakresie do 20, nie zaczynając liczenia od 1. Wykorzystuje przy tym to, że liczby można rozkładać (9 = 5 + 4, 12 = 10 + 2) oraz że kolejność składników nie ma znaczenia. Program nauczania opisuje zakres liczb do 20 na przestrzeni kilku lat szkolnych. W klasie 2. zadania z tego obszaru pokazują przede wszystkim dodawanie bez przekraczania progu dziesiątkowego oraz zadania z dwoma polami dziesiątkowymi.

Typowe jest to, że dzieci nie rozpoznają liczb po znaku równości i liczą wszystko od nowa, mimo że suma jest już znana. Często zdarza się też, że przy liczeniu na palcach jedna liczba zostaje policzona dwa razy lub wcale. Pomocny jest materiał, np. tabliczka 20-kowa, ponieważ dziecko może bezpośrednio przeliczyć sumę i porównać ją z działaniem.

Przykładowe zadanie na ten temat wygląda tak:

  • Dodawanie w zakresie do 20: Dziecko wykonuje proste zadania, np. 7 + 6 lub 12 + 5.
  • Dodawanie bez przekraczania progu dziesiątkowego: wybór wyniku: Dziecko wybiera właściwe rozwiązanie spośród kilku podanych.
  • Dodawanie bez przekraczania progu dziesiątkowego: prawda czy fałsz: Dziecko sprawdza podane działania i uzasadnia, dlaczego są poprawne lub błędne.
  • Dodawanie do 20: liczenie dwóch pól dziesiątkowych: Dziecko odczytuje sumę z dwóch pól dziesiątkowych.

MA.1.A.1.b: rozumieją i używają pojęć plus, minus, równa się oraz symboli +, - , =.
MA.1.A.3.a: potrafią w zakresie liczbowym do 20 bez liczenia podwajać, dzielić na połowy, dodawać i odejmować.
MA.1.A.4.b: potrafią rozkładać liczby do 20 na różne sposoby (np. 5 = 1 + 4 = 3 + 2 = 3 + 1 + 1) i przekształcać je (prawo przemienności dodawania: np. 5 + 3 = 3 + 5).
MA.1.B.2.b: potrafią sprawdzać sumy i różnice za pomocą materiałów poglądowych.
MA.1.C.1.b: potrafią przedstawiać sumy i odtwarzać ich przedstawienia (np. na polu 20-stu lub na osi liczbowej).
MA.1.C.2.b: potrafią przedstawiać liczby do 20 w sposób uporządkowany (np. w oparciu o piątki i dziesiątki: 9 = 5 + 4; 12 = 10 + 2). potrafią konkretyzować dodawanie i odejmowanie za pomocą czynności, zadań tekstowych i rysunków.

Typy zadań: Dodawanie do 20: policz dwie ramki dziesiątek · Dodawanie na dwóch ramkach: prawda czy fałsz · Dodawanie na dwóch ramkach: wybierz wynik · Dopełnianie do 10: prawda czy fałsz · Dopełnianie do 10: wybierz wynik · Rozkład dziesiątki: ile brakuje do dziesięciu? · Dodawanie do 20: popraw błąd · Dodawanie bez przekraczania dziesiątki: prawda czy fałsz (kl. 1) · Dodawanie bez przekraczania dziesiątki: wybierz wynik (kl. 1) · Dodawanie do 5 (kl. 1) · Dodawanie do 5: prawda czy fałsz (kl. 1) · Dodawanie do 5: wybierz wynik (kl. 1) · Dodawanie w zakresie 20 (kl. 1) · Wisienka: całość z trzech części (kl. 1) · Dodawanie do 20: prawda czy fałsz (kl. 1) · Dodawanie do 20: trzy składniki (kl. 1) · Dodawanie do 20: wybierz poprawną odpowiedź (kl. 1)

Czytanie i zapisywanie liczb do 100

Dziecko uczy się zapisywać liczby do 100 cyframi oraz rozpoznawać nazwy liczb, takie jak „siedemdziesiąt siedem”, jako 77, i odwrotnie.

typów zadań: 6Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W zakresie liczbowym do 100 dziecko potrafi czytać i zapisywać liczby naturalne. Łączy przy tym nazwy liczb z cyframi, a dziesiątki i jedności pomagają mu w tym. Plan nauczania podaje zakres liczbowy do 100 jako właściwy dla tej umiejętności. Dla liczb do 1000 formułuje tę samą umiejętność jako cel całego etapu. Karty pracy w tej klasie pozostają przy zakresie do 100.

Typowy błąd pojawia się przy zerze w środku liczby. Gdy dziecko zapisuje 205 jako 25, brakuje zera, ponieważ w słowie „dwieście pięć” nie słychać go wyraźnie. Kolejny częsty błąd dotyczy niemieckiego szyku słów: przy „vierundzwanzig” dziecko często zapisuje cyfry w kolejności wymawiania i otrzymuje 42.

Typowe zadania na kartach pracy to:

  • Zapisz liczbę cyframi: przenieś nazwę liczby na zapis cyframi.
  • Przeczytaj liczbę słownie: odczytaj cyfry jako nazwę liczby.
  • Zero w środku: popraw zapis liczby z zerem.
  • Nazwy liczb: popraw błędy: znajdź błędnie zapisane nazwy liczb i popraw je.
  • Nazwy liczb: wybierz zapis cyframi: wybierz odpowiedni zapis cyframi do nazwy liczby.
  • Nazwy liczb: prawda czy fałsz: sprawdź zdania o nazwach liczb.

MA.1.A.1.c: rozumieją i stosują pojęcia: razy, większy niż, mniejszy niż, parzysty, nieparzysty, uzupełniać, dzielić na pół, podwajać, dziesiątki, jedności oraz symbole ·, <, >. potrafią czytać i zapisywać liczby naturalne do 100.
MA.1.A.1.e: rozumieją i używają pojęć: dodawanie, odejmowanie, mnożenie, dzielenie, reszta, oś liczbowa, liczba kwadratowa, setki, tysiące, wartości pozycyjne. potrafią czytać i zapisywać liczby naturalne do 1000.

Typy zadań: Zapisz liczbę cyframi · Odczytaj liczbę słowami · Zapis liczb słowami: prawda czy fałsz · Zapis liczb słowami: wybierz zapis cyframi · Zapis liczb słowami: popraw błąd · Zero w środku: popraw zapis liczby

Rozpoznawanie liczb parzystych i nieparzystych

Dziecko uczy się rozpoznawać, czy liczba do 100 jest parzysta, oraz używać pojęć liczba parzysta i liczba nieparzysta.

typów zadań: 3Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W zakresie liczb do 100 Twoje dziecko poznaje pojęcia parzysta i nieparzysta i uczy się je rozumieć oraz stosować. Program nauczania wymaga przy tym także czytania i pisania liczb do 100. Liczba jest parzysta, jeśli można ją podzielić na dwie równe części. Zadania w tym temacie pokazują przede wszystkim właśnie to podejście: liczba 14 jest parzysta, ponieważ można ją zapisać jako 7 + 7.

Typowym błędem jest to, że dzieci nie sprawdzają, czy liczbę naprawdę da się równomiernie podzielić, lecz tylko zgadują. Pomocne jest konkretne liczenie: układa się płytki lub kółka w dwa równe rzędy. Jeśli wszystko się równo rozkłada bez reszty, liczba jest parzysta.

Na kartach pracy w tym temacie znajdują się trzy typy zadań: w zadaniu „Parzysta liczba jako dwa równe składniki: wybierz” Twoje dziecko wybiera odpowiedni podział. W zadaniu „prawda czy fałsz” decyduje, czy równanie jest prawdziwe. W trzecim wariancie samodzielnie zapisuje dwa równe składniki. Dzięki temu idea liczby parzystej jest ćwiczona krok po kroku.

MA.1.A.1.c: rozumieją i stosują pojęcia: razy, większy niż, mniejszy niż, parzysty, nieparzysty, uzupełniać, dzielić na pół, podwajać, dziesiątki, jedności oraz symbole ·, <, >. potrafią czytać i zapisywać liczby naturalne do 100.

Typy zadań: Liczba parzysta jako dwa równe składniki · Liczba parzysta jako dwa równe składniki: prawda czy fałsz · Liczba parzysta jako dwa równe składniki: wybierz

Uczennice i uczniowie potrafią elastycznie liczyć, porządkować liczby według wielkości i szacować wyniki

Licz w stałych krokach

Twoje dziecko uczy się liczyć w przód i w tył w zakresie do 100 w równych krokach, na przykład w krokach po 2, po 5 lub po 10.

typów zadań: 6Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Cele edukacyjne w tym obszarze obejmują kilka lat szkolnych. W klasie 2. chodzi przede wszystkim o liczenie w przód w zakresie do 100 krokami po 1, 2, 5 i 10 oraz o liczenie w przód i w tył krokami po 2, 5 i 10, zaczynając od liczby podzielnej przez 10. Dziecko powinno przy tym odnajdywać liczby na osi liczbowej lub w tabeli stukrotnej i zauważać, gdzie znajdują się kolejne kroki.

Typowy błąd polega na tym, że dziecko przy liczeniu w tył nagle zaczyna liczyć w przód albo przeskakuje o jedną liczbę za daleko lub za blisko, na przykład z 60 w krokach po 5 zamiast 55 podaje 54. Często wynika to z tego, że dziecko nie konsekwentnie zachowuje wielkość kroku, gdy liczby przekraczają granicę dziesiątki.

W praktyce wykorzystuje się w tym celu zadania z tych szablonów:

  • Licz dalej w tym samym kroku
  • Licz w tył w tych samych krokach
  • Liczenie po dziesiątkach: co będzie dalej?
  • Liczenie krokami: wybierz następną liczbę
  • Liczenie krokami: popraw błędną liczbę

MA.1.A.2.b: potrafią w zakresie liczbowym do 20 liczyć w przód i w tył od dowolnych liczb. potrafią liczyć w przód co 2, od 2 do 20. potrafią spontanicznie pokazywać na palcach obrazy liczb od 1 do 10 oraz ujmować liczebności do 5 bez liczenia.
MA.1.A.2.c: potrafią liczyć w przód w zakresie do 100 w krokach co 1, 2, 5 i 10. potrafią porządkować liczby w zakresie do 100 (np. na osi liczbowej i na tabliczce setkowej).
MA.1.A.2.d: potrafią w zakresie do 100 liczyć w przód i w tył od dowolnych liczb. potrafią w zakresie do 100 liczyć w przód i w tył od dowolnych liczb dziesiątkowych, w krokach po 2, po 5 i po 10.
MA.1.A.2.e: potrafią w zakresie liczbowym do 1'000 liczyć w przód i w tył od dowolnych liczb w krokach co 1, co 2, co 10 i co 100. potrafią porządkować liczby do 1'000.
MA.1.B.1.b: potrafią systematycznie zmieniać dodawania w zakresie do 20, opisywać ich skutki lub pokazywać je za pomocą materiału poglądowego (np. 8 + 8 = 16, 8 + 9 = 17; suma zwiększa się o 1, ponieważ drugi składnik wzrasta o 1). potrafią tworzyć, kontynuować i modyfikować ciągi liczbowe (liczby figuralne) (np. 1, 2, 3 / 2, 3, 4 / 3, 4, 5 / 4, 5, 6).
MA.1.B.3.b: potrafią wykorzystywać pole punktowe, tabliczkę setkową i oś liczbową podczas badania wzorów arytmetycznych (np. położenia wielokrotności liczby 9 na tabliczce setkowej).
MA.3.A.3.b: potrafią opisywać i kontynuować liniowe ciągi liczbowe oraz tabele wartości z liczbami całkowitymi (np. 0, 9, 18, 27, 36, ...; 1 m → 8 fr.; 2 m → 16 fr.; 3 m → 24 fr., ...).

Typy zadań: Licz dalej o stały krok · Liczenie co kilka: wybierz następną liczbę · Licz wstecz o stały krok · Liczenie co kilka: popraw błędną liczbę · Ile razy dodano: wybierz liczbę · Liczenie dalej: ile razy trzeba doliczyć? · Liczenie dziesiątkami: co dalej? (kl. 1) · Liczenie dziesiątkami: prawda czy fałsz (kl. 1) · Liczenie dziesiątkami: wybierz wynik (kl. 1)

Poprzednik i następnik: liczby sąsiednie

Dziecko uczy się, jak do danej liczby znaleźć liczbę poprzedzającą (poprzednik) i liczbę następującą po niej (następnik) oraz jak pewnie z nimi pracować.

typów zadań: 5Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Lehrplan 21 wymaga, aby dzieci potrafiły liczyć w przód i w tył od dowolnych liczb. Dla zakresu do 20 jest to sformułowane wprost. Dla zakresu do 100 plan nauczania wymienia liczenie w krokach po 2, po 5 i po 10, począwszy od dowolnej liczby dziesiątkowej. Zadania w tej klasie są realizowane w zakresie do 100, dlatego Twoje dziecko powinno tam znajdować liczby sąsiednie.

Typowy błąd pojawia się przy przejściu przez dziesiątkę. Jeśli dziecko podaje jako następnik liczby 39 liczbę 30, prawdopodobnie zmieniło tylko cyfrę dziesiątek i nie policzyło jedności dalej. Podobnie dzieje się przy poprzednikach: poprzednikiem liczby 40 zostaje wtedy podana liczba 30. Pomocne jest pokazanie liczby na osi liczbowej lub z użyciem materiału manipulacyjnego i uświadomienie sobie tego kroku.

Na lekcjach Twoje dziecko spotka przede wszystkim następujące typy zadań:

  • Która liczba jest o 1 większa? oraz Która liczba jest o 1 mniejsza? – dziecko podaje następnik lub poprzednik danej liczby.
  • Suma następnika i poprzednika – dziecko dodaje dwie liczby sąsiednie danej liczby, na przykład dla 25 jest to 24 + 26.
  • Następnik plus poprzednik – w dwóch wariantach: raz jako wybór poprawnej odpowiedzi, raz jako decyzja, czy dane stwierdzenie jest prawdziwe, czy fałszywe.

MA.1.A.2.b: potrafią w zakresie liczbowym do 20 liczyć w przód i w tył od dowolnych liczb. potrafią liczyć w przód co 2, od 2 do 20. potrafią spontanicznie pokazywać na palcach obrazy liczb od 1 do 10 oraz ujmować liczebności do 5 bez liczenia.
MA.1.A.2.d: potrafią w zakresie do 100 liczyć w przód i w tył od dowolnych liczb. potrafią w zakresie do 100 liczyć w przód i w tył od dowolnych liczb dziesiątkowych, w krokach po 2, po 5 i po 10.

