Polski
Program nauczania (Francja)

Matematyka — klasa 1

Klasa 1 (Francja) — Dodawanie i odejmowanie, porównywanie liczb

Imaginesis: arkusze z matematyki do druku dla tej klasy (Francja) — zadania tekstowe ze wskazówkami, kluczem odpowiedzi i rozwiązaniami krok po kroku w PDF, także jako sprawdzian w 2–4 grupach (A–D).

z kluczem odpowiedzi · rozwiązania krok po kroku · wskazówki · sprawdzian w grupach A–D

Za darmo: przykładowe arkusze i demo edytora bez konta.

Działy tej klasy

Matematyka w klasie pierwszej (CP) zgodnie z programem cyklu 2: liczby do stu, dziesiątki i jedności, porównywanie i porządkowanie, tabliczka dodawania, dodawanie w słupku, pierwsze zadania z treścią, długości w metrach i centymetrach, euro oraz odczytywanie godzin. Każdemu zagadnieniu towarzyszą gotowe wzory ćwiczeń na karty pracy do druku.

Liczby, obliczenia i rozwiązywanie problemów

Dodawanie do 20 bez przekraczania dziesiątki

Dodawanie do 20 bez przekraczania dziesiątki

typów zadań: 17Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie pierwszej (CP) dziecko uczy się wykonywać dodawanie, którego wynik nie przekracza 20, bez konieczności przekraczania dziesiątki. Rozumie rolę znaków « + », « - » i « = » oraz zaczyna poznawać tabliczki dodawania w obu kierunkach. Przypomina sobie także dwukrotności i połowy popularnych liczb oraz potrafi dodać lub odjąć 1 albo 2 od liczby.

Częstym błędem jest liczenie od 1 zamiast rozpoczynania od pierwszej liczby. Na przykład przy 6 + 3 dziecko liczy „jeden, dwa, trzy, cztery…” i zapomina, że 6 już tam jest. Może też odczytywać znak « = » jako sygnał zapowiadający tylko wynik, nie dostrzegając, że łączy on dwie równe wielkości.

Na kartach pracy przybiera to postać kilku ćwiczeń:

  • Dodawanie bez przekraczania dziesiątki: wybór poprawnego wyniku lub określenie, czy równość jest prawdziwa, czy fałszywa.
  • Dodawanie do 20: obliczanie, wybór właściwej odpowiedzi, poprawianie błędu lub sprawdzanie zdania prawdziwego albo fałszywego.
  • Dodawanie do 5: punkt wyjścia do prostych obliczeń.
  • Rozkładanie dziesiątki: znajdowanie, ile brakuje do 10, co wspiera rachunki w obu ramkach dziesiątkowych.

Powiązanie z podstawą programową: Znać w obu kierunkach tabliczki dodawania.
Powiązanie z podstawą programową: Znać tabliczki dodawania w obu kierunkach.
Powiązanie z podstawą programową: Rozumieć i używać symboli „+”, „-” i „=”.
Powiązanie z podstawą programową: Znać w obu kierunkach tabliczki dodawania.
Powiązanie z podstawą programową: Znać podwojenia i połowy powszechnie używanych liczb.
Powiązanie z podstawą programową: Dodawać lub odejmować 1 lub 2 od liczby.

Typy zadań: Dodawanie bez przekraczania dziesiątki: prawda czy fałsz · Dodawanie bez przekraczania dziesiątki: wybierz wynik · Dodawanie do 20: policz dwie ramki dziesiątek · Dodawanie do 5 · Dodawanie do 5: prawda czy fałsz · Dodawanie do 5: wybierz wynik · Dodawanie na dwóch ramkach: prawda czy fałsz · Dodawanie na dwóch ramkach: wybierz wynik · Dodawanie w zakresie 20 · Dopełnianie do 10: prawda czy fałsz · Dopełnianie do 10: wybierz wynik · Rozkład dziesiątki: ile brakuje do dziesięciu? · Wisienka: całość z trzech części · Dodawanie do 20: popraw błąd · Dodawanie do 20: prawda czy fałsz · Dodawanie do 20: trzy składniki · Dodawanie do 20: wybierz poprawną odpowiedź

Dziesiątki i jedności: zrozumieć, co oznacza liczba

Liczba dziesiątek i jedności liczby dwucyfrowej, na przykład 14 = 1 dziesiątka i 4 jedności.

typów zadań: 11Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Kontynuowanie rytmu: ciągi i regularności w klasie pierwszej

Twoje dziecko uczy się rozpoznawać regułę ciągu symboli, kształtów, liter lub liczb oraz prawidłowo go kontynuować.

typów zadań: 11Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie pierwszej dziecko uczy się obserwować uporządkowany ciąg, dostrzegać to, co się powtarza lub co rośnie, a następnie go kontynuować. Program wymaga używania liczebników porządkowych (pierwszy, drugi, trzeci, piąty…), aby wskazać element w ciągu, na przykład „czwartym elementem jest trójkąt”. Nie określa on zakresu liczb dla tej umiejętności: opiera się ona na liczbach, którymi dziecko już posługuje się w klasie pierwszej.

Najczęstszym błędem jest patrzenie tylko na ostatni element, bez szukania całego wzoru. Na przykład w ciągu czerwony-niebieski-czerwony-niebieski dziecko często zapisuje „czerwony” po „czerwonym”, ponieważ nie zauważyło, że ciąg się powtarza. W ciągach liczbowych zdarza się, że dodaje ono przypadkowo stałą liczbę, nie sprawdzając, czy ta sama różnica występuje wszędzie.

Typowe ćwiczenie polega na uzupełnianiu ciągu na podstawie wzorów do wydrukowania. Można znaleźć takie aktywności jak:

  • Kontynuuj rytm liczb: przedłużanie ciągu liczbowego zgodnie z jego regułą.
  • Jaka była pierwsza liczba ciągu: odnalezienie początku na podstawie podanego ciągu.
  • Ciąg liczbowy: jaka liczba brakuje w środku: wskazanie brakującego elementu.
  • Następny wyraz rytmu: prawda czy fałsz: sprawdzenie proponowanego ciągu.

Ćwiczenia malejące, typu „Kontynuuj rytm malejący”, również występują w materiałach dla klasy.

Powiązanie z podstawą programową: Używać liczebników porządkowych w ramach ciągów symboli, liter lub liczb.
Powiązanie z podstawą programową: Używać liczebników porządkowych w ramach badania ciągów symboli, kształtów, liter lub liczb.

Typy zadań: Kontynuuj rytm liczb · Kontynuuj rytm w dół · Wzór z figur: ile kwadracików w następnej figurze? · Jaki był pierwszy wyraz rytmu · Następny wyraz rytmu: prawda czy fałsz · Następny wyraz rytmu: wybierz poprawną odpowiedź · Rytm liczbowy: jaka liczba zniknęła ze środka · Rytmy: popraw błędnie przedłużony rytm · Rytm liczbowy: o ile rośnie za każdym razem · Rytmy: który rośnie szybciej i o ile? · Rytmy: znajdź element daleko w rytmie

Liczenie po 10 i po n

Dziecko uczy się kontynuować ciąg liczb, idąc do przodu lub do tyłu o ten sam krok, aż do stu.

typów zadań: 8Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie pierwszej dziecko zna zapis i wymowę kolejnych liczb do stu. Opiera się na tej wiedzy, by liczyć z danym krokiem (na przykład co 2, co 5 albo co 10), idąc do przodu i do tyłu, w zakresie do stu.

Najczęstszym błędem jest liczenie po jednym zamiast przestrzegania kroku, na przykład zapisanie 31, 32, 33 zamiast 31, 41, 51 przy liczeniu co 10. Gdy dziecko liczy wstecz, może też przeoczyć zmianę dziesiątek: po 70 zapisuje 69 zamiast 60, bo kieruje się końcówką liczby, a nie cyfrą dziesiątek, która się zmienia.

W kartach tego działu dziecko napotka między innymi:

  • Continue à compter du même pas i Compter de n en n : choisis le nombre suivant;
  • Compter de dix en dix : quel nombre suit ?, Compter de dix en dix : choisis le résultat i Compter de dix en dix : vrai ou faux;
  • Compter de n en n : corrige le nombre faux i Compte à rebours par pas égaux;
  • Compter en avançant : combien de fois faut-il compter ? i Combien de fois ajouté : choisis le nombre, które łączą liczenie z krokiem z powtarzaniem dodawania.

Powiązanie z podstawą programową: Znać pisemny i ustny ciąg liczb do tysiąca.
Powiązanie z podstawą programową: Znać pisemny i ustny ciąg liczb do stu.