Typy zadań: Suma następnika i poprzednika · Jaka liczba jest o 1 większa · Następnik i poprzednik razem: prawda czy fałsz · Następnik i poprzednik razem: wybierz poprawną odpowiedź · Jaka liczba jest o 1 mniejsza

Ustawianie liczb na osi liczbowej i przeskakiwanie po niej

Twoje dziecko uczy się umieszczać liczby do 100 na osi liczbowej oraz liczyć do przodu w krokach po 2, po 5 i po 10.

typów zadań: 3Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W zakresie liczbowym do 100 dziecko potrafi umieszczać liczby na osi liczbowej i na tabeli 100 oraz liczyć do przodu co 2, 5 i 10. Oś liczbowa pomaga też zrozumieć sumy, na przykład gdy z danej liczby wykonuje się skok w prawo.

Zadania drukowane w tym obszarze w 2. klasie dotyczą przede wszystkim skoków dziesiątkowych: dziecko ma zobaczyć, że przy skoku o dziesięć zmienia się tylko cyfra dziesiątek. Miejsce, w którym powstaje błąd, widać w samych zadaniach. Rozwiązania pomagają wspólnie przyjrzeć się takim miejscom.

Typowe zadania na karcie pracy to:

  • Skok dziesiątkowy na osi liczbowej: Od danej liczby zaznacza się skok o dziesięć w przód lub w tył.
  • Skok dziesiątkowy: wybierz liczbę: Spośród kilku liczb wybiera się tę, która zostaje osiągnięta po skoku dziesiątkowym.
  • Skok dziesiątkowy: prawda czy fałsz: Zdanie dotyczące skoku dziesiątkowego ocenia się jako prawdziwe lub fałszywe.

Wymagania programowe obejmują liczby do miliona, wykraczając poza 2. klasę. Ta część nie należy do wymagań tego etapu i nie jest tutaj opisywana.

MA.1.A.1.e: rozumieją i używają pojęć: dodawanie, odejmowanie, mnożenie, dzielenie, reszta, oś liczbowa, liczba kwadratowa, setki, tysiące, wartości pozycyjne. potrafią czytać i zapisywać liczby naturalne do 1000.
MA.1.A.2.c: potrafią liczyć w przód w zakresie do 100 w krokach co 1, 2, 5 i 10. potrafią porządkować liczby w zakresie do 100 (np. na osi liczbowej i na tabliczce setkowej).
MA.1.A.2.f: potrafią w zakresie liczb do 1 miliona liczyć w przód i w tył od dowolnych liczb, w odpowiednich krokach (np. od 320 000 w krokach po 20 000). potrafią porządkować liczby do 1 miliona (np. określać przybliżone położenie 72 000 na osi liczbowej).
MA.1.B.3.b: potrafią wykorzystywać pole punktowe, tabliczkę setkową i oś liczbową podczas badania wzorów arytmetycznych (np. położenia wielokrotności liczby 9 na tabliczce setkowej).
MA.1.C.1.b: potrafią przedstawiać sumy i odtwarzać ich przedstawienia (np. na polu 20-stu lub na osi liczbowej).

Typy zadań: Skok o dziesiątki na osi liczbowej · Skok o dziesiątki: prawda czy fałsz · Skok o dziesiątki: wybierz liczbę

Uczennice i uczniowie potrafią dodawać, odejmować, mnożyć, dzielić i potęgować

Dodawanie do 100 bez przejścia przez dziesiątkę

Dziecko uczy się dodawać liczby dwucyfrowe w zakresie do 100, rozkładając je na dziesiątki i jedności.

typów zadań: 13Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W zakresie do 100 dziecko wykonuje dodawania, takie jak 35 + 13, bez liczenia. W tym celu rozkłada liczby na dziesiątki i jedności: 35 + 13 to 30 + 10 oraz 5 + 3, czyli 48. Punkty programu nauczania opisują tę umiejętność dla całego cyklu; w 2. klasie karty pracy pokazują przede wszystkim zadania bez przekroczenia dziesiątki, na przykład z osią liczbową i tabelką setkową.

Typowy błąd pojawia się wtedy, gdy dziecko rozważa osobno dziesiątki i jedności, ale nie rozkłada liczb poprawnie, na przykład zapisuje 35 + 13 jako 3 + 1 = 4 i 5 + 3 = 8, a następnie błędnie składa wyniki. Często też dodaje się po prostu cyfra po cyfrze, nie zwracając uwagi na wartość miejsca, i wtedy powstaje liczba, która nie mieści się w zakresie.

Typowe zadania w tej grupie tematycznej to: Dodawanie na osi liczbowej do 100, Dodawanie do 100: skok na tabelce setkowej, Dodawanie liczb dwucyfrowych oraz Trzy składniki naraz (do 100). Do tego dochodzą zadania łączące pary i szukanie błędów, takie jak Dodawanie do 100: popraw błąd oraz Mur liczbowy. Wszystkie karty pracy mają rozwiązania, dzięki czemu rodzice mogą sprawdzić wyniki.

MA.1.A.3.b: potrafią dodawać i odejmować w zakresie do 100 bez przekraczania progu dziesiątkowego, bez liczenia (np. 35 + 13). potrafią uzupełniać do najbliższej dziesiątki. potrafią w zakresie do 100 podwajać (liczby 5-krotne i 10-krotne) i dzielić na pół (liczby 10-krotne). potrafią rozkładać liczby dwucyfrowe na dziesiątki i jedności (np. 25 na dwie dziesiątki i pięć jedności).

Typy zadań: Dodawanie do 100: czy suma jest poprawna? · Dodawanie do 100: skok po planszy stu pól · Dodawanie do 100: wybierz wynik · Dodawanie liczb dwucyfrowych · Dodawanie na osi liczbowej · Dodawanie na osi liczbowej do 100 · Tabelka z regułą dodawania: uzupełnij wyniki · Dodawanie do 100: popraw błąd · Dodawanie do 100: połącz działanie z wynikiem · Dodawanie: która suma wyjdzie inna · Piramida liczbowa · Szyfr z dodawania · Trzy składniki naraz (do 100)

Uczennice i uczniowie potrafią porównywać i przekształcać wyrażenia algebraiczne, rozwiązywać równania, stosować prawa i reguły

Prawa działań przy dodawaniu

Sprytne liczenie: zamienianie i łączenie liczb

typów zadań: 8Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Dziecko uczy się, że składniki można zamieniać miejscami bez zmiany wyniku, i wykorzystuje to, aby wygodniej wykonywać dodawanie. Przykład: 3 + 5 daje to samo co 5 + 3. Program nauczania opisuje to dla liczb do 20, a wykracza on poza tę klasę. W 2. klasie karty pracy pokazują przede wszystkim dodawanie do 100.

Typowy błąd pojawia się przy przekształcaniu. Gdy dziecko przestawia lub łączy działanie, łatwo zapomina o części liczby. Przy 17 + 18 na przykład z 17 + 3 + 15 może wyjść wynik, w którym zgubiona zostaje liczba 15. Często przyczyna leży w tym, że dziecko nie rozkłada liczby w całości, lecz zapamiętuje w głowie tylko pierwszy wynik.

Na lekcji dziecko spotyka zadania, takie jak:

  • Zamiana składników: porównać dwie sumy i zdecydować, czy są równe.
  • Sprytne dodawanie: wybrać kolejność lub dążyć do wygodnego wyniku.
  • Cztery składniki, dwie wygodne pary: łączyć liczby tak, aby przejścia przez dziesiątkę były łatwiejsze.
  • Korzystna kolejność dodawania: sprawdzić, czy proponowane przekształcenie jest poprawne.

MA.1.A.4.b: potrafią rozkładać liczby do 20 na różne sposoby (np. 5 = 1 + 4 = 3 + 2 = 3 + 1 + 1) i przekształcać je (prawo przemienności dodawania: np. 5 + 3 = 3 + 5).
MA.1.A.4.c: potrafią wykorzystywać dodawanie jako działanie odwrotne do odejmowania (np. 18 - 15 = 3, ponieważ 15 + 3 = 18). potrafią wykorzystywać zależności między dodawaniami, stosując prawo przemienności (np. 2 + 18 = 18 +2) i prawo łączności (np. 17 + 18 = 17 + 3 + 15 = 20 + 15).
MA.1.A.4.d: potrafią wykorzystywać zależności między iloczynami (np. 6 · 8 jest o 8 większe niż 5 · 8 lub z wykorzystaniem prawa przemienności: np. 8 · 3 = 3 · 8).

Typy zadań: Wygodna kolejność dodawania: dobierz porządek · Zamiana kolejności składników: porównaj dwie sumy · Dodawanie do 100: wygodna strategia i wyjaśnienie · Ta sama suma, zamienione strony — co zakryto · Wygodna kolejność dodawania: prawda czy fałsz · Wygodna kolejność dodawania: wybierz wynik · Cztery składniki, dwie wygodne pary · Własności dodawania: brakujący składnik w równości

Równania z okienkami: znajdowanie brakującej liczby

Dziecko uczy się znajdować brakującą liczbę w działaniu z okienkiem tak, aby obie strony znaku równości miały tę samą wartość.

typów zadań: 8Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Dziecko na tym etapie potrafi w zadaniach w zakresie do 100 uzupełnić liczbę w okienku, na przykład w 28 + □ = 50. Program nauczania wymaga dodatkowo, aby takie równania ilustrować zadaniami tekstowymi lub obrazkami, na przykład: W autobusie jest 50 miejsc siedzących, 28 jest już zajętych. Ile miejsc jest jeszcze wolnych?

Typowym błędem jest traktowanie znaku równości jako polecenia do wykonania działania: dziecko dodaje po prostu wszystkie widoczne liczby albo przenosi liczbę po znaku równości na pierwsze miejsce. Wtedy równanie nie jest rozumiane jako równowaga między dwiema stronami. Pomocne jest pytanie, czego brakuje po lewej stronie, aby obie strony były równe.

Typowe zadania na kartach pracy to: Brakujący składnik (zadanie z okienkiem), Równanie z okienkiem: wybierz brakującą liczbę, Równanie z okienkiem: prawda czy fałsz oraz Waga w równowadze: ile waży ukryty klocek. W zadaniu z wagą dziecko widzi równość bezpośrednio na obrazku.

MA.1.A.4.c: potrafią wykorzystywać dodawanie jako działanie odwrotne do odejmowania (np. 18 - 15 = 3, ponieważ 15 + 3 = 18). potrafią wykorzystywać zależności między dodawaniami, stosując prawo przemienności (np. 2 + 18 = 18 +2) i prawo łączności (np. 17 + 18 = 17 + 3 + 15 = 20 + 15).
MA.3.C.2.c: potrafią do zadań tekstowych układać działania podstawowe z okienkami lub działania odwrotne, rozwiązywać je i interpretować (np. prezent kosztuje 36 fr., zaoszczędzono 23 fr. Ile jeszcze brakuje?).
MA.3.C.3.d: potrafią konkretyzować równania z okienkiem za pomocą zadań tekstowych lub obrazków (np. 28 + _ = 50 → autobus ma 50 miejsc siedzących, 28 z nich jest już zajętych).

Typy zadań: Wisienka: brakująca część · Wstaw znak między sumą a liczbą · Okienko w odejmowaniu: od jakiej liczby odjęto? · Równanie z okienkiem: brakujący pierwszy składnik · Równanie z okienkiem: prawda czy fałsz · Równość dwóch stron: ile dołożyć · Waga w równowadze: ile waży zakryty klocek · Równanie z okienkiem: uzupełnij dwa okienka · Rozkład liczby do 10 (kl. 1) · Rozkład liczby do 10: prawda czy fałsz (kl. 1) · Rozkład liczby do 10: wybierz wynik (kl. 1) · Równanie z okienkiem: wybierz brakującą liczbę (kl. 3) · Równanie z okienkiem (brakujący składnik) (kl. 3) · Równanie z okienkiem: suma trzech liczb (kl. 3)

Sprawdzanie obliczeń za pomocą działania odwrotnego

Dzięki odwrotności dziecko może samodzielnie sprawdzać wyniki zadań z dodawania i odejmowania oraz z mnożenia i dzielenia.

typów zadań: 7Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Am Ende der 2. Klasse kann das Kind im Zahlenraum 100 eine Subtraktion mit der Addition prüfen. Wenn 27 − 6 = 21 gerechnet wurde, zeigt die Probe 21 + 6 = 27, dass das Ergebnis stimmt. Im Einmaleins mit 2, 5 und 10 nutzt es dasselbe Prinzip: Ein Ergebnis wie 21 : 3 = 7 wird geprüft, indem es 7 · 3 = 21 rechnet.

Typowe jest to, że dzieci nie rozumieją sprawdzianu jako osobnego działania wykonanego innym sposobem, lecz po prostu liczą zadanie ponownie albo dodają błędne liczby. Często zapomina się też, że działanie odwrotne musi dać z powrotem pierwotną liczbę. Dzięki temu błąd pozostaje niezauważony.

W karcie pracy te zależności pojawiają się w bardzo różnych zadaniach:

  • Sprawdzanie dodawania przez odejmowanie i Sprawdzanie odejmowania: za pomocą dodawania ćwiczą sprawdzanie w zakresie 100.
  • Sprawdzanie odejmowania: prawda czy fałsz i Sprawdzanie odejmowania: poprawianie błędów wymagają oceny działania i, w razie potrzeby, jego poprawienia.
  • Od jakiej liczby odjęto? Wybierz pyta o brakującą liczbę początkową.
  • Mnożenie i dzielenie: ile przed podziałem oraz Mnożenie i dzielenie: przez co pomnożono łączą mnożenie i dzielenie z tabliczką mnożenia z liczbami 2, 5 i 10.

MA.1.A.4.c: potrafią wykorzystywać dodawanie jako działanie odwrotne do odejmowania (np. 18 - 15 = 3, ponieważ 15 + 3 = 18). potrafią wykorzystywać zależności między dodawaniami, stosując prawo przemienności (np. 2 + 18 = 18 +2) i prawo łączności (np. 17 + 18 = 17 + 3 + 15 = 20 + 15).
MA.1.A.4.e: rozumieją dzielenie jako działanie odwrotne do mnożenia oraz związek z dodawaniem (np. 28 : 7 = 4 → 28 = 4 · 7 → 28 = 7 + 7 + 7 + 7). Potrafią wykorzystywać zależności między małą tabliczką mnożenia a tabliczką mnożenia dla dziesiątek.
MA.1.B.2.c: potrafić sprawdzać iloczyny za pomocą sumy (np. 3 · 4 = 4 + 4 + 4). potrafić sprawdzać różnice za pomocą działania odwrotnego (np. 27 - 6 = 21 → 21 + 6 = 27).
MA.1.B.2.d: potrafią sprawdzać ilorazy za pomocą działania odwrotnego (np. 21 : 3 = 7 → 7 · 3 = 21).
MA.1.B.2.e: potrafią uzasadnić dzielenie z resztą za pomocą działania odwrotnego (np. 32 : 6 daje resztę, ponieważ 32 nie jest liczbą z rzędu 6).

Typy zadań: Sprawdzenie dodawania odejmowaniem · Mnożenie i dzielenie: ile było przed rozdzieleniem · Mnożenie i dzielenie: przez ile mnożono · Od jakiej liczby odejmowano? Wybierz · Sprawdzanie odejmowania: dodawaniem · Sprawdzanie odejmowania: popraw błąd · Sprawdzanie odejmowania: prawda czy fałsz

Ile więcej? Rozpoznawanie różnic między liczebnościami

Twoje dziecko uczy się porównywać dwie liczby, rozpoznawać, która jest większa lub mniejsza, oraz mówić, o ile więcej lub o ile mniej jest elementów.

typów zadań: 5Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Twoje dziecko w 2. klasie porównuje liczebności w zakresie do 100 i potrafi określić, o ile więcej lub o ile mniej elementów ma jeden zbiór niż drugi. Obejmuje to także wyrównywanie zbiorów, na przykład tak, by zmieniając 8 i 4 guziki, sprawić, że będzie ich tyle samo.

Typowym błędem jest to, że dziecko podaje łączną liczbę w większym zbiorze zamiast określić różnicę. Także ułożenie może wprowadzać w błąd: rząd, którego elementy leżą dalej od siebie, czasem wydaje się liczniejszy, mimo że ma tyle samo elementów. Pomocne jest przyporządkowanie elementów w pary – wtedy widać wyraźnie, co zostaje.

Na kartach pracy ten temat pojawia się w następujących formach zadań:

  • Znajdź mniejszy zbiór
  • Znajdź większy zbiór
  • O ile więcej? Prawda czy fałsz
  • O ile więcej? Wybierz odpowiedź
  • Różnica liczb do 100: o ile więcej

MA.1.A.4.a: potrafią wzajemnie wyrównywać różne liczebności (np. 8 i 4 guziki → 6 i 6 guzików).
MA.3.C.2.a: potrafią w sytuacjach praktycznych porównywać liczby, wzory i uporządkowania (więcej, mniej, tyle samo, dłuższy, krótszy, równej długości).

Typy zadań: Różnica liczb do 100: o ile więcej · Różnica liczb: o ile więcej? Prawda czy fałsz · Różnica liczb: o ile więcej? Wybierz odpowiedź · Różnica liczb: znajdź większą wielkość · Różnica liczb: znajdź mniejszą wielkość

Uczniowie potrafią badać zależności między liczbami i działaniami oraz prawidłowości arytmetyczne i wymieniać się spostrzeżeniami

Rozpoznawanie i kontynuowanie rytmów

Twoje dziecko rozpoznaje, według jakiej reguły zbudowany jest ciąg liczb lub figur, i poprawnie go kontynuuje.

typów zadań: 11Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Twoje dziecko uczy się rozpoznawać w szeregu figur lub liczb powtarzającą się jednostkę i odpowiednio kontynuować ten szereg. W przypadku figur chodzi na przykład o koło, trójkąt, kwadrat, które pojawiają się wielokrotnie w tej samej kolejności. W przypadku liczb chodzi o szeregi w zakresie do 100, na przykład kroki co 2, 5 lub 10 albo ciąg 0, 9, 18, 27 z wykorzystaniem tabeli stuelementowej.

Typowym błędem jest powtarzanie tylko ostatniego elementu albo patrzenie tylko na dwie ostatnie liczby. Wtedy wzór chwilowo wygląda dobrze, ale później się załamuje. W ciągach liczbowych Twoje dziecko czasem liczy dalej z niewłaściwym krokiem, na przykład +10 zamiast +9, ponieważ nie sprawdza reguły na kilku kolejnych wyrazach.

W klasie 2 Twoje dziecko spotka się przede wszystkim z następującymi typami zadań: Kontynuuj rytm liczbowy, Kontynuuj rytm malejący, Następny element szeregu (wybierz poprawną odpowiedź lub zdecyduj, czy zdanie jest prawdziwe/fałszywe), Wzór liczbowy z brakującą liczbą w środku, Wzór figurowy z pytaniem, ile kwadratów jest w następnej figurze, a także wzory, w których trzeba poprawić źle kontynuowany wzór.

MA.1.B.1.a: potrafią tworzyć wzory z liczbami, zapamiętywać wzory, zasłaniać i kontynuować wzory (np. czerwony, żółty / czerwony, czerwony, żółty, żółty / czerwony, żółty).
MA.1.B.1.b: potrafią systematycznie zmieniać dodawania w zakresie do 20, opisywać ich skutki lub pokazywać je za pomocą materiału poglądowego (np. 8 + 8 = 16, 8 + 9 = 17; suma zwiększa się o 1, ponieważ drugi składnik wzrasta o 1). potrafią tworzyć, kontynuować i modyfikować ciągi liczbowe (liczby figuralne) (np. 1, 2, 3 / 2, 3, 4 / 3, 4, 5 / 4, 5, 6).
MA.1.B.3.b: potrafią wykorzystywać pole punktowe, tabliczkę setkową i oś liczbową podczas badania wzorów arytmetycznych (np. położenia wielokrotności liczby 9 na tabliczce setkowej).
MA.2.A.2.a: Potrafią zapamiętać wzory z 3 różnymi figurami, kontynuować je i tworzyć własne wzory (np. koło, trójkąt, kwadrat).
MA.2.A.2.c: potrafią odrysowywać figury na siatkach, uzupełniać je symetrycznie lub odbijać lustrzanie oraz rysować osie symetrii. potrafią rozkładać i składać prostokąt, kwadrat, trójkąt, koło, kulę i sześcian (np. składanie, wycinanie i naklejanie; części tangramu). potrafią opisywać ornamenty pasowe, kontynuować je i modyfikować (np. kontynuować koło, trójkąt, kwadrat, prostokąt, koło oraz zmieniać kolejność lub położenie).
MA.3.A.3.b: potrafią opisywać i kontynuować liniowe ciągi liczbowe oraz tabele wartości z liczbami całkowitymi (np. 0, 9, 18, 27, 36, ...; 1 m → 8 fr.; 2 m → 16 fr.; 3 m → 24 fr., ...).

Typy zadań: Kontynuuj rytm liczb · Kontynuuj rytm w dół · Wzór z figur: ile kwadracików w następnej figurze? · Jaki był pierwszy wyraz rytmu · Następny wyraz rytmu: prawda czy fałsz · Następny wyraz rytmu: wybierz poprawną odpowiedź · Rytm liczbowy: jaka liczba zniknęła ze środka · Rytmy: popraw błędnie przedłużony rytm · Rytm liczbowy: o ile rośnie za każdym razem · Rytmy: który rośnie szybciej i o ile? · Rytmy: znajdź element daleko w rytmie

Uczniowie potrafią wyjaśniać, sprawdzać i uzasadniać stwierdzenia, przypuszczenia i wyniki dotyczące liczb i zmiennych

Znajdowanie i poprawianie błędów rachunkowych

Twoje dziecko uczy się rozpoznawać błędny wynik obliczenia oraz sprawdzać i poprawiać go za pomocą działania odwrotnego lub sumy.

typów zadań: 6Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Państwa dziecko może sprawdzać wyniki w zakresie do 100, stosując działanie odwrotne. Jeśli 27 − 6 = 21, to 21 + 6 znowu daje 27. Przy mnożeniu przez 2, 5 i 10 dziecko może sprawdzić iloczyn jako sumę, na przykład 3 · 4 = 4 + 4 + 4.

Typowe jest to, że przy odejmowaniu przez przejście przez dziesiątki myli się dziesiątki z jednostkami, na przykład 52 − 27 = 35. Przy tabliczce mnożenia często myli się cały rząd. Błędny wynik zwykle wydaje się wiarygodny, dlatego bez sprawdzenia błąd nie rzuca się w oczy.

W kartach pracy wygląda to tak: wynik ocenia się jako poprawny lub błędny, błędne odejmowanie lub mnożenie się poprawia, spośród kilku odpowiedzi wybiera się właściwą albo dziecko znajduje błędy w dwóch krokach. Do tego należy także pytanie, o ile ktoś się pomylił. Program nauczania opisuje sprawdzanie dla całego etapu na przestrzeni kilku lat szkolnych; w klasie 2 na pierwszym planie są przede wszystkim odejmowanie, mnożenie oraz zakres do 100.

MA.1.B.2.c: potrafić sprawdzać iloczyny za pomocą sumy (np. 3 · 4 = 4 + 4 + 4). potrafić sprawdzać różnice za pomocą działania odwrotnego (np. 27 - 6 = 21 → 21 + 6 = 27).
MA.1.B.2.g: potrafić sprawdzać wyniki działań podstawowych poprzez upraszczanie (np. 8 · 13 = 4 · 26 = 2 · 52), rozkładanie (np. 17.8 + 23.5 = 17 + 3 + 20 + 1.3) i działania odwrotne.

Typy zadań: Dodawanie i odejmowanie: popraw błąd w dwóch krokach · Mnożenie: popraw błędny wynik · Odejmowanie: popraw błędny wynik · Poprawny wynik odejmowania: prawda czy fałsz · Poprawny wynik odejmowania: wybierz odpowiedź · Odejmowanie: o ile ktoś się pomylił

Porównywanie długości i wielkości

Twoje dziecko uczy się porównywać długości i przedmioty według wielkości, układać je w kolejności oraz mówić, o ile jedno jest dłuższe od drugiego.

typów zadań: 5Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 2 Państwa dziecko porównuje długości i przedmioty: która wstążka jest dłuższa, który przedmiot jest najlżejszy i o ile jeden odcinek jest dłuższy od drugiego. Zadania dotyczą liczb do 100 oraz długości w cm i m.

Typowy błąd: dzieci uważają, że zakrzywiona lub zwinięta linia jest krótsza, ponieważ wygląda na bardziej zwartą. Tymczasem długość drutu pozostaje taka sama, nawet jeśli go zgniemy. Drugi częsty błąd przy porównywaniu „o ile dłuższe”: dziecko podaje całkowitą długość zamiast różnicy między dwiema długościami.

Typowe zadania na kartach pracy to „Porównywanie długości: która jest najdłuższa?”, „Porównywanie długości: o ile dłuższa jest wstążka?” oraz „Masa: uporządkuj od najlżejszego”. Są też zadania na „O ile dłuższe”, w których dziecko decyduje, czy odpowiedź jest prawidłowa, lub wybiera poprawną odpowiedź.

MA.1.B.2.a: potrafią sprawdzać prawdziwość stwierdzeń dotyczących liczebności i pozycji liczb na konkretnym materiale (np. wieża z 3 klockami jest wyższa niż wieża z 2).
MA.2.A.1.b: potrafią porządkować i opisywać odcinki, koła, trójkąty, kwadraty, prostokąty oraz kule i sześciany. Posługują się pojęciami: dłuższy, krótszy, najdłuższy, najkrótszy, większy, mniejszy, największy, najmniejszy. potrafią rozpoznawać i nazywać nakładające się figury (np. wodząc palcem po obwodzie).
MA.2.A.3.a: Doświadczać stałości długości i objętości przy zmianie kształtu (np. niezmienna długość drutów po ich zginaniu). Potrafić porównywać długości różnych przebiegów linii (np. dróg na papierze w kratkę).
MA.2.A.3.c: potrafią porównywać długości boków i pola powierzchni trójkątów i czworokątów oraz objętości sześcianów i prostopadłościanów (np. pokrywając kwadratami dwa prostokąty o różnej wielkości).
MA.3.A.1.a: potrafią opisywać przedmioty i sytuacje za pomocą określeń: długi/krótki (czasowo i przestrzennie), szybki/wolny, wcześniej/później, szeroki/wąski, gruby/cienki, duży/mały, ciężki/lekki.
MA.3.A.1.b: rozumieją i używają pojęć: pieniądze, monety i banknoty w zakresie od 1 do 20 franków. potrafią opisywać różnice między przedmiotami i sytuacjami za pomocą form stopniowania, szczególnie dotyczących cen, długości, momentów w czasie, czasu trwania, ciężarów i pojemności (np. B jest cięższy niż A, C jest najcięższy).
MA.3.A.2.a: potrafią dzielić długości i objętości (np. przeciąć sznur na mniej więcej jednakowe części lub rozdzielić wodę do kubeczków). potrafią podzielić przebieg dnia na: rano, południe, popołudnie, wieczór i noc (np. przyporządkować czynności do części dnia).
MA.3.B.1.a: można porównywać liczby, długości, pola powierzchni i objętości.

Typy zadań: Masa: uporządkuj od najlżejszej · Porównywanie długości: która jest najdłuższa? · Porównywanie długości: o ile jedno jest dłuższe od drugiego? · O ile dłuższy: prawda czy fałsz · O ile dłuższy: wybierz poprawną odpowiedź

Uczniowie potrafią przedstawiać, opisywać, wymieniać się i prześledzić sposoby obliczeń

Dodawanie do 100 z przekroczeniem dziesiątki

Państwa dziecko potrafi dodawać liczby w zakresie do 100, także wtedy, gdy jedności przekraczają 10, na przykład 18 + 14. Widzi, że 8 jedności i 4 jedności razem tworzą 12 jedności, czyli jedną dziesiątkę i 2 jedności. Tok rozumowania potrafi przedstawić i prześledzić, na przykład na osi liczbowej: od 18 najpierw idzie 2 w przód do 20, potem 10 do 30, a na końcu 2 do 32.

typów zadań: 9Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Typowe jest to, że zapomina się o dziesiątce. Przy 18 + 14 jedności dodaje się poprawnie do 12, ale dziesiątki przenosi się tylko jako 1 + 1 = 2. Wynik wynosi wtedy 22 zamiast 32. Często dzieje się tak dlatego, że 12 jedności zapisuje się jako liczbę i nie zauważa się, że to nowa dziesiątka.

Przykładowe zadania do tego tematu to:

  • Dodawanie w zakresie do 100 z przekroczeniem dziesiątki, w którym jedności razem dają więcej niż 10
  • Uzupełnianie do dziesiątki i dalsze liczenie oraz Uzupełnianie do następnej dziesiątki: ile brakuje?
  • Sprawdzanie wyniku, szukanie błędów oraz poprawianie cudzego wyniku, przy czym dziecko musi samo znaleźć zapomnianą dziesiątkę
  • Dodawanie i odejmowanie w zakresie do 100: dwa kroki oraz zadania tekstowe, także z jedną zbędną liczbą

MA.1.A.3.c: potrafią w zakresie do 100 podwajać, dzielić na połowy, dodawać i odejmować. znają iloczyny z małego działania mnożenia z czynnikami 2, 5 i 10. potrafią rozkładać iloczyny z małego działania mnożenia na czynniki (np. 36 = 6 · 6 = 4 · 9).
MA.1.C.1.c: potrafią przedstawiać i prześledzić sposoby wykonywania dodawań i odejmowań (np. 18 + 14 z wykorzystaniem osi liczbowej).