Typy zadań: Liczenie dziesiątkami: co dalej? · Liczenie dziesiątkami: prawda czy fałsz · Liczenie dziesiątkami: wybierz wynik · Licz dalej o stały krok · Liczenie co kilka: wybierz następną liczbę · Licz wstecz o stały krok · Liczenie co kilka: popraw błędną liczbę · Liczenie dalej: ile razy trzeba doliczyć? · Ile razy dodano: wybierz liczbę (kl. 2–4)

Znajdowanie brakującej liczby w równości

Twoje dziecko uczy się znajdować brakującą liczbę w dodawaniu lub odejmowaniu, aby zrównoważyć równość za pomocą symboli +, - i =.

typów zadań: 8Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie pierwszej dziecko rozumie i używa symboli „+", „-" i „=" oraz uczy się znajdować dopełnienie liczby do najbliższej wyższej dziesiątki, w liczbach do stu. Na przykład wie, że 7 i 3 dają 10, i wykorzystuje to do uzupełniania równości z lukami.

Najczęstszy błąd polega na odczytywaniu znaku „=" jako „wynik pojawia się po prawej stronie": dziecko oblicza wtedy tylko sumę po lewej stronie, nie zwracając uwagi na to, czego wymaga równość. Może też wpisać brakującą liczbę w złe miejsce albo pomylić dodawanie z odejmowaniem.

Karty pracy w klasie pierwszej proponują między innymi:

  • wstawienie znaku między sumą a liczbą, tak aby otrzymać prawdziwą równość;
  • wybranie brakującej liczby w równości z lukami;
  • stwierdzenie, czy równość z lukami jest prawdziwa, czy fałszywa;
  • rozłożenie liczby do 10 i wybranie właściwego wyniku.

Programy klas trzeciej i czwartej podejmują następnie szukanie brakującej liczby w równościach z lukami. W klasie pierwszej celem jest ćwiczenie pierwszych równości z okienkiem, z prostymi liczbami.

Powiązanie z podstawą programową: Znajdowanie brakującej liczby w równości z lukami
Powiązanie z podstawą programową: Znajdować brakującą liczbę w równości z luką
Powiązanie z podstawą programową: Rozumieć i używać symboli „+”, „-” i „=”.
Powiązanie z podstawą programową: Znajdować uzupełnienie liczby do następnej dziesiątki.

Typy zadań: Rozkład liczby do 10 · Rozkład liczby do 10: prawda czy fałsz · Rozkład liczby do 10: wybierz wynik · Wisienka: brakująca część · Równanie z okienkiem (brakujący składnik) · Okienko w odejmowaniu: od jakiej liczby odjęto? · Równanie z okienkiem: prawda czy fałsz · Waga w równowadze: ile waży zakryty klocek · Równanie z okienkiem: wybierz brakującą liczbę (kl. 3) · Wstaw znak między sumą a liczbą (kl. 2–4) · Równanie z okienkiem: brakujący pierwszy składnik (kl. 2–3) · Równość dwóch stron: ile dołożyć (kl. 2–4) · Równanie z okienkiem: suma trzech liczb (kl. 3) · Równanie z okienkiem: uzupełnij dwa okienka (kl. 2–3)

Liczenie przedmiotów i zapisywanie liczby

Twoje dziecko uczy się przeliczać zbiór przedmiotów, porządkując go, a następnie zapisywać odpowiadającą mu liczbę do 100.

typów zadań: 6Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W pierwszej klasie dziecko uczy się określać dokładną liczbę przedmiotów w zbiorze i zapisywać otrzymaną liczbę cyframi, w ramach nauki liczb do 100. Nie poprzestaje już na recytowaniu liczb w kolejności: uczy się organizować swoje liczenie, aby mieć pewność, że niczego nie pominie ani nie policzy dwukrotnie.

Najczęstszy błąd pojawia się wtedy, gdy przedmiotów jest dużo lub są one ułożone w nieładzie. Dziecko ma tendencję do zbyt szybkiego wskazywania palcem lub gubienia wątku podczas wyliczania, licząc ten sam element dwukrotnie lub jakiś pomijając. Aby osiągnąć sukces, musi uporządkować sposób patrzenia i oprzeć się na regularnych punktach odniesienia.

W ćwiczeniach praktycznych typowe zadanie nosi tytuł Policz żetony w ramkach. Dziecko obserwuje żetony ułożone w uporządkowany sposób wewnątrz kratek lub siatek, metodycznie je przelicza, a następnie zapisuje łączną liczbę pod ilustracją.

Powiązanie z podstawą programową: Przeliczać zbiory, porządkując je.
Powiązanie z podstawą programową: Porównywać i przeliczać zbiory, organizując je.
Powiązanie z podstawą programową: Tworzyć zbiory o danej liczbie elementów.

Typy zadań: O jeden więcej · O jeden więcej: prawda czy fałsz · O jeden więcej: wybierz wynik · Policz żetony w ramkach · Policz żetony: prawda czy fałsz · Policz żetony: wybierz liczbę

Odejmowanie liczb do 100

Twoje dziecko uczy się odejmować liczby do 100, opierając się na dziesiątkach i jednościach, na przykład 40 − 7 lub 47 − 10.

typów zadań: 6Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W pierwszej klasie uczniowie poznają odejmowanie liczb w zakresie do 100. Najpierw uczą się wykorzystywać tabliczkę dodawania w drugą stronę, aby obliczyć różnicę. Obliczenia opierają się głównie na stałych punktach odniesienia: odejmowaniu 10 od dowolnej liczby lub odejmowaniu małej liczby mniejszej niż 10 od pełnej dziesiątki, jak w 50 − 4.

Typową trudnością jest mylenie dziesiątek i jedności podczas odliczania wstecz. W przypadku obliczenia takiego jak 48 − 10 niektóre dzieci mają tendencję do zmieniania cyfry jedności zamiast cyfry dziesiątek. Podobnie, cofając się pole po polu bez metody, często zapomina się o policzeniu pierwszego kroku i uzyskuje wynik błędny o jeden.

W pracy pisemnej nauka w dużej mierze opiera się na konkretnych pomocach wizualnych:

  • wykonywaniu skoków w tył na siatce lub tablicy stu, aby rozłożyć odejmowanie krok po kroku;
  • rozwiązywaniu konkretnych sytuacji, aby ustalić, ile zostało lub ile było na samym początku;
  • analizowaniu gotowych obliczeń w celu wskazania i poprawienia błędu spośród kilku zaproponowanych wariantów.

Powiązanie z podstawą programową: Znać w obu kierunkach tabliczki dodawania.
Powiązanie z podstawą programową: Odejmować 9 od liczby.
Powiązanie z podstawą programową: Odejmować od liczby liczbę mniejszą od 9.
Powiązanie z podstawą programową: Znać tabliczki dodawania w obu kierunkach.
Powiązanie z podstawą programową: Odjąć 9, 19, 29 lub 39 od liczby.
Powiązanie z podstawą programową: Znać w obu kierunkach tabliczki dodawania.
Powiązanie z podstawą programową: Dodawać lub odejmować 10 od liczby.
Powiązanie z podstawą programową: Odejmować liczbę mniejszą niż 10 od liczby pełnych dziesiątek.

Typy zadań: Odejmowanie do 10: prawda czy fałsz · Odejmowanie do 10: wybierz wynik · Odejmowanie do 5 · Odejmowanie do 5: prawda czy fałsz · Odejmowanie do 5: wybierz wynik · Odejmowanie w zakresie 10: ile zostało? · Odejmowanie do 100: skok wstecz po planszy stu pól (kl. 2–3) · Odejmowanie w zakresie 100 (kl. 2–3) · Odejmowanie krok po kroku (kl. 2–3) · Odejmowanie w zakresie 100: wybierz poprawny wynik (kl. 2–3) · Brakująca odjemna: wybierz liczbę (kl. 3) · Dwa odejmowania po kolei (do 100) (kl. 2–3) · Odejmowanie do 100: ile było na początku? (kl. 3) · Odejmowanie do 100: ubyło i przybyło, co zostało? (kl. 2–3) · Odejmowanie w zakresie 100: popraw cudzy wynik (kl. 2–3) · Odejmowanie do 100: sprawdź wynik i znajdź pomyłkę (kl. 3) · Odejmowanie z liczbą zbędną (do 100) (kl. 3)

Porównywanie liczb do 100

Twoje dziecko uczy się określać, czy jedna liczba jest większa, mniejsza lub równa drugiej, używając znaków <, > i =.

typów zadań: 5Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie pierwszej dziecko uczy się porównywać liczby całkowite i porządkować je, używając symboli =, < i >. Dotyczy to liczb do stu, a główną ideą jest najpierw patrzeć na liczbę dziesiątek, a potem na liczbę jedności. Program wymaga także ustawiania liczb od najmniejszej do największej lub odwrotnie. Te umiejętności są celem całego drugiego etapu edukacyjnego (cyklu 2), a klasa pierwsza kładzie ich pierwsze podstawy.