Typy zadań: Dodawanie do 100 z przekroczeniem progu: wybierz wynik · Dodawanie do 100: prawda czy fałsz · Dopełnianie do dziesiątki: ile brakuje? · Dodawanie do 100: ile brakuje do celu · Dodawanie w zakresie 100 z przekraczaniem progu · Dopełnij do dziesiątki i dokończ rachunek · Zadanie tekstowe — dodawanie · Dodawanie do 100: które działanie daje więcej? · Dodawanie do 100: popraw cudzy wynik · Ciąg liczbowy do 100: podaj następną liczbę (kl. 3) · Dodawanie do 100: nieznany stan początkowy (kl. 3) · Dodawanie do 100: równowaga dwóch stron (kl. 3) · Dodawanie do 100: sprawdź wynik i znajdź pomyłkę (kl. 3) · Dodawanie do 100: zadanie z liczbą zbędną (kl. 3) · Dodawanie i odejmowanie do 100: dwa kroki (kl. 3)

Uczniowie potrafią ilustrować, opisywać i uogólniać liczby, ciągi liczbowe oraz wyrażenia

Proste zadania tekstowe: rozumienie historyjek matematycznych

Dziecko czyta krótką historyjkę matematyczną, decyduje, czy trzeba dodawać, czy odejmować, i wyjaśnia, co wynik oznacza w życiu codziennym.

typów zadań: 6Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Dziecko potrafi rozwiązać krótką zadanie tekstowe z dodawaniem lub odejmowaniem i odnieść wynik z powrotem do sytuacji. Nauczyciel wykorzystuje do tego obrazki i czynności, na przykład: Na boisku szkolnym jest 12 dziewczynek i 8 chłopców, ile dzieci jest razem? W zakresie matematyki w klasie 2 używa się liczb do 100.

Typowym błędem jest to, że dziecko kieruje się tylko pojedynczymi słowami. Jeśli w tekście pojawia się słowo „razem”, dodaje, a jeśli pojawia się „zostaje”, odejmuje, nawet wtedy, gdy historia wymaga czegoś innego. Podobnie często wybiera się liczbę tylko dlatego, że występuje w tekście, mimo że nie jest ona potrzebna do rozwiązania. Pomaga najpierw odegrać lub narysować historię, a potem zapytać: Czy coś dochodzi, czy coś odchodzi, czy szukamy czegoś?

W praktyce takie zadania pojawiają się na kartach pracy z szablonami, takimi jak „Proste zadanie tekstowe – ile zostaje”, „Zadanie z treścią: ile było na początku”, „Wybierz działanie: dodawanie (razem)” lub „Wybierz działanie: odejmowanie (odebrano)”. Zadanie z liczbą zbędną albo z kilkoma wynikami do wyboru (Wybierz właściwy wynik) dodatkowo ćwiczy rozróżnianie ważnych i nieważnych informacji.

MA.1.C.2.b: potrafią przedstawiać liczby do 20 w sposób uporządkowany (np. w oparciu o piątki i dziesiątki: 9 = 5 + 4; 12 = 10 + 2). potrafią konkretyzować dodawanie i odejmowanie za pomocą czynności, zadań tekstowych i rysunków.
MA.1.C.2.d: potrafi ilustrować działania podstawowe za pomocą czynności, obrazków przedstawiających sytuacje z życia, historyjek arytmetycznych i struktur graficznych oraz interpretować ilustracje. potrafi pokazywać i opisywać zależności w obrębie działań podstawowych i między nimi (np. zmianę iloczynów 1 · 3, 2 · 4, 3 · 5, 4 · 6, ...).
MA.3.B.1.c: potrafią badać sytuacje z życia dotyczące liczebności, odległości, chwil w czasie, czasów trwania i cen, a także opisywać zależności i zadawać pytania o nie (np. porównywać czas trwania drogi tam i z powrotem z czasem drogi tam).
MA.3.C.2.b: potrafią do sytuacji praktycznych, historyjek matematycznych i rysunków zapisywać działania podstawowe, rozwiązywać je i interpretować wyniki (np. 13 dziewczynek i 5 chłopców to 18 dzieci; 1 książka kosztuje 10 fr. → 5 książek kosztuje 5 · 10 fr.). rozpoznają istotne i nieistotne informacje potrzebne do rozwiązania zadań (np. książka ma 5 cm grubości, 75 stron i jest bezpłatna. Ile trzeba za nią zapłacić?)
MA.3.C.3.b: potrafią nadawać znaczenie dodawaniom i odejmowaniom za pomocą zadań tekstowych, obrazków i czynności (np. 12 + 8 → na szkolnym podwórku jest 12 dziewczynek i 8 chłopców).
MA.3.C.3.c: potrafią nadawać znaczenie działaniom podstawowym i tabelom za pomocą zadań tekstowych, obrazków i czynności (np. 5 · 8 → dziecko buduje 5 domów, każdy z 8 klocków).

Typy zadań: Zadanie proste — ile zostało · Wybierz działanie: dodawanie (razem) · Wybierz działanie: odejmowanie (ubyło) · Zadanie z liczbą zbędną — ile zostało · Zadanie z treścią: wybierz poprawny wynik · Zadanie tekstowe: ile było na początku

Uczniowie rozumieją i stosują pojęcia oraz symbole

Rozpoznawanie brył i klasyfikowanie ich według cech

Dziecko uczy się rozpoznawać i nazywać sześcian, prostopadłościan, kulę, walec i ostrosłup na podstawie cech, takich jak wierzchołki, krawędzie i ściany.

typów zadań: 5Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Dziecko potrafi nazwać bryły geometryczne: sześcian, prostopadłościan, kula, walec i ostrosłup. Znajduje je w otoczeniu, na przykład na opakowaniach, piłkach lub puszkach, oraz na obrazkach. Przy tym używa pojęć takich jak wierzchołek, krawędź i ściana. Potrafi też formułować zależności, na przykład: Ściany boczne prostopadłościanu są prostokątami.

Typowy błąd pojawia się wtedy, gdy dziecko patrzy tylko na kształt zarysu. Kula z przodu wygląda jak koło, a koło jest płaskie, podczas gdy kula jest bryłą, która się toczy. Także sześcian i prostopadłościan są często mylone, ponieważ oba mają kanty. Pomocne jest dotykanie brył i liczenie wierzchołków, krawędzi i ścian.

Typowe zadania z tej grupy to:

  • Jak nazywa się ta bryła
  • Czy to jest ta bryła? Prawda czy fałsz
  • Jaka to bryła? Wybierz
  • Bryły: poprawianie nazwy bryły
  • Bryły: znajdowanie przedmiotu o kształcie bryły

Do tych tematów dostępne są karty pracy do wydrukowania wraz z rozwiązaniami, dzięki czemu mogą Państwo ćwiczyć z dzieckiem w domu.

MA.2.A.1.a: potrafią rysować linie i je porządkować (np. krótkie, długie, proste, faliste linie). potrafią nazwać koło, trójkąt, prostokąt, kwadrat, sześcian i kulę.
MA.2.A.1.e: rozumieją i używają pojęć: punkt, wierzchołek, krawędź, ściana, sześcian, prostopadłościan.
MA.2.A.1.f: rozpoznawać i nazywać bryły geometryczne (sześcian, prostopadłościan, kula, walec, ostrosłup) oraz figury w otoczeniu i na ilustracjach.
MA.2.B.1.d: badają figury i bryły oraz potrafią formułować zależności (np. ściany prostopadłościanu są prostokątami).
MA.2.B.2.a: potrafią badać i opisywać własności figur i brył (np. przy dzieleniu kwadratu na pół powstają m.in. trójkąty lub prostokąty).
MA.2.C.1.b: potrafią przedstawiać obiekty jako figury i bryły (np. stół jako prostokąt, koronę drzewa jako kulę).

Typy zadań: Jak nazywa się ta bryła · Bryły: popraw nazwę bryły · Bryły: znajdź przedmiot w kształcie bryły · Jaka to bryła? Prawda czy fałsz · Jaka to bryła? Wybierz

Uczniowie potrafią wyznaczać i obliczać długości, pola i objętości

Mierzenie długości linijką: cm i m

Twoje dziecko uczy się odczytywać długości co do centymetra na linijce oraz porównywać metry i centymetry ze sobą.

typów zadań: 6Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 2 podczas mierzenia długości chodzi przede wszystkim o to, aby mierzyć z dokładnością do 1 cm. Dziecko najpierw porównuje długości z pomocniczą miarą, na przykład długością palca lub siatką, a następnie odczytuje długość z linijki. Zakres liczbowy to przy tym zakres do 100.

Typowym błędem jest to, że na linijce nie zaczyna się od 0, lecz od końca linijki albo od innej liczby. Wynik jest wtedy niepoprawny, mimo że dziecko liczy prawidłowo. Często myli się także metry i centymetry, ponieważ oba są miarami długości. Przy milimetrach często zakłada się, że jeden centymetr to 100 milimetrów.

Na tych stronach znajdują się do wydrukowania karty pracy z rozwiązaniami, na przykład:

  • Odczytaj długość na linijce
  • Zamień metry i centymetry na centymetry
  • Metry i centymetry: znajdź błąd
  • Centymetry na milimetry: prawda czy fałsz, lub wybierz poprawną odpowiedź
  • Zamień centymetry i milimetry na milimetry

Szacowanie i dodawanie długości do 1 m (na przykład 15 cm + 35 cm) jest w planie nauczania przypisane do końca klasy 3 i nie jest celem klasy 2.

MA.2.A.3.b: potrafią porównywać długości za pomocą jednostek pomocniczych (np. długości palca lub kratki) i mierzyć je z dokładnością do 1 cm. potrafią mierzyć zawartość naczyń kubkiem i porównywać ją.
MA.3.A.1.c: rozumieją i używają pojęć: długość, metr, centymetr, czas, godziny, minuty, franki, rappeny, cena. potrafią opierać się na wielkościach odniesienia: 1 centymetr, 1 metr. potrafią używać jednostek miar do pieniędzy i długości oraz skrótów fr., rp., cm, m.
MA.3.A.2.c: potrafią szacować, mierzyć i dodawać długości do 1 m (np. 15 cm + 35 cm). potrafią podwajać i dzielić na pół długości oraz kwoty pieniężne, dzielić 1 metr na 2, 5 i 10 równych części oraz układać całkowite kwoty w frankach do 100 fr monetami i banknotami.

Typy zadań: Odczytaj długość z linijki · Zamiana centymetrów i milimetrów na milimetry · Zamiana metrów i centymetrów na centymetry · Centymetry na milimetry: prawda czy fałsz · Centymetry na milimetry: wybierz poprawną odpowiedź · Metry i centymetry: popraw błąd

Miary objętości: Ile mieści się w naczyniu?

Dziecko porównuje, ile mieści się w różnych naczyniach, i liczy w litrach oraz połówkach litra w zakresie do 100.

typów zadań: 6Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 2. dziecko porównuje zawartość naczyń, na przykład z kubkiem, i mierzy, ile razy kubek napełnia naczynie. W programie nauczania pojawiają się jednostki litr (l) i decylitr (dl) dla miar objętości. Zadania w tym obszarze mieszczą się w zakresie liczbowym do 100, a pełna lista jednostek miar obowiązuje dopiero do końca klasy 3.

Typowy błąd: dziecko wnioskuje o ilości na podstawie kształtu naczynia, czyli jego wysokości lub szerokości. Wysoka, wąska szklanka często wydaje się większa, mimo że niższe, szersze naczynie mieści więcej. Pomocne jest najpierw zmierzenie kubkiem, a potem policzenie, zamiast tylko patrzenia.

Typowe zadania, które drukuje ten obszar:

  • Dzbanek z miarką: Ile wody jest w dzbanku, w mililitrach?
  • Pojemność, ile brakuje: Ile brakuje do pełnego naczynia?
  • Pojemność, butelki półlitrowe: Ile litrów dają kilka butelek półlitrowych?
  • Pojemność, prawda czy fałsz: Czy zdanie o ilości jest prawdziwe?
  • Pojemność, liczba butelek: Ile butelek napełni sok i która liczba butelek pasuje?
  • Pojemność, różnica: O ile więcej mieści jedno naczynie niż drugie?

MA.2.A.3.b: potrafią porównywać długości za pomocą jednostek pomocniczych (np. długości palca lub kratki) i mierzyć je z dokładnością do 1 cm. potrafią mierzyć zawartość naczyń kubkiem i porównywać ją.
MA.3.A.1.e: rozumieją i używają pojęć: masa, pojemność, moment, czas trwania, sekunda. potrafią orientować się na podstawie wielkości odniesienia: 1 km, 1 dm, 1 mm, 1 kg, 100 g, 1 l, 1 dl, 1 h, 1 min (np. kojarzyć 1 kg z opakowaniem mąki). potrafią nazywać i używać jednostek miar oraz ich skrótów: długości (km, dm, mm), miary pojemności (l, dl), masy (kg, g), czas (h, min).

Typy zadań: Dzbanek z miarką: ile wody w mililitrach? · Pojemność: ile naczyń napełni ciecz? · Pojemność: prawda czy fałsz · Pojemność: wybierz poprawną liczbę butelek · Pojemność: ile jeszcze do napełnienia? · Pojemność: ile litrów z butelek półlitrowych? · Pojemność: o ile więcej mieści jedno naczynie? (kl. 3–4)

Uczniowie potrafią składać figury, szkicować, rysować i konstruować oraz wymieniać się przedstawieniami dotyczącymi geometrii płaskiej i je sprawdzać

Połowy i ćwiartki: części całości

Dziecko uczy się składać kwadraty, prostokąty i koła na dwie lub cztery równe części oraz nazywać części tych figur jako połowy lub ćwiartki.

typów zadań: 5Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W Lehrplan 21 wymaga się, aby dzieci potrafiły podzielić na pół pole kwadratów i prostokątów, na przykład składając prostokąt na cztery równe paski i zamalowując dwa z nich. Ponadto powinny umieć złożyć kwadraty, prostokąty i koła na 2, 4, 8 lub 16 równych części. W klasie 2 karty pracy pokazują przede wszystkim połowę i ćwiartkę; ósemki i szesnastki należą do późniejszej części celu etapu i tutaj nie są wymagane.

Typowy błąd pojawia się wtedy, gdy dzieci nie robią części równymi. Kawałek, który wygląda na większy lub mniejszy, zostaje wtedy mimo to nazwany połową lub ćwiartką. Często też nie zauważa się, że ćwiartka jest ćwiartką tylko wtedy, gdy należy do czterech równych części całości. Pomocne jest najpierw złożenie lub wycięcie części i zmierzenie ich, zanim zostaną nazwane.

Typowe zadania na kartach pracy to «Część całości (połowa i ćwiartka)», w których nazywa się zamalowaną część, oraz «Ile części pozostaje niezamalowanych: prawda czy fałsz», gdzie sprawdza się stwierdzenie dotyczące liczby części. W zadaniu «Część zbioru: znajdź błąd» rozpoznaje się błędny podział. Zadania «Ułamek zbioru» łączą połowę lub ćwiartkę z liczbą przedmiotów, na przykład ile kół z dwunastu stanowi połowę.

MA.1.A.1.g: rozumieją i używają pojęć: ułamek, procent, dzielnik, wielokrotności, licznik, mianownik, szacować, zaokrąglać. używają symboli %, ≈. potrafią czytać i zapisywać liczby dziesiętne oraz ułamki.
MA.1.C.2.g: potrafią na przykładach konkretyzować prawidłowości w zbiorze liczb naturalnych (np. liczby kwadratowe mają nieparzystą liczbę dzielników → 16: 1, 2, 4, 8, 16). potrafią przedstawiać i porównywać ułamki o mianownikach 2, 3, 4, 5, 6, 8, 10 oraz interpretować ich przedstawienia (np. model kołowy, model prostokątny, oś liczbowa). potrafią opisywać ciągi liczb wymiernych dodatnich (np. ½, ¼, ⅛, ...; 0.7, 0.77, 0.777, ...).
MA.2.C.2.b: potrafią podzielić na pół pole powierzchni kwadratów i prostokątów (np. złożyć prostokąt na cztery równe paski i zamalować 2 z 4 pasków).
MA.2.C.2.c: potrafią składać kwadraty, prostokąty i koła na 2, 4, 8 lub 16 równych części.

Typy zadań: Część całości (połowy i ćwierci) · Część zbioru: popraw błąd · Ile części niezamalowanych: prawda czy fałsz · Ułamek zbioru: ile to jest część z całości · Ułamek zbioru: wybierz, ile to części · Ułamek zbioru: ile jest wszystkich? (kl. 3) · Wymyśl zbiory do równego podziału (kl. 3)

Uczniowie potrafią w układzie współrzędnych wyznaczać współrzędne figur i brył lub przedstawiać figury i bryły na podstawie ich współrzędnych, a także odczytywać i rysować plany

Rysowanie odcinków i łamanych za pomocą linijki

Dziecko uczy się precyzyjnie rysować odcinki i łamane linią za pomocą linijki, również na siatce punktów.

typów zadań: 5Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Zgodnie z Lehrplan 21 dzieci w klasie 2. przenoszą figury z siatki punktów na pustą siatkę punktów, zarówno proste figury podstawowe, jak i złożone. W tym celu rysują za pomocą linijki odcinki oraz łamane (kilka połączonych ze sobą odcinków). Punkt programowy nie podaje konkretnego zakresu liczbowego. Zadania w tym obszarze podają długości w cm, zgodnie z tematem długości w cm i m.

Typowym błędem jest przyłożenie linijki nie do zera, lecz do krawędzi kartki albo do niewłaściwej kreski. Odcinek wychodzi wtedy za krótki lub za długi, nawet jeśli na pierwszy rzut oka wygląda poprawnie. Przy łamanych często mierzy się tylko jeden fragment albo nie dodaje się długości poszczególnych odcinków. Długość całej łamanej to jednak suma wszystkich jej odcinków.

Karty pracy w tym obszarze zawierają zwykle następujące typy zadań:

  • Narysuj łamaną o podanej długości.
  • Jak długa jest łamana? Wybierz odpowiednią długość.
  • Popraw długość łamanej.
  • Czy łamana ma taką długość? Prawda czy fałsz?
  • Narysuj prostokąt o podanych bokach.

Karty pracy zawierają rozwiązania, dzięki czemu mogą Państwo porównać rysunek dziecka z nimi.

MA.2.C.2.e: potrafią rysować prostokąty o danych długościach boków. potrafią rysować, zmieniać i opisywać ornamenty płaszczyznowe za pomocą cyrkla i linijki.
MA.2.C.4.a: potrafią przenosić na pustą siatkę punktową figury podstawowe i złożone, narysowane w siatce punktowej.

Typy zadań: Długość łamanej: popraw wynik · Długość łamanej: prawda czy fałsz · Jak długa jest łamana? Wybierz · Narysuj prostokąt o podanych bokach · Narysuj łamaną o podanej długości

Uczniowie rozumieją i stosują pojęcia oraz symbole dotyczące wielkości, funkcji, danych i przypadku

Liczenie pieniędzy: zakupy i reszta

Dziecko uczy się układać kwoty pieniędzy do 100 franków z monet i banknotów oraz rozwiązywać proste zadania dotyczące zakupów i reszty.

typów zadań: 5Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 2. dziecko liczy pieniądze do 100 franków. Układa kwoty z monet i banknotów, określa, ile pieniędzy widać na obrazku, i rozwiązuje zadania tekstowe, w których dodaje ceny lub zastanawia się, ile pieniędzy jeszcze brakuje.

Typowy błąd: przy liczeniu monet podaje się liczbę monet zamiast ich wartości. Dziecko widzi trzy monety i mówi „3”, chociaż 5 Fr. + 2 Fr. + 1 Fr. = 8 Fr. Przy pytaniu „Ile jeszcze brakuje?” często dodaje się pieniądze do ceny zamiast odjąć pieniądze od ceny. Pomocne jest ułożenie kwoty z prawdziwych lub narysowanych monet i głośne mówienie, ile to jest.

Karty pracy do tego tematu mają rozwiązania i zawierają na przykład te rodzaje zadań:

  • Pieniądze na obrazku: Ile to jest?
  • Monety: Jakimi monetami zapłacić?
  • Zakupy: Ile kosztuje kilka sztuk?
  • Pieniądze: Ile jeszcze brakuje do zakupu?
  • Zakupy: Czy wystarczy pieniędzy?
  • Reszta: Znajdź błąd.
  • Reszta: Wybierz właściwą kwotę.
  • Zakupy i reszta: Oba zagadnienia w jednym zadaniu.

MA.3.A.1.b: rozumieją i używają pojęć: pieniądze, monety i banknoty w zakresie od 1 do 20 franków. potrafią opisywać różnice między przedmiotami i sytuacjami za pomocą form stopniowania, szczególnie dotyczących cen, długości, momentów w czasie, czasu trwania, ciężarów i pojemności (np. B jest cięższy niż A, C jest najcięższy).
MA.3.A.1.c: rozumieją i używają pojęć: długość, metr, centymetr, czas, godziny, minuty, franki, rappeny, cena. potrafią opierać się na wielkościach odniesienia: 1 centymetr, 1 metr. potrafią używać jednostek miar do pieniędzy i długości oraz skrótów fr., rp., cm, m.
MA.3.A.1.d: potrafią układać kwoty z monet i banknotów do 100 fr.
MA.3.A.2.b: potrafią układać całkowite kwoty w frankach do 20 franków oraz dodawać i odejmować. potrafią określać godzinę z dokładnością do pół godziny.
MA.3.A.2.c: potrafią szacować, mierzyć i dodawać długości do 1 m (np. 15 cm + 35 cm). potrafią podwajać i dzielić na pół długości oraz kwoty pieniężne, dzielić 1 metr na 2, 5 i 10 równych części oraz układać całkowite kwoty w frankach do 100 fr monetami i banknotami.
MA.3.A.2.d: potrafią tworzyć, dodawać i odejmować kwoty pieniężne w fr. i rp. (np. utworzyć 20 fr. z 2 · 5 fr. + 5 · 2 fr.; 25 fr. 60 rp. + 14 fr. 30 rp.). potrafią określać godziny na zegarach analogowych i cyfrowych.
MA.3.B.1.b: potrafią zmieniać liczby i ceny oraz badać ich skutki (np. 3 piłki po 4 franki i 5 piłek po 2 franki).

Typy zadań: Pieniądze na rysunku: ile ich jest? · Pieniądze: ile jeszcze brakuje na zakup · Zakupy: czy starczy pieniędzy? · Zakupy: ile kosztuje kilka sztuk? · Monety: którymi monetami zapłacić? · Reszta: popraw błąd (kl. 3) · Reszta: wybierz poprawną kwotę (kl. 3) · Zakupy i reszta (kl. 3)

Uczennice i uczniowie potrafią opisywać zależności funkcyjne i wyznaczać wartości funkcji

Uzupełnianie tabeli wartości: znajdowanie reguły obliczeń

Dziecko rozpoznaje regułę obliczeń w tabeli wartości i kontynuuje ją, na przykład przy regule mnożenia przez 2, 5 lub 10.

typów zadań: 9Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Dziecko w 2. klasie czyta tabelkę wartości: po lewej stronie stoi liczba, po prawej wynik reguły rachunkowej, na przykład „razy 5”. Znajduje regułę na podstawie wypełnionych wierszy i wpisuje brakujące wyniki. Główny nacisk kładzie się na zakres do 100 i mnożenie w tabliczce z 2, 5 i 10.

Typowe jest to, że dziecko patrzy tylko na pierwszy wiersz i zgaduje regułę, albo że liczy każdy wiersz osobno, nie sprawdzając, czy ta sama reguła obowiązuje we wszystkich wierszach. Przy małych liczbach często dodaje się zamiast mnożyć, ponieważ 2 + 2 i 2 · 2 dają ten sam wynik. Spojrzenie na dwa lub trzy wiersze pokazuje, czy reguła rzeczywiście się zgadza.

Na karcie pracy dziecko spotyka to zadanie w kilku postaciach:

  • Tabelka wartości: znajdź regułę – dziecko odczytuje regułę z istniejących par liczb.
  • Tabelka funkcyjna: uzupełnij według reguły mnożenia – reguła jest podana, luki trzeba obliczyć.
  • Tabelka funkcyjna: program rachunkowy i Tabelka reguł (odejmowanie): uzupełnij wyniki – maszyna liczy, dziecko uzupełnia wyniki.
  • Tabelka reguł: jaka liczba weszła do maszyny – dziecko liczy wstecz od wyniku do liczby wejściowej.

Uwaga: Punkty podstawy programowej dotyczą etapu jako całości. Przykłady, takie jak ciąg 9, 18, 27 czy tabelki z gramami i frankami, należą do późniejszych lat szkolnych i nie są w tej klasie wymieniane jako typ zadania.

MA.1.B.3.d: potrafią postępować według instrukcji dotyczących sekwencji działań (np. w schematach blokowych) oraz wykorzystywać je przy badaniu struktur arytmetycznych (np. 1. Zacznij od liczby dwucyfrowej / 2. Jeżeli liczba jest parzysta: podziel przez 2, w przeciwnym razie: pomnóż przez 3 i dodaj 1 / 3. Powtórz 2.).
MA.3.A.3.a: potrafią opisywać tabele wartości (np. 1 butelka → 2 franki; 2 butelki → 4 franki; 3 butelki → 6 franków).
MA.3.A.3.b: potrafią opisywać i kontynuować liniowe ciągi liczbowe oraz tabele wartości z liczbami całkowitymi (np. 0, 9, 18, 27, 36, ...; 1 m → 8 fr.; 2 m → 16 fr.; 3 m → 24 fr., ...).
MA.3.A.3.d: potrafią opisywać i kontynuować tabele wartości dotyczące proporcjonalnych zależności z kwotami pieniędzy (np. 100 g → 5.40 Fr.; 200 g → 10.80 Fr.; 300 g → 16.20 Fr., ...).
MA.3.B.1.e: potrafią formułować pytania dotyczące zależności między wielkościami, badać je i sprawdzać funkcyjne zależności (np. poziom napełnienia ½ litra, 1 litra, 2 litrów w różnych naczyniach; stosunek ceny do masy produktu; masę napoju light i lemoniady).
MA.3.C.3.f: potrafią opisywać zależności na podstawie proporcjonalnej tabeli wartości (np. liczbę min na każdy przebyty km).

Typy zadań: Maszyna liczbowa: co wyjdzie · Maszyna liczbowa: brakująca liczba w maszynie · Maszyna liczbowa: co weszło · Tabelka funkcji: uzupełnij według reguły mnożenia · Tabelka z regułą odejmowania: uzupełnij wyniki · Reguła maszyny: wybierz liczbę · Tabelka z regułą: jaka liczba weszła · Tabelka z regułą: wybierz wynik z maszyny · Tabelka zależności: odkryj regułę · Tabelka funkcji: program obliczeń (kl. 4–6) · Maszyna liczbowa: dwie maszyny, co weszło (kl. 3–4) · Tabelka z regułą: popraw błąd (kl. 3–4)

Uczennice i uczniowie potrafią formułować pytania dotyczące zależności między wielkościami oraz zależności funkcyjnych, badać je, a także sprawdzać wyniki i uzasadniać je

Obliczanie czasu: czas trwania i godziny

Twoje dziecko uczy się obliczać proste czasy trwania, na przykład ile minut lub godzin upłynęło między dwiema godzinami.

typów zadań: 3Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 2 Wasze dziecko liczy proste zadania z czasem w godzinach i minutach. Wykorzystuje przy tym zakres liczbowy do 100. Dziecko uczy się też zamieniać godziny na minuty oraz porównywać długości czasu, na przykład które przejście trwa dłużej.

Typowy błąd wynika z tego, że czas nie działa w systemie dziesiątkowym. Gdy dziecko dodaje 45 minut i 30 minut, łatwo dochodzi do 75 minut i zapisuje "7 godzin 5 minut", zamiast zauważyć, że jedna godzina ma 60 minut. Także przy odczytywaniu zegara godziny i minuty są często mylone.

Typowe zadania to "Oblicz czas trwania", "O której godzinie to się zaczęło?" lub "Czas: ile minut minęło?" jako zadanie tekstowe. Do tego dochodzą "Zamiana godzin na minuty", zadania typu prawda lub fałsz oraz plany dnia, w których trzeba uporządkować godziny. Zadanie o czasie trwania pyta na przykład: O ile dłużej trwało to jedno?

MA.3.A.1.e: rozumieją i używają pojęć: masa, pojemność, moment, czas trwania, sekunda. potrafią orientować się na podstawie wielkości odniesienia: 1 km, 1 dm, 1 mm, 1 kg, 100 g, 1 l, 1 dl, 1 h, 1 min (np. kojarzyć 1 kg z opakowaniem mąki). potrafią nazywać i używać jednostek miar oraz ich skrótów: długości (km, dm, mm), miary pojemności (l, dl), masy (kg, g), czas (h, min).
MA.3.A.2.f: potrafią szacować i mierzyć długości, masy, pojemności, momenty w czasie i długości trwania czasu oraz podawać je w odpowiedniej jednostce miary.
MA.3.A.2.g: potrafią wykonywać obliczenia z długościami, masami, objętościami i miarami czasu oraz zamieniać odpowiednie wielkości na sąsiednie jednostki miary.
MA.3.B.1.c: potrafią badać sytuacje z życia dotyczące liczebności, odległości, chwil w czasie, czasów trwania i cen, a także opisywać zależności i zadawać pytania o nie (np. porównywać czas trwania drogi tam i z powrotem z czasem drogi tam).