Najczęstszy błąd polega na porównywaniu cyfr jedna po drugiej, zaczynając od lewej strony, bez uwzględniania ich pozycji: na przykład dziecko twierdzi, że 38 jest większe od 52, ponieważ 8 jest większe od 2. Myli wtedy cyfrę z wartością, jaką ona reprezentuje. Powrót do dziesiątek i jedności, z użyciem grup po dziesięć lub zapisu liczb na paskach i kwadratach, często pomaga skorygować ten odruch.

W kartach pracy z klasy pierwszej to zagadnienie przyjmuje różne formy, na przykład: „Wstaw znak: <, > lub =”, „Porównaj liczby do 100: która grupa ma najmniej”, „Ustaw liczby: od największej” lub „Ustaw liczby: uporządkuj pięć liczb”. Spotyka się też polecenia „Porównaj liczby: zapisz odpowiednie cyfry” oraz „Uzupełnij do stu: ile brakuje?”. Możesz poprosić swoje dziecko, aby na głos wyjaśniło, dlaczego wybrało jeden znak, a nie inny.

Powiązanie z podstawą programową: Porównywać i przeliczać zbiory, organizując je.
Powiązanie z podstawą programową: Porównywać, ujmować w przedziały i wstawiać liczby całkowite pomiędzy inne liczby całkowite, używając symboli =, < i >.
Powiązanie z podstawą programową: Porządkować liczby w kolejności rosnącej lub malejącej.

Typy zadań: Wstaw znak: <, > albo = · Porządkowanie liczb: od największej · Porządkowanie liczb: uporządkuj pięć liczb · Porównanie liczb do 100: która grupa ma najmniej · Porównywanie liczb do 100 · Dopełnianie do stu: ile brakuje? (kl. 2–3) · Policz i wstaw znak (kl. 2–3) · Liczba parzysta między dwiema liczbami (kl. 3) · Porównywanie liczb: ile cyfr pasuje w okienko (kl. 3) · Porównywanie liczb: wypisz pasujące cyfry (kl. 3)

Podawanie miejsca w kolejce: od pierwszego do dwudziestego

Dziecko uczy się nazywać i używać porządkowych numerów miejsc, od pierwszego do dwudziestego, aby określać miejsce przedmiotu lub osoby w kolejce albo na liście.

typów zadań: 3Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie pierwszej (CP) dziecko uczy się używać liczebników porządkowych (pierwszy, drugi, trzeci…) aż do dwudziestego. Potrafi więc powiedzieć, na którym miejscu w kolejce lub na liście znajduje się przedmiot albo osoba, i rozumie, że to miejsce zależy od kierunku liczenia. Program wymaga również, by powiązać miejsce przedmiotu z liczbą elementów, które go poprzedzają.

Najczęstszym błędem jest mylenie miejsca z liczbą. Jeśli dziecko ma znaleźć trzeci element, często liczy dwa pierwsze i odpowiada „dwa” zamiast „trzy”, albo myli „piąty” z „pięć”. Trzeba mu zwrócić uwagę, że przedmiot na trzecim miejscu jest poprzedzony dwoma przedmiotami: jego miejsce to zatem liczba tych, które go poprzedzają, plus jeden.

W kartach pracy znajdziemy na przykład:

  • Które miejsce od początku: wybrać właściwą odpowiedź spośród kilku propozycji.
  • Które miejsce od początku: powiedzieć, czy zdanie jest prawdziwe, czy fałszywe.
  • Miejsca: na którym miejscu od początku? Dziecko znajduje miejsce wskazanego elementu.
  • Miejsca: ile ich jest, gdy znane są miejsca z obu końców? Dziecko liczy elementy kolejki, znając miejsce na każdym jej końcu.
  • Miejsca: ile ich jest między dwoma miejscami? Dziecko liczy elementy położone między dwoma podanymi miejscami.
  • Miejsce w szeregu z obu stron: wybrać wynik lub powiedzieć, czy zdanie jest prawdziwe, czy fałszywe, liczące od każdego końca.

Powiązanie z podstawą programową: Znać liczebniki porządkowe do stu.
Powiązanie z podstawą programową: Rozumieć i używać liczebników porządkowych.
Powiązanie z podstawą programową: Określanie miejsca lub pozycji w uporządkowanym szeregu albo na liście przedmiotów lub osób.
Powiązanie z podstawą programową: Łączyć pozycję przedmiotu na liście z liczbą elementów, które go poprzedzają.
Powiązanie z podstawą programową: Używać liczebników porządkowych w ramach ciągów symboli, liter lub liczb.
Powiązanie z podstawą programową: Rozumieć i używać liczebników porządkowych.
Powiązanie z podstawą programową: Określać miejsce w kolejności lub położenie w uporządkowanym szeregu albo na liście przedmiotów lub osób.
Powiązanie z podstawą programową: Dostrzegać związek między miejscem obiektu na liście a liczbą elementów, które go poprzedzają.
Powiązanie z podstawą programową: Używać liczebników porządkowych w ramach badania ciągów symboli, kształtów, liter lub liczb.
Powiązanie z podstawą programową: Znać liczebniki porządkowe do „dwudziestego”.

Typy zadań: Liczebniki porządkowe: który z kolei od początku? · Liczebniki porządkowe: ile ich jest (miejsce z obu stron)? · Liczebniki porządkowe: ile stoi pomiędzy dwoma miejscami? · Która pozycja od początku: prawda czy fałsz (kl. 2–3) · Która pozycja od początku: wybierz poprawną odpowiedź (kl. 2–3) · Miejsce w rzędzie z obu stron: prawda czy fałsz (kl. 2–4) · Miejsce w rzędzie z obu stron: wybierz wynik (kl. 2–4)

Rozwiązywanie małego zadania: dodawanie lub odejmowanie

Dziecko czyta krótką historyjkę, wybiera dodawanie lub odejmowanie, a następnie znajduje odpowiedź na zadane pytanie.

typów zadań: 3Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie pierwszej dziecko uczy się czytać krótką treść zadania, rozumieć, co dzieje się w historii, a następnie decydować, czy trzeba dodać, czy odjąć, aby odpowiedzieć. Program obejmuje, w liczbach do stu przerabianych w tym roku, zadania dodawania i odejmowania w jednym kroku typu „części-całość” oraz znaczenie dodawania i odejmowania. Zadania mnożeniowe w jednym kroku, z liczbami do 30, również należą do wymagań klasy pierwszej, jednak wzory w tym dziale dotyczą wyłącznie dodawania i odejmowania.

Najczęstszy błąd polega na tym, że bierze się liczby z treści zadania i łączy je na chybił trafił, na przykład dodając wszystko, co jest napisane, mimo że historia wymaga odjęcia. Często wynika to z szybkiego przeczytania pytania bez wyobrażenia sobie sytuacji. Inną pułapką jest opieranie się na jednym słowie, na przykład „razem” czy „zostało”, bez sprawdzenia, czy historia rzeczywiście do niego pasuje.

Karty z tego działu proponują kilka rodzajów zadań:

  • Ile zostało: ilość maleje i dziecko musi obliczyć, ile zostało.
  • Ile było na początku: dziecko odnajduje ilość początkową na podstawie tego, co zostało, lub tego, co dodano.
  • Wybierz działanie: dziecko wskazuje, czy obliczenie jest dodawaniem (razem) czy odejmowaniem (odjęto).
  • Zadanie z liczbą zbędną: treść zawiera liczbę, która nie jest potrzebna, a dziecko musi ją wskazać.
  • Wybierz poprawny wynik: dziecko zaznacza prawidłową odpowiedź spośród kilku propozycji.

Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie jednodziałaniowych zadań tekstowych dodawania i odejmowania typu część–całość.
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywać zadania tekstowe na mnożenie i dzielenie w jednym kroku.
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie jednoetapowych zadań addytywnych typu część–całość oraz porównawczych.
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywać zadania tekstowe na mnożenie i dzielenie w jednym kroku.
Powiązanie z podstawą programową: Rozumieć sens dodawania i odejmowania.
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie jednodziałaniowych zadań tekstowych na dodawanie i odejmowanie typu część-całość.
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie jednokrokowych zadań tekstowych na mnożenie i dzielenie (zakres liczb nieprzekraczający 30).

Typy zadań: Zadanie proste — ile zostało · Zadanie z liczbą zbędną — ile zostało · Zadanie tekstowe: ile było na początku · Wybierz działanie: dodawanie (razem) (kl. 2–3) · Wybierz działanie: odejmowanie (ubyło) (kl. 2–3) · Zadanie z treścią: wybierz poprawny wynik (kl. 2–3)

Zrozumienie mnożenia: równe grupy

Twoje dziecko uczy się rozumieć mnożenie poprzez równe zbiory i poznaje tabliczkę mnożenia do 100.

typów zadań: 3Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie pierwszej (CP) celem jest zrozumienie sensu mnożenia, czyli dostrzeżenie, że liczba równych grup odpowiada mnożeniu. Program nie wymaga jeszcze recytowania tabliczek mnożenia: buduje się je w trakcie cyklu 2, do końca klasy trzeciej (CE2).

Najczęstszym błędem jest zastąpienie mnożenia niewłaściwym rodzajem dodawania. Wobec zadania „3 grupy po 4” dziecko może zapisać 3 + 4 = 7, zamiast zrozumieć, że trzeba wziąć 4 trzy razy. Najczęściej brakuje konkretnych punktów odniesienia: dziecko jeszcze nie zauważyło, że liczba grup i liczebność grupy pełnią różne role.

W tej klasie karty pracy proponują na przykład:

  • Mnożenie: równe grupy razem, aby policzyć łączną liczbę kilku identycznych paczek;
  • Mnożenie jako dodawanie: ile razy wzięte, aby powiązać mnożenie z powtarzanym dodawaniem;
  • Mnożenie: ile punktów w tabeli, aby policzyć pola siatki;
  • Tabliczka mnożenia (do 100), która pojawia się w materiałach drukowanych w klasie.

Powiązanie z podstawą programową: Rozumieć i używać symbolu „×”.
Powiązanie z podstawą programową: Znać w obu kierunkach tabliczki mnożenia.
Powiązanie z podstawą programową: Znać podstawowe fakty mnożeniowe.
Powiązanie z podstawą programową: Obliczać iloczyn liczby z zakresu od 11 do 19 przez liczbę mniejszą od 10, rozkładając większy z dwóch czynników na sumę dwóch liczb (własność rozdzielności mnożenia względem dodawania).
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywać zadania tekstowe na mnożenie i dzielenie w jednym kroku.
Powiązanie z podstawą programową: Znać tabliczki mnożenia w obu kierunkach.
Powiązanie z podstawą programową: Znać typowe fakty mnożeniowe.
Powiązanie z podstawą programową: Znać podstawowe fakty liczbowe dotyczące liczb całkowitych
Powiązanie z podstawą programową: Znać powszechne fakty liczbowe z liczbami całkowitymi
Powiązanie z podstawą programową: Zrozumienie sensu mnożenia.

Typy zadań: Mnożenie jako dodawanie: ile razy wzięto składnik · Mnożenie: ile kropek w tablicy · Mnożenie: równe grupy razem · Brakujący czynnik: wybierz liczbę (kl. 3) · Tabliczka mnożenia: wybierz wynik (kl. 3) · Tabliczka mnożenia (do 100) (kl. 3) · Brakujący czynnik (tabliczka mnożenia) (kl. 3) · Mnożenie z liczbą zbędną (kl. 3) · Mnożenie: które daje więcej i o ile? (kl. 3) · Mnożenie: sprawdź i znajdź pomyłkę (kl. 3)

Sprawdzanie dodawania lub odejmowania

Dziecko rozumie, że dodawanie i odejmowanie wzajemnie się znoszą, i wykorzystuje to do sprawdzania wyniku, używając liczb do stu.

typów zadań: 2Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie pierwszej dziecko uczy się dostrzegać, że dodawanie i odejmowanie są ze sobą powiązane: jeśli dodamy 6 do 9, otrzymując 15, to odejmując 6 od 15, znowu otrzymamy 9. W tej klasie działania dotyczą liczb do stu. Program wymaga zrozumienia sensu dodawania i odejmowania, a ten związek jest jego częścią.

Najczęstszy błąd polega na sprawdzaniu odejmowania przez wykonanie kolejnego odejmowania. Na przykład, aby sprawdzić 15 − 6 = 9, dziecko liczy 9 − 6 zamiast 9 + 6. Nie widzi, że sprawdzenie powinno polegać na wykonaniu działania odwrotnego. Kolejna trudność wynika z kolejności liczb w odejmowaniu: dziecko może zamienić miejscami mniejszą i większą liczbę, nawet tego nie zauważając.

W kartach pracy z tego przedmiotu znajdziemy kilka typów ćwiczeń: sprawdzanie dodawania za pomocą odejmowania, sprawdzanie odejmowania za pomocą dodawania, prawda czy fałsz (ocena, czy równość jest poprawna), od jakiej liczby odjęto (odnalezienie liczby początkowej) oraz popraw błąd (wskazanie i naprawienie błędnego rachunku). Te ćwiczenia prowadzą dziecko do wykorzystania jednego działania do kontrolowania drugiego.

Powiązanie z podstawą programową: Rozumieć sens dodawania i odejmowania.

Typy zadań: Mnożenie i dzielenie: ile było przed rozdzieleniem · Mnożenie i dzielenie: przez ile mnożono · Sprawdzenie dodawania odejmowaniem (kl. 2–3) · Od jakiej liczby odejmowano? Wybierz (kl. 2–3) · Sprawdzanie odejmowania: dodawaniem (kl. 2–3) · Sprawdzanie odejmowania: popraw błąd (kl. 2–3) · Sprawdzanie odejmowania: prawda czy fałsz (kl. 2–3)

Dodawanie do 100 z przekroczeniem progu dziesiątki

Twoje dziecko uczy się dodawać dwie liczby mniejsze niż 100 oraz przenosić dziesiątkę do kolumny dziesiątek, gdy jedności przekraczają 9.

typów zadań: 2Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie pierwszej (CP) dziecko powinno umieć dodawać dwie liczby mniejsze niż 100, również wtedy, gdy suma jedności przekracza 9 i trzeba zapamiętać dziesiątkę. Powinno też umieć dodać 9 do dowolnej liczby. Dodawania z 19 lub 29 należą do klasy drugiej (CE1), a te z 8, 18, 28 lub 38 to poziomy bardziej zaawansowane: nie są to umiejętności oczekiwane w klasie pierwszej.

Najczęstszy błąd polega na zapisaniu sumy jedności bez jej rozkładania. Na przykład przy 47 + 25 dziecko wpisuje 12 w kolumnie jedności i zapomina o zapamiętanej dziesiątce, co daje 62 zamiast 72. W przypadku 47 + 9 często liczy 46 zamiast 56, zapominając, że trzeba przejść do następnej dziesiątki.

Na kartach ćwiczeń to zagadnienie pojawia się przede wszystkim w następujących typach zadań:

  • Dodawanie do 100 z przekroczeniem dziesiątki: zapisać i obliczyć dodawania, w których jedności przekraczają 9.
  • Dodawanie do 100 z przekroczeniem dziesiątki: wybierz wynik: wskazać poprawny wynik spośród kilku propozycji, co pomaga wyłapywać błędy przy zapamiętywaniu dziesiątki.
  • Uzupełnij do pełnej dziesiątki i dokończ obliczenie: najpierw uzupełnić do najbliższej liczby okrągłej, a potem dokończyć obliczenie.
  • Dodawanie do 100: sprawdź i znajdź błąd: wyłapać zapomnianą dziesiątkę w już wykonanym obliczeniu.

Powiązanie z podstawą programową: Dodawać 9, 19 lub 29 do liczby.
Powiązanie z podstawą programową: Dodawać 8, 9, 18, 19, 28, 29, 38 lub 39 do liczby.
Powiązanie z podstawą programową: Dodawanie do liczby liczby mniejszej od 9.
Powiązanie z podstawą programową: Dodawać 9 do liczby.
Powiązanie z podstawą programową: Dodawać dwie liczby mniejsze niż 100.

Typy zadań: Dopełnianie do dziesiątki: ile brakuje? · Zadanie tekstowe — dodawanie · Dodawanie do 100 z przekroczeniem progu: wybierz wynik (kl. 2–3) · Dodawanie do 100: prawda czy fałsz (kl. 2–3) · Dodawanie do 100: ile brakuje do celu (kl. 2–3) · Dodawanie w zakresie 100 z przekraczaniem progu (kl. 2–3) · Dopełnij do dziesiątki i dokończ rachunek (kl. 2–3) · Ciąg liczbowy do 100: podaj następną liczbę (kl. 3) · Dodawanie do 100: które działanie daje więcej? (kl. 2–3) · Dodawanie do 100: nieznany stan początkowy (kl. 3) · Dodawanie do 100: popraw cudzy wynik (kl. 2–3) · Dodawanie do 100: równowaga dwóch stron (kl. 3) · Dodawanie do 100: sprawdź wynik i znajdź pomyłkę (kl. 3) · Dodawanie do 100: zadanie z liczbą zbędną (kl. 3) · Dodawanie i odejmowanie do 100: dwa kroki (kl. 3)

Dzielenie i podział do 100: pierwsze podejście

Twoje dziecko uczy się dokonywać prostych podziałów na równe części oraz wyznaczać połowę liczby parzystej, aby rozwiązywać proste, praktyczne zadania.

typów zadań: 2Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 1 praca nad dzieleniem opiera się przede wszystkim na manipulacji konkretnymi przedmiotami i codziennym liczeniu w pamięci. Program wymaga w szczególności umiejętności wyznaczania połowy liczby parzystej. Choć formalna nauka tabliczki dzielenia oraz użycie znaku „÷” trwają aż do klasy 3, uczeń klasy 1 już od tego roku zaczyna łączyć elementy w zbiory lub rozdzielać przedmioty na równe części.