Typy zadań: Zamień godziny na minuty · Godziny na minuty: prawda czy fałsz · Godziny na minuty: wybierz poprawną odpowiedź · Plan dnia: uporządkuj godziny (kl. 3) · Czas: ile minut minęło? (zadanie z treścią) (kl. 3) · O której się zaczęło? (kl. 3) · Obliczenia zegarowe — czas trwania (kl. 3) · Czas trwania: o ile dłużej trwało jedno niż drugie? (kl. 3–4)

Uczniowie potrafią badać sytuacje praktyczne dotyczące statystyki, kombinatoryki i prawdopodobieństwa, formułować przypuszczenia i je weryfikować

Wypisywanie wszystkich możliwości w sposób systematyczny

Dziecko uczy się, jak przy małym wyborze znajdować, zapisywać i zliczać wszystkie możliwe pary lub kombinacje, krok po kroku.

typów zadań: 4Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W 2. klasie dzieci pracują z małymi, łatwymi do ogarnięcia liczbami. Uczą się tworzyć z kilku przedmiotów wszystkie możliwe pary lub kombinacje, zapisywać je w uporządkowany sposób, a następnie liczyć, ile ich jest łącznie. Przykład: dziecko ma trzy pary spodni i dwa swetry i chce wiedzieć, ile różnych strojów jest możliwych.

Typowe jest to, że dzieci zapominają o pojedynczych kombinacjach albo liczą tę samą kombinację dwa razy. Bez systemu, na przykład bez zapisywania po kolei wszystkich kombinacji z jedną pierwszą częścią, szybko brakuje jednej możliwości. Pomocne jest najpierw zapisać jeden rodzaj i następnie systematycznie wypisać wszystkich partnerów z drugiego rodzaju.

Na karcie pracy te zadania występują w typowych formach: przy „Zapisz wszystkie kombinacje” dziecko notuje wszystkie pary. Przy „Ile różnych par: prawda czy fałsz” oraz „Ile różnych par: wybierz poprawną odpowiedź” sprawdza ono liczenie albo wybiera odpowiednią liczbę. Przy „Kombinacje: ile różnych zestawów jest?” i „Kombinacje: ile zestawów z trzech rodzajów?” liczy się wybory z kilku rodzajów. Dalsze formy to „Kombinacje: ile par więcej z jedną rzeczą?”, „Kombinacje: ile par zostaje?” oraz „Znana liczba par: ile w drugim zbiorze?”.

MA.3.B.2.a: potrafią zmieniać, układać i zapisywać ułożenia (np. liczby dwucyfrowe z cyfr 1, 2, 3; drogi o jednakowej długości na schematycznym planie miasta; rozmieszczenia miejsc siedzących trzech dzieci). potrafią oszacować możliwość wpływania na sytuacje (np. możliwość wpływania na pogodę; możliwość wpływania na czas trwania drogi do szkoły).
MA.3.B.2.b: potrafią systematycznie kombinować i modyfikować (np. tworzenie par z 6 dziećmi). potrafią formułować pytania dotyczące danych statystycznych i na nie odpowiadać (np. najdłuższa droga do szkoły jest ponad dwa razy dłuższa niż najkrótsza; większość dzieci mieszka mniej niż 1 km od szkoły).
MA.3.B.2.c: potrafią badać dające się przeliczyć kombinacje i permutacje, notować obserwacje oraz sprawdzać stwierdzenia (np. kombinacje cyfr w szyfrowym zamku rowerowym; permutacje liter ADEN, ADNE, AEDN, ...).
MA.3.B.2.d: potrafią w przeliczalnych wariacjach i kombinacjach systematycznie zapisać wszystkie możliwości (np. liczby z cyframi 1, 2, 3 z powtórzeniami i bez powtórzeń: 123, 132, 213, 231, 312, 321, 112, 121, 211, ...).

Typy zadań: Kombinacje: ile różnych par można ułożyć? · Ile różnych par: prawda czy fałsz · Ile różnych par: wybierz poprawną odpowiedź · Wypisz wszystkie kombinacje · Kombinacje: ile kombinacji z trzech rodzajów? (kl. 3–4) · Kombinacje: ile par zostaje po wycofaniu jednej rzeczy? (kl. 3–4) · Kombinacje: o ile więcej par po dołożeniu rzeczy? (kl. 3–4) · Znana liczba par: ile było w drugim zbiorze (kl. 3–4)

Uczniowie potrafią zbierać, porządkować, przedstawiać, analizować i interpretować dane dotyczące statystyki, kombinatoryki i prawdopodobieństwa

Tabele i piktogramy – jak je czytać

Twoje dziecko czyta tabele i diagramy obrazkowe, dodaje do siebie liczby łączne i uzupełnia brakującą wartość, gdy znana jest suma.

typów zadań: 24Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W 2. klasie Państwa dziecko może odczytywać i interpretować dane z tabel oraz diagramów obrazkowych w zakresie liczbowym do 100. Chodzi tu o liczebności oraz o kwoty pieniędzy do 100 franków z prostych sytuacji z życia codziennego.

Typowe jest to, że dzieci w diagramie obrazkowym liczą tylko obrazki i zapominają, że jeden obrazek oznacza kilka rzeczy. Przy łącznej liczbie często liczy się liczbę wierszy zamiast dodawać wartości. Stoi za tym zwykle to, że liczby traktuje się jako zwykłe informacje, a nie jako ilości, które można dodawać.

Na kartach pracy do tego tematu występują m.in. następujące typy zadań:

  • Tabela: ile razem? Sumuje się wartości z tabeli.
  • Diagram obrazkowy: jeden obrazek oznacza kilka Dziecko oblicza, ile rzeczy przedstawiają obrazki razem.
  • Brakujący wiersz przy znanej sumie Brakuje jednego wiersza, podana jest łączna liczba, a dziecko wyznacza brakującą wartość.
  • Łączna liczba z tabeli: wybierz właściwą odpowiedź Spośród kilku rozwiązań wybiera się odpowiednie.
  • Łączna liczba z tabeli: prawda czy fałsz Sprawdza się podane zdanie dotyczące łącznej liczby.

MA.3.C.1.b: potrafią zbierać dane dotyczące liczebności, długości i cen, rejestrować je, porządkować i interpretować (np. listy kreskowe liczby oczek wyrzucanych w rzucie kostką; wzrost ciała). potrafią przedstawiać liczebności zbiorów z otoczenia (np. 7 dzieci o blond włosach – 7 kratek, 5 dzieci o brązowych włosach – 5 kratek).
MA.3.C.1.c: potrafią graficznie przedstawiać długości i ceny (np. 1 fr. lub 1 cm, każde po jednej kratce).
MA.3.C.1.d: potrafią przedstawiać w tabelach i diagramach oraz interpretować dane dotyczące długości, pojemności, mas, czasu trwania, liczebności i cen (np. dotyczące zwierząt domowych). potrafią przeprowadzać doświadczenia losowe, rejestrować ich wyniki i je interpretować (np. 50 razy rzucać dwiema kostkami).

Typy zadań: Tabela: ile razem według zestawienia? · Tabelka kreskowa – dwa wiersze razem: znajdź błąd · Tabelka kreskowa – ile razem: znajdź błąd · Tabelka kreskowa: dwa wiersze razem · Tabelka kreskowa: dwa wiersze razem: prawda czy fałsz · Tabelka kreskowa: ile razem · Tabelka kreskowa: ile razem: prawda czy fałsz · Tabelka kreskowa: najdłuższy wiersz · Tabelka kreskowa: najdłuższy wiersz: wybierz wynik · Tabelka kreskowa: o ile więcej · Tabelka kreskowa: o ile więcej: wybierz wynik · Tabelka kreskowa: odczytaj wiersz · Tabelka kreskowa – najwięcej minus najmniej: znajdź błąd · Tabelka kreskowa: cztery wiersze razem · Tabelka kreskowa: cztery wiersze razem: wybierz wynik · Tabelka kreskowa: ile kresek dorysować · Tabelka kreskowa: najwięcej minus najmniej · Tabelka kreskowa: najwięcej minus najmniej: prawda czy fałsz · Tabelka kreskowa: zakryty wiersz · Tabelka kreskowa: zakryty wiersz: wybierz wynik · Brakujący wiersz zestawienia przy znanej sumie · Diagram obrazkowy: jeden rysunek oznacza kilka · Razem z zestawienia: prawda czy fałsz · Razem z zestawienia: wybierz poprawną odpowiedź · Tabelka kreskowa: policz kreski (zerówka – kl. 1)

Pozostałe typy zadań

Pozostałe typy zadań

typów zadań: 59Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Typy zadań: Odejmowanie do 100: skok wstecz po planszy stu pól · Odejmowanie w zakresie 100 · Odejmowanie krok po kroku · Odejmowanie w zakresie 100: wybierz poprawny wynik · Dwa odejmowania po kolei (do 100) · Odejmowanie do 100: ubyło i przybyło, co zostało? · Odejmowanie w zakresie 100: popraw cudzy wynik · Odejmowanie do 10: prawda czy fałsz (kl. 1) · Odejmowanie do 10: wybierz wynik (kl. 1) · Odejmowanie do 5 (kl. 1) · Odejmowanie do 5: prawda czy fałsz (kl. 1) · Odejmowanie do 5: wybierz wynik (kl. 1) · Odejmowanie w zakresie 10: ile zostało? (kl. 1) · Brakująca odjemna: wybierz liczbę (kl. 3) · Odejmowanie do 100: ile było na początku? (kl. 3) · Odejmowanie do 100: sprawdź wynik i znajdź pomyłkę (kl. 3) · Odejmowanie z liczbą zbędną (do 100) (kl. 3) · Odczyt zegara: która godzina jest na tarczy · Odczyt zegara: prawda czy fałsz · Zegar: popraw błąd w odczycie · Odczytywanie zegara (kl. 3) · Zegar: ile minut do pełnej godziny? (kl. 3) · Zegar: który pokazuje wcześniejszą godzinę? (kl. 3) · Dana zbędna: prawda czy fałsz · Dana zbędna: wybierz poprawną odpowiedź · Odejmij dwie liczby z trzech podanych · Zadania z nadmiarem danych: które dane są potrzebne? · Dwa kroki i jedna liczba niepotrzebna (kl. 3–4) · Figury na rysunku: ile trójkątów? · Figury płaskie: popraw nazwę narysowanej figury · Figury płaskie: prawda czy fałsz · Jak nazywa się narysowana figura · Jak nazywa się ta figura? Wybierz · Jak nazywa się ta obrócona figura? · Układanie zadań: czy odpowiedź pasuje do zadania? · Układanie zadań: która odpowiedź pasuje? · Układanie zadań: popraw odpowiedź · Ułóż zadanie do podanych liczb · Ułóż zadanie o podanym wyniku · Dodawanie długości zapisanych różnymi sposobami (kl. 3) · Dwa zapisy długości razem: prawda czy fałsz (kl. 3) · Długości w dwóch zapisach: wybierz wynik (kl. 3) · Metry: ile to pełnych metrów? (kl. 3–4) · Długości w dwóch zapisach: o ile dłuższa jest jedna? (kl. 3–4) · Diagram słupkowy: o ile więcej · Tabela: która kategoria ma najwięcej? · Tabela: o ile więcej według zestawienia? · Różnica dwóch wierszy: prawda czy fałsz · Różnica dwóch wierszy: wybierz poprawną odpowiedź · Tabela: ile grup przekracza podaną liczbę? · Tabela: o ile różni się największa od najmniejszej? · Pewne, możliwe czy niemożliwe · Pewne, możliwe czy niemożliwe? Prawda czy fałsz · Pewne, możliwe czy niemożliwe? Wybierz · Ułóż woreczek: pewne, możliwe czy niemożliwe · Popraw: pewne, możliwe czy niemożliwe · Ułamek zbioru: wybierz, ile to przedmiotów · Jedna część zbioru: wybierz liczbę · Ułamek zbioru: a/b całości · Kratka: droga robota · Kratka: droga robota: wybierz wynik · Kratka: ile kratek w górę · Kratka: ile kratek w prawo · Kratka: robot idzie w lewo · Kratka: robot idzie w lewo: wybierz wynik · Kratka: robot idzie w prawo · Kratka: gdzie jest oś symetrii · Kratka: kolumna odbicia · Kratka: kolumna odbicia: wybierz wynik · Kratka: wiersz odbicia · Rząd kratek: ile między · Rząd kratek: ile między: wybierz wynik · Rząd kratek: na lewo od gwiazdki · Rząd kratek: na prawo od gwiazdki · Klasyfikacja według dwóch cech: obie naraz · Klasyfikacja według dwóch cech: żadna · Dane z listy: o ile więcej · Zliczanie danych z listy

Tak wygląda zadanie

Oliwier widzi na półce 7 słoików miodu, a na ladzie 10 słoików. Ile słoików jest w większej grupie?

Wskazówka: Spójrz na obie liczby słoików i porównaj najpierw dziesiątki. Jeśli dziesiątki są takie same, porównaj jedności, aby sprawdzić, która liczba jest większa.

Odpowiedź: 10

Maja oszczędza na huśtawkę ogrodową: po pierwszym tygodniu ma w słoiku 12 zł, po drugim 19 zł, a po trzecim 26 zł. Każdego tygodnia dokłada taką samą kwotę. Ile pieniędzy będzie w słoiku po piątym tygodniu?

12 + 4 · 7 = ?

Wskazówka: Ile Maja dokłada każdego tygodnia? Licz dalej aż do piątego tygodnia.

Odpowiedź: 40

Wózek z karmą w zoo stoi przy wybiegu numer 2. Aby nakarmić kolejne zwierzęta, przesuwa się do przodu o 3 wybiegi. Do którego wybiegu dociera wózek?

Wskazówka: Znajdź najpierw wybieg numer 2, a potem policz do przodu 3 wybiegi, aby sprawdzić, gdzie zatrzyma się wózek z karmą.

Odpowiedź: 5

Na sprawdzian i na lekcję

Sprawdzian w grupach A–D

Na sprawdzian albo kartkówkę: wydruk w maksymalnie czterech grupach (A–D) — ten sam układ, w każdej grupie inne liczby i inna kolejność odpowiedzi, jeden wspólny klucz odpowiedzi.

Utwórz arkusz w grupach →
Popraw zadania w edytorze

Zmień liczby, kolejność i treść zadań na gotowym arkuszu.

Wypróbuj edytor →
Test wyboru

Te same zadania z odpowiedziami do wyboru i kartą odpowiedzi dla ucznia.

Utwórz test →

Powtórka z wcześniejszych klas

Tematy, które nie mają jeszcze typów zadań dla tej klasy — zadania pochodzą z klas wcześniejszych.

Liczby zliczać i zapisywać

Dziecko przelicza przedmioty, takie jak kropki, kreski czy płytki, i zapisuje liczbę jako cyfrę.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Dziecko potrafi przeliczać przedmioty i pokazać, jak przy tym postępuje. Podstawa programowa wymienia liczenie do 20 elementów; opisuje tym samym cały etap. W klasie 2. dziecko pracuje w zakresie liczbowym do 100 i uczy się układać zbiory na różne sposoby, na przykład w linii lub rozłożone na powierzchni.

Typowe jest to, że podczas liczenia pojedyncze przedmioty zostają pominięte lub policzone podwójnie, szczególnie gdy leżą nieregularnie rozmieszczone. Dziecko traci wtedy orientację, które elementy zostały już policzone, i podaje błędny wynik.