Najczęstszy błąd polega na myleniu liczby części z wielkością każdej z nich: dziecko liczy na przykład liczbę grup zamiast liczby przedmiotów, które się w nich znajdują. W sytuacjach podziału zdarza się również, że zapomina o zasadzie równości, rozdając nierówne ilości lub odkładając część przedmiotów bez upewnienia się, czy nic już nie zostało do rozdania.

W praktyce proponowane ćwiczenia opierają się na konkretnych reprezentacjach wizualnych:

  • Porządkowanie przedmiotów w regularne zbiory w ćwiczeniach takich jak Ile to grup lub Ile w jednym rzędzie;
  • Rozdzielanie danej liczby między kilku odbiorców w zadaniu Podziel na równe części;
  • Porównywanie różnych podziałów, aby ustalić, Który podział daje najwięcej na osobę.

Powiązanie z podstawą programową: Znać w obu kierunkach tabliczki mnożenia.
Powiązanie z podstawą programową: Wyznaczać połowę liczby parzystej.
Powiązanie z podstawą programową: Rozumieć znaczenie dzielenia i używać symbolu „÷”.
Powiązanie z podstawą programową: Znać tabliczki mnożenia w obu kierunkach.
Powiązanie z podstawą programową: Wyznaczanie połowy liczby parzystej.

Typy zadań: Podziel na równe części · Rozdziel po równo · Dzielenie w zakresie tabliczki: wybierz wynik (kl. 3) · Dzielenie w zakresie tabliczki (do 100) (kl. 3) · Dzielenie: ile grup wyjdzie (kl. 2–3) · Dzielenie: ile w jednym rzędzie (kl. 2–4) · Brakujący dzielnik: wybierz liczbę (kl. 3) · Dzielenie z liczbą zbędną (kl. 3) · Dzielenie: sprawdź i znajdź pomyłkę (kl. 3) · Przez ile dzielono (tabliczka dzielenia) (kl. 3) · Dzielenie: który podział daje więcej na osobę? (kl. 3)

Dodawanie do 100: dziesiątki i jedności

Dziecko uczy się dodawać liczby do 100, opierając się na dziesiątkach i jednostkach, na dodawaniu 10 oraz na dodawaniu małej liczby.

typów zadań: 1Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie pierwszej (CP) dziecko uczy się dodawać lub odejmować 10 do liczby, dodawać liczbę mniejszą niż 9 do liczby oraz dodawać dwie liczby mniejsze niż 100. Rozumuje w dziesiątkach i jednostkach: na przykład 45 + 10 daje 55, ponieważ jest o jedną dziesiątkę więcej.

Najczęstszy błąd pojawia się wtedy, gdy suma jednostek przekracza 9. Dla 38 + 5 dziecko poprawnie liczy 8 + 5 = 13, ale zapisuje tylko cyfrę jedności (3) i zapomina o dodatkowej dziesiątce, co daje 33 zamiast 43. Trzeba wtedy przypomnieć, że 13 jednostek to jedna dziesiątka i 3 jednostki.

Na kartach pracy można znaleźć na przykład:

  • Dodawanie na osi liczbowej do 100 oraz Dodawanie do 100: skoki po tabeli stu, gdzie dziecko widzi przesunięcie w prawo;
  • Dodawanie liczb dwucyfrowych, do zapisywania dziesiątek i jednostek w słupku;
  • Dodawanie do 100: popraw błąd, które pozwala wykryć błąd związany z przeniesieniem;
  • Tabela reguły (dodawanie): uzupełnij wyniki oraz Piramida liczbowa, do ćwiczenia powtarzalnych obliczeń.

Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie jednodziałaniowych zadań tekstowych dodawania i odejmowania typu część–całość.
Powiązanie z podstawą programową: Dodawać lub odejmować 10 od liczby.
Powiązanie z podstawą programową: Dodawanie do liczby liczby mniejszej od 9.
Powiązanie z podstawą programową: Dodawać dwie liczby mniejsze niż 100.

Typy zadań: Dodawanie na osi liczbowej · Dodawanie do 100: czy suma jest poprawna? (kl. 2–3) · Dodawanie do 100: skok po planszy stu pól (kl. 2–3) · Dodawanie do 100: wybierz wynik (kl. 2–3) · Dodawanie liczb dwucyfrowych (kl. 2–3) · Dodawanie na osi liczbowej do 100 (kl. 2–3) · Tabelka z regułą dodawania: uzupełnij wyniki (kl. 2–3) · Dodawanie do 100: popraw błąd (kl. 2–3) · Dodawanie do 100: połącz działanie z wynikiem (kl. 2–3) · Dodawanie: która suma wyjdzie inna (kl. 2–3) · Piramida liczbowa (kl. 2–3) · Szyfr z dodawania (kl. 2–3) · Trzy składniki naraz (do 100) (kl. 2–3)

Wielkości i pomiary

Liczenie pieniędzy: monety, banknoty i reszta

W klasie pierwszej dziecko uczy się określać wartość monet i banknotów, porównywać dwie sumy pieniędzy oraz symulować zakupy z wydawaniem reszty.

typów zadań: 7Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W pierwszej klasie uczniowie uczą się określać łączną wartość zestawu monet i banknotów oraz układać wskazaną kwotę w zakresie liczb do 100. Ćwiczą także porównywanie zawartości dwóch portfeli, aby ustalić, w którym jest więcej pieniędzy, a także symulują drobne zakupy, aby zrozumieć zasady płacenia i wydawania reszty.

Najczęstszym błędem popełnianym przez małe dzieci jest mylenie liczby przedmiotów z wartością pieniężną. Uczeń może na przykład uważać, że trzy monety o nominale 1 euro to więcej niż jeden banknot 5 euro, albo policzyć monetę 2 euro jako „1”, zamiast dodać jej rzeczywistą wartość do sumy.

Na kartach pracy pojęcia te przybierają formę konkretnych sytuacji z życia codziennego:

  • Sprawdzanie kwoty i zadawanie sobie pytania: „Czy wystarczy pieniędzy?”, aby zapłacić za pokazany przedmiot.
  • Wybieranie, jakimi monetami zapłacić określoną kwotę, lub obliczanie, ile jeszcze brakuje, aby sfinalizować zakup.
  • Rozwiązywanie prostych zadań z treścią dotyczących zakupów i wydawania reszty poprzez obliczanie łącznego kosztu kilku artykułów.

Powiązanie z podstawą programową: Znać związek między euro a centami.
Powiązanie z podstawą programową: Porównywanie wartości w euro dwóch zbiorów złożonych z monet i banknotów.
Powiązanie z podstawą programową: Określać wartość w euro i centach zbioru składającego się z monet i banknotów.
Powiązanie z podstawą programową: Tworzyć z euro i eurocentów sumę pieniędzy o podanej wartości.
Powiązanie z podstawą programową: Symulować zakupy, manipulując fikcyjnymi monetami i banknotami. Wydawać resztę.
Powiązanie z podstawą programową: Znać znaczenie zapisu z przecinkiem sumy pieniędzy.
Powiązanie z podstawą programową: Symulować zakupy, manipulując fikcyjnymi monetami i banknotami. Wydawać resztę.
Powiązanie z podstawą programową: Posługiwać się specjalistycznym słownictwem związanym z pieniędzmi.
Powiązanie z podstawą programową: Porównywać wartości dwóch zbiorów złożonych z monet lub dwóch zbiorów złożonych z monet i banknotów.
Powiązanie z podstawą programową: Wyznaczać wartość w euro zestawu złożonego z monet i banknotów.
Powiązanie z podstawą programową: Tworzyć daną kwotę pieniędzy z monet i banknotów.
Powiązanie z podstawą programową: Symulować zakupy, manipulując fikcyjnymi monetami i banknotami. Wydawać resztę.

Typy zadań: Pieniądze na rysunku: ile ich jest? · Zakupy: czy starczy pieniędzy? · Zakupy: ile kosztuje kilka sztuk? · Monety: którymi monetami zapłacić? · Reszta: popraw błąd · Reszta: wybierz poprawną kwotę · Zakupy i reszta · Pieniądze: ile jeszcze brakuje na zakup (kl. 2–3)

Porównywanie długości i mas w klasie I

W klasie pierwszej dziecko uczy się wskazywać, który przedmiot jest dłuższy lub lżejszy, oraz układać je w kolejności.

typów zadań: 5Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie pierwszej (CP) dziecko uczy się porównywać dwa lub więcej przedmiotów pod względem długości albo masy, używając odpowiedniego słownictwa: dłuższy, krótszy, cięższy, lżejszy. Programy wymagają porównywania przedmiotów i odcinków pod względem długości oraz przedmiotów pod względem masy. Pojęcia długości w metrach i centymetrach pojawiają się w wzorach zadań na tej karcie.

Najczęstszym błędem jest ocenianie długości na podstawie położenia lub kształtu: zakrzywiona wstążka albo odcinek umieszczony wyżej może wydawać się dłuższy, choć wcale nim nie jest. Jeśli chodzi o masę, wielu uczniów myli pojęcia „większy” i „cięższy”: duży, lekki przedmiot może wydawać się cięższy od małego, zwartego przedmiotu.

W kartach tego działu proponowane zadania mają postać na przykład: „Który jest najdłuższy?”, „Uporządkuj od najlżejszego”, albo „O ile wstążka jest dłuższa?”. W pytaniu „o ile dłuższy” dziecko odpowiada na pytanie o różnicę, opierając się na porównaniu wizualnym lub na podanym pomiarze. Karty typu „prawda czy fałsz” pozwalają także sprawdzić twierdzenie dotyczące porównywania. Zagadnienia programowe dotyczące porównywania długości i mas są kontynuowane w klasie drugiej (CE1).

Powiązanie z podstawą programową: Porównywać masy.
Powiązanie z podstawą programową: Porównywać długości.
Powiązanie z podstawą programową: Używać specyficznego słownictwa związanego z długościami.
Powiązanie z podstawą programową: Porównywać obiekty według ich długości.
Powiązanie z podstawą programową: Porównywać odcinki według ich długości.
Powiązanie z podstawą programową: Używać słownictwa związanego z masami.
Powiązanie z podstawą programową: Porównywać przedmioty pod względem ich masy.

Typy zadań: Masa: uporządkuj od najlżejszej · Porównywanie długości: która jest najdłuższa? · Porównywanie długości: o ile jedno jest dłuższe od drugiego? · O ile dłuższy: prawda czy fałsz · O ile dłuższy: wybierz poprawną odpowiedź

Rysowanie odcinków i łamanych linii za pomocą linijki

Dziecko uczy się używać linijki z podziałką, aby mierzyć długość odcinka i rysować linie łamane, czyli linie złożone z kilku odcinków, które następują po sobie.

typów zadań: 1Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie pierwszej uczeń powinien umieć zmierzyć długość odcinka za pomocą linijki z podziałką. Długości odczytuje się w centymetrach, a ćwiczenia wykorzystują pomiary w metrach i centymetrach, które poznaje się w tej klasie. Program wymaga również narysowania odcinka o danej długości, ale ta umiejętność jest sformułowana w klasie trzeciej: w klasie pierwszej rysowanie pozostaje pracą wprowadzającą w posługiwanie się linijką.

Najczęstszym błędem jest rozpoczynanie pomiaru od końca linijki zamiast od zera albo odczytywanie cyfry najbliższej końcowi odcinka bez sprawdzenia, gdzie ona się zaczyna. W przypadku linii łamanej uczeń często zapomina o jednym z odcinków podczas dodawania długości albo dodaje długość odcinka, nie biorąc pod uwagę kąta, pod którym skręca.

W praktyce w kartach pracy spotyka się polecenia takie jak:

  • Narysuj linię łamaną o podanej długości.
  • Narysuj prostokąt o podanych bokach.
  • Jaka jest długość linii łamanej? Wybierz.
  • Długość linii łamanej: prawda czy fałsz?
  • Długość linii łamanej: popraw wynik.

Powiązanie z podstawą programową: Umieć mierzyć długość odcinka za pomocą linijki z podziałką.
Powiązanie z podstawą programową: Narysować odcinek o danej długości.
Powiązanie z podstawą programową: Umieć mierzyć długość odcinka za pomocą linijki z podziałką.

Typy zadań: Długość łamanej: popraw wynik · Długość łamanej: prawda czy fałsz (kl. 2–3) · Jak długa jest łamana? Wybierz (kl. 2–3) · Narysuj prostokąt o podanych bokach (kl. 2–3) · Narysuj łamaną o podanej długości (kl. 2–3)

Mierzenie w metrach, centymetrach i milimetrach

Twoje dziecko uczy się używać jednostek metr i centymetr, wie, że jeden metr to sto centymetrów, a następnie odczytuje długość na linijce.

typów zadań: 1Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie pierwszej uczeń uczy się używać jednostek metr (m) i centymetr (cm) oraz wie, że jeden metr równa się stu centymetrom. Chodzi przede wszystkim o zrozumienie, co reprezentuje każda jednostka, i o przechodzenie od jednej do drugiej dzięki tej zależności. Milimetr jest wymieniony w oczekiwaniach klasy trzeciej; karty pracy z klasy pierwszej proponują kilka ćwiczeń z nim, ale nie znajduje się on w punktach programu klasy pierwszej.

Najczęstszy błąd wynika z pomylenia jednostek: uczeń zapisuje „3 m 20” zamiast „3 m 20 cm” albo sądzi, że metr to dziesięć centymetrów, ponieważ liczy co dziesięć. Może też odczytywać podziałkę linijki, zaczynając od złego końca, albo mylić kreskę podziałki z cyfrą, którą ona oznacza.

W kartach pracy znajdują się m.in.:

  • Metry i centymetry: popraw błąd, gdzie uczeń znajduje i poprawia źle zapisany pomiar.
  • Zamiana metrów i centymetrów na centymetry, czyli przejście od „metrów i centymetrów” do jednej jednostki.
  • Odczytaj długość na linijce, aby zmierzyć rzeczywisty lub narysowany przedmiot.

Karty proponują też ćwiczenia z milimetrami, na przykład Zamiana centymetrów i milimetrów na milimetry, Centymetry na milimetry: wybierz właściwą odpowiedź oraz Centymetry na milimetry: prawda czy fałsz.

Powiązanie z podstawą programową: Znać i używać jednostek: metr, centymetr, kilometr oraz związanych z nimi symboli (m, cm i km).
Powiązanie z podstawą programową: Wybierać najlepiej dopasowaną jednostkę do wyrażenia długości.
Powiązanie z podstawą programową: Znać i stosować jednostki metr, decymetr, centymetr, milimetr, kilometr oraz związane z nimi symbole (m, dm, cm, mm, km).
Powiązanie z podstawą programową: Wybieranie najlepiej dopasowanej jednostki do wyrażenia długości.
Powiązanie z podstawą programową: Znać i stosować jednostki metr i centymetr oraz związane z nimi symbole (m i cm).
Powiązanie z podstawą programową: Wiedzieć, że metr jest równy stu centymetrom.

Typy zadań: Odczytaj długość z linijki · Zamiana centymetrów i milimetrów na milimetry (kl. 2–3) · Zamiana metrów i centymetrów na centymetry (kl. 2–3) · Centymetry na milimetry: prawda czy fałsz (kl. 2–3) · Centymetry na milimetry: wybierz poprawną odpowiedź (kl. 2–3) · Metry i centymetry: popraw błąd (kl. 2–3)

Przestrzeń i geometria

Orientować się i opisywać przemieszczenie

Dziecko uczy się opisywać przemieszczanie się za pomocą precyzyjnych słów, takich jak lewo, prawo, góra czy dół, oraz wykonywać polecenia, które prowadzą robota po kratkowanej siatce.

typów zadań: 7Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie pierwszej dziecko uczy się poruszać i opisywać przemieszczenia, orientując się za pomocą punktów orientacyjnych. Używa także prostych poleceń kodujących ruch, z precyzyjnym słownictwem przestrzennym. Na karcie śledzi trasę, odtwarza ją lub ją opisuje. Proponowane tutaj karty nie podają zakresu liczbowego właściwego tej umiejętności: trudność polega na orientowaniu się w siatce.

Najczęstszym błędem jest mylenie lewej i prawej strony albo pomylenie kierunków góra i dół. Dziecko często orientuje się względem własnego położenia, a nie z punktu widzenia robota. Może też wliczyć pole startowe do liczby pól do przejścia.

Na kartach spotyka się w szczególności następujące typy zadań:

  • Robot idzie w lewo lub w prawo: dziecko wskazuje, dokąd dotrze robot po ruchu, albo wybiera właściwy wynik spośród kilku propozycji.
  • Trasa robota: dziecko śledzi ciąg przemieszczeń na siatce albo wybiera poprawną trasę.
  • Ile pól w prawo lub do góry: dziecko liczy pola do przejścia w danym kierunku.