Na kartach pracy ten temat pojawia się przede wszystkim w następujący sposób: przy zadaniu Zähle die Plättchen in den Zehnerfeldern dziecko liczy płytki i wpisuje ich liczbę. Przy zadaniu Zähle die Plättchen: wähle die Zahl wybiera pasującą liczbę, a przy zadaniu Zähle die Plättchen: richtig oder falsch sprawdza, czy podana liczba jest poprawna.

MA.1.A.1.a: potrafią porównywać liczebności zbiorów elementów ułożonych w różny sposób i używać pojęć: jest/będzie większy/mniejszy; jest/będzie więcej/mniej; są równoliczne; najwięcej; najmniej.
MA.1.A.2.a: potrafią przeliczać do 20 elementów i porównywać pozycje liczb.
MA.1.C.1.a: potrafią pokazać, jak liczą.
MA.1.C.2.a: Potrafią przedstawiać liczebności na różne sposoby (np. za pomocą kropek lub kresek) i różnie je układać (np. w jednym rzędzie i rozmieszczone na płaszczyźnie).
MA.3.C.3.a: potrafią konkretyzować liczebności za pomocą przykładów.

Typy zadań: O jeden więcej (kl. 1) · O jeden więcej: prawda czy fałsz (kl. 1) · O jeden więcej: wybierz wynik (kl. 1) · Policz żetony w ramkach (kl. 1) · Policz żetony: prawda czy fałsz (kl. 1) · Policz żetony: wybierz liczbę (kl. 1)

Rozpoznawanie dziesiątek i jedności w liczbie dwucyfrowej

Dziecko uczy się rozkładać liczbę do 100 na dziesiątki i jedności, na przykład 25 jako dwie dziesiątki i pięć jedności, dzięki czemu potrafi wyjaśnić znaczenie każdej cyfry.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Pod koniec klasy 2. dziecko potrafi rozkładać liczby dwucyfrowe w zakresie do 100 na dziesiątki i jedności oraz ponownie je składać. Wie, że cyfra na pierwszym miejscu oznacza dziesiątki, a cyfra na drugim miejscu oznacza jedności. Nauczyciel może to pokazać na przykład za pomocą prętów dziesiątkowych i kostek jednościowych: 5 dziesiątek i 7 jedności daje 57.

Typowy błąd pojawia się wtedy, gdy dzieci odczytują dziesiątki i jedności jedynie jako cyfry, nie rozumiejąc, co one oznaczają. Szczególnie wyraźnie widać to przy liczbach od 11 do 19: słowo «siedemnaście» brzmi inaczej niż zapis 17, dlatego niektóre dzieci piszą wtedy 71. Pomaga tu pokazanie za pomocą materiału, że 17 składa się z jednej dziesiątki i siedmiu jedności.

W codziennych sytuacjach ta umiejętność przejawia się w zadaniach typu «Dziesiątki i jedności» lub «wybierz jedności». Do tego dochodzą zadania dotyczące «dziesiątek w liczbie: ile pełnych dziesiątek?», «Jedna dziesiątka i jedności: jaka to liczba?» oraz «Liczby od 11 do 19: prawda czy fałsz». Karty pracy zawierają rozwiązania, dzięki czemu rodzice mogą w razie potrzeby sami sprawdzić odpowiedzi.

MA.1.A.1.c: rozumieją i stosują pojęcia: razy, większy niż, mniejszy niż, parzysty, nieparzysty, uzupełniać, dzielić na pół, podwajać, dziesiątki, jedności oraz symbole ·, <, >. potrafią czytać i zapisywać liczby naturalne do 100.
MA.1.A.3.b: potrafią dodawać i odejmować w zakresie do 100 bez przekraczania progu dziesiątkowego, bez liczenia (np. 35 + 13). potrafią uzupełniać do najbliższej dziesiątki. potrafią w zakresie do 100 podwajać (liczby 5-krotne i 10-krotne) i dzielić na pół (liczby 10-krotne). potrafią rozkładać liczby dwucyfrowe na dziesiątki i jedności (np. 25 na dwie dziesiątki i pięć jedności).
MA.1.C.2.c: potrafią przedstawić znaczenie cyfr w systemie pozycyjnym (np. 5 prętów dziesiątkowych i 7 jednościowych sześcianików przedstawia liczbę 57). potrafią wskazywać lub opisywać zależności w dodawaniach i odejmowaniach oraz między nimi (np. w uporządkowanym ciągu zadań pokazać zmiany sum).

Typy zadań: Dziesiątki i jedności (kl. 1) · Dziesiątki i jedności: wybierz jedności (kl. 1) · Dziesiątki w liczbie: ile pełnych dziesiątek? (kl. 1) · Dziesiątki w liczbie: prawda czy fałsz (kl. 1) · Dziesiątki w liczbie: wybierz ile (kl. 1) · Dziesięć i jedności: jaka to liczba? (kl. 1) · Dziesięć i jedności: prawda czy fałsz (kl. 1) · Dziesięć i jedności: wybierz wynik (kl. 1) · Liczby od 11 do 19: dziesiątka i jedności (kl. 1) · Liczby od 11 do 19: prawda czy fałsz (kl. 1) · Liczby od 11 do 19: wybierz wynik (kl. 1)

Więcej o tej klasie

Co uczy się dziecko w klasie 2 z matematyki?

W 2. klasie dziecko liczy w zakresie 100, uzupełnia do następnej dziesiątki, podwaja i dzieli na pół oraz zna rzędy tabliczki mnożenia z liczbami 2, 5 i 10. Czyta i zapisuje liczby do 100, rozróżnia liczby parzyste i nieparzyste oraz przedstawia dziesiątki i jedności. Mierzy długości z dokładnością do 1 cm, układa kwoty do 100 Fr., odczytuje tabele wartości i rozwiązuje zadania tekstowe, w których oddziela informacje istotne od nieistotnych.

O planie nauczania: Podstawą jest Lehrplan 21, przedmiot matematyka (wzór Konferencji Dyrektorów Edukacji Szwajcarii Niemieckojęzycznej, zaktualizowana wersja z 29.02.2016). Nie opisuje on kompetencji rok po roku, lecz w cyklach; 2. klasa należy do 1. cyklu (od przedszkola do 2. klasy). Przypisanie zadań do 2. klasy pochodzi od nas i opiera się na typowym układzie materiału. Poziomy kompetencji dla cyklu znajdują się dosłownie w bloku poniżej; kantonalne plany nauczania mogą nieznacznie się różnić.

Powiązanie z podstawą programową

Każdy wiersz to wymaganie podstawy programowej w brzmieniu z urzędowego źródła podlinkowanego niżej, obok nasze tematy.