Powiązanie z podstawą programową: Ręcznie powtarzać ciąg instrukcji w celu wykonania narzuconego zadania
Powiązanie z podstawą programową: Zaplanować budowę prostej ścieżki
Powiązanie z podstawą programową: Konstruować i wykorzystywać reprezentacje znanej przestrzeni w celu lokalizowania, zapamiętywania lub komunikowania położenia.
Powiązanie z podstawą programową: Rozumieć, stosować i tworzyć ciąg instrukcji kodujących przemieszczenie, posługując się precyzyjnym słownictwem przestrzennym.
Powiązanie z podstawą programową: Znać i używać słownictwa związanego z przemieszczaniem się
Powiązanie z podstawą programową: Rozumieć, używać i tworzyć ciąg poleceń opisujących przemieszczanie się z zastosowaniem precyzyjnego słownictwa przestrzennego
Powiązanie z podstawą programową: Znać i używać słownictwa związanego z przemieszczaniem się
Powiązanie z podstawą programową: Rozumieć, używać i tworzyć ciąg poleceń opisujących przemieszczanie się przy użyciu precyzyjnego słownictwa przestrzennego
Powiązanie z podstawą programową: Budować i wykorzystywać reprezentacje sali lekcyjnej do lokalizowania, zapamiętywania i komunikowania położenia.
Powiązanie z podstawą programową: Poruszać się i opisywać przemieszczenia w klasie, orientując się i posługując się punktami orientacyjnymi.
Powiązanie z podstawą programową: Budować i używać planu klasy do komunikowania przemieszczenia.
Powiązanie z podstawą programową: Używać i tworzyć ciąg poleceń kodujących przemieszczenie, posługując się precyzyjnym słownictwem przestrzennym.

Typy zadań: Kratka: droga robota · Kratka: droga robota: wybierz wynik · Kratka: ile kratek w górę · Kratka: ile kratek w prawo · Kratka: robot idzie w lewo · Kratka: robot idzie w lewo: wybierz wynik · Kratka: robot idzie w prawo

Rozpoznawanie figur płaskich w klasie pierwszej

Dziecko uczy się rozpoznawać i nazywać koło, kwadrat, prostokąt i trójkąt, zarówno w zestawie różnych figur, jak i w swoim najbliższym otoczeniu.

typów zadań: 6Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

Na tym etapie dziecko powinno rozpoznawać koło, kwadrat, prostokąt i trójkąt, nazywać je oraz zacząć je opisywać, używając słów „wierzchołek” i „bok”. Powinno też umieć je odnaleźć w zestawie figur i w otoczeniu, na przykład w klasie lub na przedmiocie codziennego użytku. To pojęcie nie dotyczy liczb: chodzi o spostrzegawczość i słownictwo.

Częstą trudnością jest mylenie figur, które są do siebie podobne, na przykład kwadratu i prostokąta, lub brak rozpoznania figury, gdy jest obrócona albo umieszczona wśród innych linii. Dziecko może wtedy kierować się ogólnym wyglądem figury zamiast jej boków i wierzchołków.

W kartach pracy znajdują się m.in.: „Jak nazywa się narysowana figura”, „Jak nazywa się ta obrócona figura?”, „Jak nazywa się ta figura? Wybierz”, „Figury w rysunku: ile trójkątów?”, „Figury płaskie: prawda czy fałsz?” oraz „Figury płaskie: popraw nazwę figury”. Te ćwiczenia pozwalają sprawdzić, czy dziecko poprawnie nazywa każdą figurę, nawet w bardziej złożonym rysunku.

Powiązanie z podstawą programową: Używać odpowiedniego słownictwa geometrycznego.
Powiązanie z podstawą programową: Rozpoznawać, nazywać i opisywać okrąg, kwadrat, prostokąt, trójkąt, trójkąt prostokątny, używając odpowiedniego słownictwa.
Powiązanie z podstawą programową: Znać właściwości kątów i równości długości boków dla kwadratów i prostokątów.
Powiązanie z podstawą programową: Używać odpowiedniego słownictwa geometrycznego.
Powiązanie z podstawą programową: Rozpoznawać, nazywać i opisywać kwadrat, prostokąt, trójkąt, trójkąt prostokątny i romb.
Powiązanie z podstawą programową: Rozpoznawać figury płaskie (koło, kwadrat, prostokąt i trójkąt) w złożeniu oraz w najbliższym otoczeniu.
Powiązanie z podstawą programową: Nazywać koło, kwadrat, prostokąt i trójkąt.
Powiązanie z podstawą programową: Podawać pierwszy opis kwadratu, prostokąta, trójkąta, używając terminów „wierzchołek” i „bok”.

Typy zadań: Figury na rysunku: ile trójkątów? · Figury płaskie: popraw nazwę narysowanej figury · Figury płaskie: prawda czy fałsz · Jak nazywa się narysowana figura · Jak nazywa się ta figura? Wybierz · Jak nazywa się ta obrócona figura?

Orientacja lewo i prawo na osi

Uczy się określać położenie pola, przedmiotu lub osoby względem punktu odniesienia, używając słów „po lewej stronie od" i „po prawej stronie od".

typów zadań: 4Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie pierwszej uczeń uczy się używać słownictwa dotyczącego położenia względnego: mówi, gdzie coś się znajduje w odniesieniu do innego elementu, na przykład „na lewo od gwiazdki” lub „na prawo od gwiazdki”. Programy nauczania wymagają określania położenia osób lub przedmiotów względem siebie oraz orientowania się w klasie.

Najczęstszym błędem jest mylenie lewej i prawej strony albo brak świadomości, względem jakiego elementu się orientujemy. Dziecko może wskazać właściwe pole, nie potrafiąc jednak wyjaśnić dlaczego, lub zamienić oba słowa miejscami. Często wynika to z tego, że oba określenia są dla dziecka nowe, a punkt odniesienia nie zawsze jest wyraźnie nazwany.

W kartach ćwiczeń ta koncepcja przybiera postać rzędów pól z gwiazdką. Trzeba odpowiadać na polecenia w rodzaju „na lewo od gwiazdki” lub „na prawo od gwiazdki”. Inne zadania wymagają liczenia pól znajdujących się między dwoma punktami orientacyjnymi, „ile jest między”, czasem z wyborem odpowiedzi. Możesz poprosić dziecko, aby pokazało palcem wybrane pole, a następnie powiedziało pełne zdanie.

Powiązanie z podstawą programową: Znać i używać słownictwa związanego z położeniami względnymi.
Powiązanie z podstawą programową: Określać położenie osób lub przedmiotów względem siebie lub względem innych punktów orientacyjnych w znanej przestrzeni.
Powiązanie z podstawą programową: Konstruować i wykorzystywać reprezentacje znanej przestrzeni w celu lokalizowania, zapamiętywania lub komunikowania położenia.
Powiązanie z podstawą programową: Znać i stosować słownictwo związane z położeniem względnym.
Powiązanie z podstawą programową: Określać położenie osób lub przedmiotów względem siebie lub względem innych punktów odniesienia w klasie.
Powiązanie z podstawą programową: Budować i wykorzystywać reprezentacje sali lekcyjnej do lokalizowania, zapamiętywania i komunikowania położenia.

Typy zadań: Rząd kratek: ile między · Rząd kratek: ile między: wybierz wynik · Rząd kratek: na lewo od gwiazdki · Rząd kratek: na prawo od gwiazdki

Organizacja i zarządzanie danymi

Czytanie i tworzenie prostej tabeli lub wykresu

W klasie pierwszej dziecko uczy się liczyć dane, porządkować je w tabeli oraz odczytywać tabelę lub piktogram, aby odpowiedzieć na pytanie.

typów zadań: 17Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie pierwszej dziecko zbiera dane, to znaczy liczy to, co obserwuje, i przedstawia te dane w tabeli lub na diagramie słupkowym. Uczy się także budować i uzupełniać tabelę dwukierunkową. Liczby pozostają te z programu klasy pierwszej, do stu, a sumy, z którymi pracuje, są tego rzędu.

Częstym błędem jest liczenie nieprawidłowo: dziecko pomija kreskę przy liczeniu kresek albo liczy jeden element dwa razy. W tabeli dwukierunkowej może też odczytać komórkę z błędnego skrzyżowania, biorąc sąsiedni wiersz albo złą kolumnę. Najczęściej problem wynika z niepewnego orientowania się w tabeli, a nie z trudności z samymi liczbami.

W kartach z tego przedmiotu ta praca przybiera kilka form: Tableau de comptage : compte les traits, Tableau de comptage : combien en tout, Tableau de comptage : lis une ligne, Tableau : combien en tout ?, Pictogramme : un dessin vaut pour plusieurs albo La ligne manquante quand on connaît le total. Te ćwiczenia wymagają od dziecka liczenia, odczytywania wiersza lub kolumny, a następnie odpowiedzi na proste pytanie dotyczące tabeli.