WymaganieNasze tematy
MA.1.A.1 · Uczniowie rozumieją i stosują pojęcia arytmetyczne oraz symbole. Czytają i zapisują liczby.
MA.1.A.1.a potrafią porównywać liczebności zbiorów elementów ułożonych w różny sposób i używać pojęć: jest/będzie większy/mniejszy; jest/będzie więcej/mniej; są równoliczne; najwięcej; najmniej. Liczby zliczać i zapisywać · Porównywanie liczb do 100: większe, mniejsze, równe
MA.1.A.1.b rozumieją i używają pojęć plus, minus, równa się oraz symboli +, - , =. Dodawanie do 20 bez przekraczania progu dziesiątkowego
MA.1.A.1.c rozumieją i stosują pojęcia: razy, większy niż, mniejszy niż, parzysty, nieparzysty, uzupełniać, dzielić na pół, podwajać, dziesiątki, jedności oraz symbole ·, <, >. potrafią czytać i zapisywać liczby naturalne do 100. Porównywanie liczb do 100: większe, mniejsze, równe · Rozpoznawanie liczb parzystych i nieparzystych · Rozpoznawanie dziesiątek i jedności w liczbie dwucyfrowej · Czytanie i zapisywanie liczb do 100
MA.1.A.2 · Uczennice i uczniowie potrafią elastycznie liczyć, porządkować liczby według wielkości i szacować wyniki.
MA.1.A.2.a potrafią przeliczać do 20 elementów i porównywać pozycje liczb. Liczby zliczać i zapisywać · Porównywanie liczb do 100: większe, mniejsze, równe
MA.1.A.2.b potrafią w zakresie liczbowym do 20 liczyć w przód i w tył od dowolnych liczb. potrafią liczyć w przód co 2, od 2 do 20. potrafią spontanicznie pokazywać na palcach obrazy liczb od 1 do 10 oraz ujmować liczebności do 5 bez liczenia. Licz w stałych krokach · Poprzednik i następnik: liczby sąsiednie
MA.1.A.2.c potrafią liczyć w przód w zakresie do 100 w krokach co 1, 2, 5 i 10. potrafią porządkować liczby w zakresie do 100 (np. na osi liczbowej i na tabliczce setkowej). Licz w stałych krokach · Ustawianie liczb na osi liczbowej i przeskakiwanie po niej · Porównywanie liczb do 100: większe, mniejsze, równe
MA.1.A.3 · Uczennice i uczniowie potrafią dodawać, odejmować, mnożyć, dzielić i potęgować.
MA.1.A.3.a potrafią w zakresie liczbowym do 20 bez liczenia podwajać, dzielić na połowy, dodawać i odejmować. Dodawanie do 20 bez przekraczania progu dziesiątkowego
MA.1.A.3.b potrafią dodawać i odejmować w zakresie do 100 bez przekraczania progu dziesiątkowego, bez liczenia (np. 35 + 13). potrafią uzupełniać do najbliższej dziesiątki. potrafią w zakresie do 100 podwajać (liczby 5-krotne i 10-krotne) i dzielić na pół (liczby 10-krotne). potrafią rozkładać liczby dwucyfrowe na dziesiątki i jedności (np. 25 na dwie dziesiątki i pięć jedności). Dodawanie do 100 bez przejścia przez dziesiątkę · Rozpoznawanie dziesiątek i jedności w liczbie dwucyfrowej
MA.1.A.4 · Uczennice i uczniowie potrafią porównywać i przekształcać wyrażenia algebraiczne, rozwiązywać równania, stosować prawa i reguły.
MA.1.A.4.a potrafią wzajemnie wyrównywać różne liczebności (np. 8 i 4 guziki → 6 i 6 guzików). Ile więcej? Rozpoznawanie różnic między liczebnościami
MA.1.A.4.b potrafią rozkładać liczby do 20 na różne sposoby (np. 5 = 1 + 4 = 3 + 2 = 3 + 1 + 1) i przekształcać je (prawo przemienności dodawania: np. 5 + 3 = 3 + 5). Dodawanie do 20 bez przekraczania progu dziesiątkowego · Prawa działań przy dodawaniu
MA.1.A.4.c potrafią wykorzystywać dodawanie jako działanie odwrotne do odejmowania (np. 18 - 15 = 3, ponieważ 15 + 3 = 18). potrafią wykorzystywać zależności między dodawaniami, stosując prawo przemienności (np. 2 + 18 = 18 +2) i prawo łączności (np. 17 + 18 = 17 + 3 + 15 = 20 + 15). Sprawdzanie obliczeń za pomocą działania odwrotnego · Prawa działań przy dodawaniu · Równania z okienkami: znajdowanie brakującej liczby
MA.1.B.1 · Uczniowie potrafią badać zależności między liczbami i działaniami oraz prawidłowości arytmetyczne i wymieniać się spostrzeżeniami.
MA.1.B.1.a potrafią tworzyć wzory z liczbami, zapamiętywać wzory, zasłaniać i kontynuować wzory (np. czerwony, żółty / czerwony, czerwony, żółty, żółty / czerwony, żółty). Rozpoznawanie i kontynuowanie rytmów
MA.1.B.1.b potrafią systematycznie zmieniać dodawania w zakresie do 20, opisywać ich skutki lub pokazywać je za pomocą materiału poglądowego (np. 8 + 8 = 16, 8 + 9 = 17; suma zwiększa się o 1, ponieważ drugi składnik wzrasta o 1). potrafią tworzyć, kontynuować i modyfikować ciągi liczbowe (liczby figuralne) (np. 1, 2, 3 / 2, 3, 4 / 3, 4, 5 / 4, 5, 6). Rozpoznawanie i kontynuowanie rytmów · Licz w stałych krokach
MA.1.B.1.c potrafią systematycznie zmieniać sumy i różnice do 100 oraz wymieniać się spostrzeżeniami o skutkach za pomocą pomocy poglądowych (np. zmieniać liczby bazowe muru liczbowego; badać 25 + 11, 35 + 11, 45 + 11, ...).
MA.1.B.2 · Uczniowie potrafią wyjaśniać, sprawdzać i uzasadniać stwierdzenia, przypuszczenia i wyniki dotyczące liczb i zmiennych.
MA.1.B.2.a potrafią sprawdzać prawdziwość stwierdzeń dotyczących liczebności i pozycji liczb na konkretnym materiale (np. wieża z 3 klockami jest wyższa niż wieża z 2). Porównywanie długości i wielkości
MA.1.B.2.b potrafią sprawdzać sumy i różnice za pomocą materiałów poglądowych. Dodawanie do 20 bez przekraczania progu dziesiątkowego
MA.1.B.2.c potrafić sprawdzać iloczyny za pomocą sumy (np. 3 · 4 = 4 + 4 + 4). potrafić sprawdzać różnice za pomocą działania odwrotnego (np. 27 - 6 = 21 → 21 + 6 = 27). Sprawdzanie obliczeń za pomocą działania odwrotnego · Znajdowanie i poprawianie błędów rachunkowych
MA.1.B.3 · Uczniowie potrafią podczas badania wzorów arytmetycznych korzystać z pomocy.
MA.1.B.3.a potrafią wykorzystywać pomoce poglądowe podczas badania wzorów arytmetycznych (np. tabliczka 20-polowa i żetony).
MA.1.B.3.b potrafią wykorzystywać pole punktowe, tabliczkę setkową i oś liczbową podczas badania wzorów arytmetycznych (np. położenia wielokrotności liczby 9 na tabliczce setkowej). Licz w stałych krokach · Rozpoznawanie i kontynuowanie rytmów · Ustawianie liczb na osi liczbowej i przeskakiwanie po niej
MA.1.C.1 · Uczniowie potrafią przedstawiać, opisywać, wymieniać się i prześledzić sposoby obliczeń.
MA.1.C.1.a potrafią pokazać, jak liczą. Liczby zliczać i zapisywać
MA.1.C.1.b potrafią przedstawiać sumy i odtwarzać ich przedstawienia (np. na polu 20-stu lub na osi liczbowej). Ustawianie liczb na osi liczbowej i przeskakiwanie po niej · Dodawanie do 20 bez przekraczania progu dziesiątkowego
MA.1.C.1.c potrafią przedstawiać i prześledzić sposoby wykonywania dodawań i odejmowań (np. 18 + 14 z wykorzystaniem osi liczbowej). Dodawanie do 100 z przekroczeniem dziesiątki
MA.1.C.2 · Uczniowie potrafią ilustrować, opisywać i uogólniać liczby, ciągi liczbowe oraz wyrażenia.
MA.1.C.2.a Potrafią przedstawiać liczebności na różne sposoby (np. za pomocą kropek lub kresek) i różnie je układać (np. w jednym rzędzie i rozmieszczone na płaszczyźnie). Liczby zliczać i zapisywać
MA.1.C.2.b potrafią przedstawiać liczby do 20 w sposób uporządkowany (np. w oparciu o piątki i dziesiątki: 9 = 5 + 4; 12 = 10 + 2). potrafią konkretyzować dodawanie i odejmowanie za pomocą czynności, zadań tekstowych i rysunków. Dodawanie do 20 bez przekraczania progu dziesiątkowego · Proste zadania tekstowe: rozumienie historyjek matematycznych
MA.1.C.2.c potrafią przedstawić znaczenie cyfr w systemie pozycyjnym (np. 5 prętów dziesiątkowych i 7 jednościowych sześcianików przedstawia liczbę 57). potrafią wskazywać lub opisywać zależności w dodawaniach i odejmowaniach oraz między nimi (np. w uporządkowanym ciągu zadań pokazać zmiany sum). Rozpoznawanie dziesiątek i jedności w liczbie dwucyfrowej
MA.2.A.1 · Uczniowie rozumieją i stosują pojęcia oraz symbole.
MA.2.A.1.a potrafią rysować linie i je porządkować (np. krótkie, długie, proste, faliste linie). potrafią nazwać koło, trójkąt, prostokąt, kwadrat, sześcian i kulę. Rozpoznawanie brył i klasyfikowanie ich według cech
MA.2.A.1.b potrafią porządkować i opisywać odcinki, koła, trójkąty, kwadraty, prostokąty oraz kule i sześciany. Posługują się pojęciami: dłuższy, krótszy, najdłuższy, najkrótszy, większy, mniejszy, największy, najmniejszy. potrafią rozpoznawać i nazywać nakładające się figury (np. wodząc palcem po obwodzie). Porównywanie długości i wielkości
MA.2.A.1.c opisywać położenia w przestrzeni za pomocą pojęć: między, obok, na, nad, pod, wewnątrz, na zewnątrz, w środku, przed, za, z lewej strony, z prawej strony.
MA.2.A.2 · Uczniowie potrafią odwzorowywać figury i bryły, rozkładać je na części i składać z części.
MA.2.A.2.a Potrafią zapamiętać wzory z 3 różnymi figurami, kontynuować je i tworzyć własne wzory (np. koło, trójkąt, kwadrat). Rozpoznawanie i kontynuowanie rytmów
MA.2.A.2.b potrafią odrysowywać trójkąt, kwadrat, prostokąt i koło oraz rysować je bez wzoru, a także formować kulę i sześcian. potrafią składać figury i bryły z części.
MA.2.A.2.c potrafią odrysowywać figury na siatkach, uzupełniać je symetrycznie lub odbijać lustrzanie oraz rysować osie symetrii. potrafią rozkładać i składać prostokąt, kwadrat, trójkąt, koło, kulę i sześcian (np. składanie, wycinanie i naklejanie; części tangramu). potrafią opisywać ornamenty pasowe, kontynuować je i modyfikować (np. kontynuować koło, trójkąt, kwadrat, prostokąt, koło oraz zmieniać kolejność lub położenie). Rozpoznawanie i kontynuowanie rytmów
MA.2.A.3 · Uczniowie potrafią wyznaczać i obliczać długości, pola i objętości.
MA.2.A.3.a Doświadczać stałości długości i objętości przy zmianie kształtu (np. niezmienna długość drutów po ich zginaniu). Potrafić porównywać długości różnych przebiegów linii (np. dróg na papierze w kratkę). Porównywanie długości i wielkości
MA.2.A.3.b potrafią porównywać długości za pomocą jednostek pomocniczych (np. długości palca lub kratki) i mierzyć je z dokładnością do 1 cm. potrafią mierzyć zawartość naczyń kubkiem i porównywać ją. Mierzenie długości linijką: cm i m · Miary objętości: Ile mieści się w naczyniu?
MA.2.B.1 · Uczniowie potrafią badać zależności geometryczne, w szczególności między długościami, polami powierzchni i objętościami, formułować przypuszczenia oraz wymieniać się wnioskami.
MA.2.B.1.a potrafią rozpoznać za pomocą dotyku koło, trójkąt, kwadrat, prostokąt, kulę i sześcian.
MA.2.B.1.b eksperymentują z lusterkiem i odkrywają symetrie.
MA.2.B.1.c badają symetrie figur i obiektów i formułują hipotezy (np. symetrie na fasadzie domu).
MA.2.C.1 · Uczniowie potrafią przedstawiać bryły i zależności przestrzenne.
MA.2.C.1.a potrafią przedstawiać postacie różnymi technikami i materiałami (np. malować, zginać).
MA.2.C.1.b potrafią przedstawiać obiekty jako figury i bryły (np. stół jako prostokąt, koronę drzewa jako kulę). Rozpoznawanie brył i klasyfikowanie ich według cech
MA.2.C.1.c potrafią za pomocą klocków przedstawiać podane bryły.
MA.2.C.2 · Uczniowie potrafią składać figury, szkicować, rysować i konstruować oraz wymieniać się przedstawieniami dotyczącymi geometrii płaskiej i je sprawdzać.
MA.2.C.2.a potrafią przez składanie dzielić na pół figury symetryczne (np. trójkąt, kwadrat, prostokąt, koło, drzewa, zwierzęta). potrafią za pomocą nożyczek wycinać paski, rogi i zaokrąglenia oraz zdobywają doświadczenia przy wycinankach.
MA.2.C.2.b potrafią podzielić na pół pole powierzchni kwadratów i prostokątów (np. złożyć prostokąt na cztery równe paski i zamalować 2 z 4 pasków). Połowy i ćwiartki: części całości
MA.2.C.2.c potrafią składać kwadraty, prostokąty i koła na 2, 4, 8 lub 16 równych części. Połowy i ćwiartki: części całości
MA.2.C.3 · Uczennice i uczniowie potrafią wyobrażać sobie figury i bryły w różnych położeniach, przedstawiać i opisywać zmiany (geometria w wyobraźni).
MA.2.C.3.a potrafią wymacać ukryte figury i bryły oraz je obrysować lub ukształtować i opisać.
MA.2.C.3.b potrafią określać różnice między widocznymi kształtami lub położeniami w przestrzeni a wyobrażeniami pamięciowymi.
MA.2.C.3.c potrafią z pamięci odwzorować lub odtworzyć figury, bryły i ich układ (np. odtworzyć budowlę z 7 sześcianów lub przełożyć patyczki zgodnie ze wzorem).
MA.2.C.4 · Uczniowie potrafią w układzie współrzędnych wyznaczać współrzędne figur i brył lub przedstawiać figury i bryły na podstawie ich współrzędnych, a także odczytywać i rysować plany.
MA.2.C.4.a potrafią przenosić na pustą siatkę punktową figury podstawowe i złożone, narysowane w siatce punktowej. Rysowanie odcinków i łamanych za pomocą linijki
MA.2.C.4.b potrafią określać położenie punktów w układzie współrzędnych (np. gra w statki na tablicy 100-polowej ze współrzędnymi 2 J 5 D / 7 J 1 D / ...).
MA.3.A.1 · Uczniowie rozumieją i stosują pojęcia oraz symbole dotyczące wielkości, funkcji, danych i przypadku.
MA.3.A.1.a potrafią opisywać przedmioty i sytuacje za pomocą określeń: długi/krótki (czasowo i przestrzennie), szybki/wolny, wcześniej/później, szeroki/wąski, gruby/cienki, duży/mały, ciężki/lekki. Porównywanie długości i wielkości
MA.3.A.1.b rozumieją i używają pojęć: pieniądze, monety i banknoty w zakresie od 1 do 20 franków. potrafią opisywać różnice między przedmiotami i sytuacjami za pomocą form stopniowania, szczególnie dotyczących cen, długości, momentów w czasie, czasu trwania, ciężarów i pojemności (np. B jest cięższy niż A, C jest najcięższy). Liczenie pieniędzy: zakupy i reszta · Porównywanie długości i wielkości
MA.3.A.1.c rozumieją i używają pojęć: długość, metr, centymetr, czas, godziny, minuty, franki, rappeny, cena. potrafią opierać się na wielkościach odniesienia: 1 centymetr, 1 metr. potrafią używać jednostek miar do pieniędzy i długości oraz skrótów fr., rp., cm, m. Mierzenie długości linijką: cm i m · Liczenie pieniędzy: zakupy i reszta
MA.3.A.2 · Uczniowie potrafią szacować, mierzyć, przeliczać, zaokrąglać i wykonywać obliczenia z wielkościami.
MA.3.A.2.a potrafią dzielić długości i objętości (np. przeciąć sznur na mniej więcej jednakowe części lub rozdzielić wodę do kubeczków). potrafią podzielić przebieg dnia na: rano, południe, popołudnie, wieczór i noc (np. przyporządkować czynności do części dnia). Porównywanie długości i wielkości
MA.3.A.2.b potrafią układać całkowite kwoty w frankach do 20 franków oraz dodawać i odejmować. potrafią określać godzinę z dokładnością do pół godziny. Liczenie pieniędzy: zakupy i reszta
MA.3.A.2.c potrafią szacować, mierzyć i dodawać długości do 1 m (np. 15 cm + 35 cm). potrafią podwajać i dzielić na pół długości oraz kwoty pieniężne, dzielić 1 metr na 2, 5 i 10 równych części oraz układać całkowite kwoty w frankach do 100 fr monetami i banknotami. Mierzenie długości linijką: cm i m · Liczenie pieniędzy: zakupy i reszta
MA.3.A.3 · Uczennice i uczniowie potrafią opisywać zależności funkcyjne i wyznaczać wartości funkcji.
MA.3.A.3.a potrafią opisywać tabele wartości (np. 1 butelka → 2 franki; 2 butelki → 4 franki; 3 butelki → 6 franków). Uzupełnianie tabeli wartości: znajdowanie reguły obliczeń
MA.3.A.3.b potrafią opisywać i kontynuować liniowe ciągi liczbowe oraz tabele wartości z liczbami całkowitymi (np. 0, 9, 18, 27, 36, ...; 1 m → 8 fr.; 2 m → 16 fr.; 3 m → 24 fr., ...). Uzupełnianie tabeli wartości: znajdowanie reguły obliczeń · Licz w stałych krokach · Rozpoznawanie i kontynuowanie rytmów
MA.3.B.1 · Uczennice i uczniowie potrafią formułować pytania dotyczące zależności między wielkościami oraz zależności funkcyjnych, badać je, a także sprawdzać wyniki i uzasadniać je.
MA.3.B.1.a można porównywać liczby, długości, pola powierzchni i objętości. Porównywanie długości i wielkości
MA.3.B.1.b potrafią zmieniać liczby i ceny oraz badać ich skutki (np. 3 piłki po 4 franki i 5 piłek po 2 franki). Liczenie pieniędzy: zakupy i reszta
MA.3.B.1.c potrafią badać sytuacje z życia dotyczące liczebności, odległości, chwil w czasie, czasów trwania i cen, a także opisywać zależności i zadawać pytania o nie (np. porównywać czas trwania drogi tam i z powrotem z czasem drogi tam). Obliczanie czasu: czas trwania i godziny · Proste zadania tekstowe: rozumienie historyjek matematycznych
MA.3.B.2 · Uczniowie potrafią badać sytuacje praktyczne dotyczące statystyki, kombinatoryki i prawdopodobieństwa, formułować przypuszczenia i je weryfikować.
MA.3.B.2.a potrafią zmieniać, układać i zapisywać ułożenia (np. liczby dwucyfrowe z cyfr 1, 2, 3; drogi o jednakowej długości na schematycznym planie miasta; rozmieszczenia miejsc siedzących trzech dzieci). potrafią oszacować możliwość wpływania na sytuacje (np. możliwość wpływania na pogodę; możliwość wpływania na czas trwania drogi do szkoły). Wypisywanie wszystkich możliwości w sposób systematyczny
MA.3.C.1 · Uczniowie potrafią zbierać, porządkować, przedstawiać, analizować i interpretować dane dotyczące statystyki, kombinatoryki i prawdopodobieństwa.
MA.3.C.1.a zbierać i porządkować (np. układać kamienie według koloru i liczyć je).
MA.3.C.1.b potrafią zbierać dane dotyczące liczebności, długości i cen, rejestrować je, porządkować i interpretować (np. listy kreskowe liczby oczek wyrzucanych w rzucie kostką; wzrost ciała). potrafią przedstawiać liczebności zbiorów z otoczenia (np. 7 dzieci o blond włosach – 7 kratek, 5 dzieci o brązowych włosach – 5 kratek). Tabele i piktogramy – jak je czytać
MA.3.C.2 · Uczniowie potrafią matematyzować sytuacje z życia, przedstawiać je, wykonywać obliczenia oraz interpretować i sprawdzać wyniki.
MA.3.C.2.a potrafią w sytuacjach praktycznych porównywać liczby, wzory i uporządkowania (więcej, mniej, tyle samo, dłuższy, krótszy, równej długości). Ile więcej? Rozpoznawanie różnic między liczebnościami
MA.3.C.2.b potrafią do sytuacji praktycznych, historyjek matematycznych i rysunków zapisywać działania podstawowe, rozwiązywać je i interpretować wyniki (np. 13 dziewczynek i 5 chłopców to 18 dzieci; 1 książka kosztuje 10 fr. → 5 książek kosztuje 5 · 10 fr.). rozpoznają istotne i nieistotne informacje potrzebne do rozwiązania zadań (np. książka ma 5 cm grubości, 75 stron i jest bezpłatna. Ile trzeba za nią zapłacić?) Proste zadania tekstowe: rozumienie historyjek matematycznych
MA.3.C.3 · Uczennice i uczniowie potrafią konkretyzować wyrażenia algebraiczne, wzory, równania i tabele w sytuacjach praktycznych.
MA.3.C.3.a potrafią konkretyzować liczebności za pomocą przykładów. Liczby zliczać i zapisywać
MA.3.C.3.b potrafią nadawać znaczenie dodawaniom i odejmowaniom za pomocą zadań tekstowych, obrazków i czynności (np. 12 + 8 → na szkolnym podwórku jest 12 dziewczynek i 8 chłopców). Proste zadania tekstowe: rozumienie historyjek matematycznych
MA.3.C.3.c potrafią nadawać znaczenie działaniom podstawowym i tabelom za pomocą zadań tekstowych, obrazków i czynności (np. 5 · 8 → dziecko buduje 5 domów, każdy z 8 klocków). Proste zadania tekstowe: rozumienie historyjek matematycznych

Spoza programu — zadania dodatkowe

Zadania, których program tej klasy nie przewiduje, a inne kraje uczą ich na tym poziomie. Darmowe jak wszystko tutaj i nigdy nie mieszają się z działami ani z gotowymi testami z programu.