Powiązanie z podstawą programową: Tworzyć prostą tabelę do przedstawiania danych (obserwacji, cech)
Powiązanie z podstawą programową: Sporządzić tabelę lub diagram słupkowy do przedstawienia zebranych danych.
Powiązanie z podstawą programową: Sporządzać tabelę lub diagram słupkowy do przedstawiania zebranych danych.
Powiązanie z podstawą programową: Czytać i interpretować dane z tabeli dwudzielnej lub z diagramu słupkowego.
Powiązanie z podstawą programową: Zbierać dane i sporządzać tabelę, diagram słupkowy lub zbiór punktów w układzie współrzędnych w celu ich przedstawienia
Powiązanie z podstawą programową: Zbierać dane i tworzyć tabelę, diagram słupkowy lub zbiór punktów w układzie współrzędnych, aby przedstawić zebrane dane
Powiązanie z podstawą programową: Zbierać dane i przedstawiać je w formie tabeli lub diagramu słupkowego.
Powiązanie z podstawą programową: Tworzyć i uzupełniać tabelę dwukierunkową.

Typy zadań: Tabela: ile razem według zestawienia? · Tabelka kreskowa – dwa wiersze razem: znajdź błąd · Tabelka kreskowa – ile razem: znajdź błąd · Tabelka kreskowa: dwa wiersze razem · Tabelka kreskowa: dwa wiersze razem: prawda czy fałsz · Tabelka kreskowa: ile razem · Tabelka kreskowa: ile razem: prawda czy fałsz · Tabelka kreskowa: najdłuższy wiersz · Tabelka kreskowa: najdłuższy wiersz: wybierz wynik · Tabelka kreskowa: o ile więcej · Tabelka kreskowa: o ile więcej: wybierz wynik · Tabelka kreskowa: odczytaj wiersz · Tabelka kreskowa: policz kreski · Tabelka kreskowa: ile kresek dorysować · Brakujący wiersz zestawienia przy znanej sumie · Diagram obrazkowy: jeden rysunek oznacza kilka · Razem z zestawienia: prawda czy fałsz · Tabelka kreskowa – najwięcej minus najmniej: znajdź błąd (kl. 2–4) · Tabelka kreskowa: cztery wiersze razem (kl. 2–4) · Tabelka kreskowa: cztery wiersze razem: wybierz wynik (kl. 2–4) · Tabelka kreskowa: najwięcej minus najmniej (kl. 2–4) · Tabelka kreskowa: najwięcej minus najmniej: prawda czy fałsz (kl. 2–4) · Tabelka kreskowa: zakryty wiersz (kl. 2–3) · Tabelka kreskowa: zakryty wiersz: wybierz wynik (kl. 2–3) · Razem z zestawienia: wybierz poprawną odpowiedź (kl. 2–4)

Tak wygląda zadanie

Płaski kamień kryje 11 ślimaków rzecznych. Obok kamienia widać jeszcze 3 ślimaki rzeczne. Ile ślimaków rzecznych jest razem?

11 + 3 = ?

Wskazówka: Na początek weź 11 ślimaków rzecznych pod kamieniem. Następnie dolicz 3 ślimaki rzeczne obok niego. Policz, ile jest ich razem.

Odpowiedź: 14

Na targu kucharz Leon kupuje 3 melony po 4 zł za sztukę i płaci banknotem o wartości 20 zł. Ile reszty otrzyma?

20 - 3 · 4 = ?

Wskazówka: Najpierw oblicz, ile kosztują wszystkie melony.

Odpowiedź: 8 zł

Kolumny kratki są ponumerowane. Robot stoi na gwiazdce i przesuwa się o 3 kratki w lewo. W której kolumnie stanie? Wybierz odpowiedź.

□

Odpowiedź: a

Na sprawdzian i na lekcję

Sprawdzian w grupach A–D

Na sprawdzian albo kartkówkę: wydruk w maksymalnie czterech grupach (A–D) — ten sam układ, w każdej grupie inne liczby i inna kolejność odpowiedzi, jeden wspólny klucz odpowiedzi.

Utwórz arkusz w grupach →
Popraw zadania w edytorze

Zmień liczby, kolejność i treść zadań na gotowym arkuszu.

Wypróbuj edytor →
Test wyboru

Te same zadania z odpowiedziami do wyboru i kartą odpowiedzi dla ucznia.

Utwórz test →

Powtórka z wcześniejszych klas

Tematy, które nie mają jeszcze typów zadań dla tej klasy — zadania pochodzą z klas wcześniejszych.

Czytanie i pisanie liczb w klasie pierwszej

W klasie CP dziecko uczy się czytać i zapisywać liczby do stu, zarówno cyframi, jak i słownie, oraz przechodzić z jednego zapisu do drugiego.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie pierwszej (CP) dziecko zna ciąg liczb do stu, zarówno ustnie, jak i pisemnie. Potrafi też przedstawić liczbę na kilka sposobów, na przykład cyframi (47), słownie (czterdzieści siedem) albo za pomocą dziesiątek i jedności, oraz przechodzić od jednej formy do drugiej. Liczby do tysiąca pojawiają się w wymaganiach klasy drugiej (CE1), czyli w roku następnym: nie jest to wymóg klasy pierwszej.

Najczęstszy błąd dotyczy zera. Dziecko, które zapisuje 205 zamiast „dwieście pięć”, może napisać 25 albo 2005. Zapomniało, że zero oznacza brak dziesiątek. Problem często wynika z różnicy między tym, co się słyszy, a tym, co się zapisuje: słowa nie zawsze są ułożone w tej samej kolejności co cyfry.

Na kartach ćwiczeń pojawiają się zwłaszcza takie typy zadań:

  • Zapisz liczbę cyframi: dziecko zamienia podaną liczbę zapisaną słownie na zapis cyfrowy.
  • Przeczytaj liczbę słownie: czyta liczbę zapisaną cyframi i wypowiada ją słowami.
  • Zero w środku: popraw zapis liczby: dziecko znajduje i poprawia zapomniane lub źle umieszczone zero.
  • Liczby słownie: popraw błąd, wybierz zapis cyfrowy oraz prawda czy fałsz?: dziecko sprawdza podany zapis i wyjaśnia, dlaczego jest poprawny lub błędny.

Powiązanie z podstawą programową: Znać pisemny i ustny ciąg liczb do tysiąca.
Powiązanie z podstawą programową: Znać i używać różnych reprezentacji liczby oraz przechodzić od jednej z nich do drugiej.
Powiązanie z podstawą programową: Znać pisemny i ustny ciąg liczb do stu.
Powiązanie z podstawą programową: Znać i wykorzystywać różne reprezentacje liczby oraz przechodzić od jednej do drugiej.

Typy zadań: Zapisz liczbę cyframi (kl. 2–3) · Odczytaj liczbę słowami (kl. 2–3) · Zapis liczb słowami: prawda czy fałsz (kl. 2–3) · Zapis liczb słowami: wybierz zapis cyframi (kl. 2–3) · Zapis liczb słowami: popraw błąd (kl. 2–3) · Zero w środku: popraw zapis liczby (kl. 2–3)

Umieszczanie liczb na osi liczbowej

W klasie pierwszej (CP) dziecko uczy się zaznaczać liczby na osi liczbowej z podziałką co jeden, określając ich położenie względem innych liczb.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie pierwszej dziecko uczy się umieszczać liczby na osi liczbowej z podziałką co jeden. Chodzi o odnalezienie miejsca liczby między 0 a 100, licząc kreski podziałki od zera. Program stopniowo wymaga tej umiejętności: oś liczbowa służy tu do powiązania liczby z widocznym położeniem, co przygotowuje do porównywania i porządkowania liczb.

Najczęstszy błąd polega na myleniu położenia liczby z liczbą przejętych kresek bez dokładnego liczenia od zera albo na umieszczaniu liczb w przybliżeniu, bez uwzględnienia ich kolejności. Dziecko może też odczytywać oś jak linijkę, na której każda kreska oznacza dziesiątkę zamiast jedności, co przesuwa wszystkie punkty odniesienia.

W kartach pracy w klasie ta praca przybiera postać zadań „Skoki po dziesiątkach na osi liczbowej”, w których dziecko przesuwa się z dziesiątki na dziesiątkę, „Skoki po dziesiątkach: wybierz liczbę”, gdzie wskazuje liczbę odpowiadającą danemu położeniu, oraz „Skoki po dziesiątkach: prawda czy fałsz”, gdzie sprawdza, czy twierdzenie o położeniu liczby jest prawdziwe.

Powiązanie z podstawą programową: Umieszczać liczby na osi liczbowej z podziałką.
Powiązanie z podstawą programową: Umieszczać liczby na osi liczbowej z podziałką.
Powiązanie z podstawą programową: Umieć umieszczać liczby i zaznaczać punkty na półprostej z podziałką.
Powiązanie z podstawą programową: Umieszczanie liczb i zaznaczanie punktów na półprostej z podziałką
Powiązanie z podstawą programową: Umieć zaznaczać liczby na półprostej z podziałką co jeden.

Typy zadań: Skok o dziesiątki na osi liczbowej (kl. 2) · Skok o dziesiątki: prawda czy fałsz (kl. 2) · Skok o dziesiątki: wybierz liczbę (kl. 2)

Dodawanie pisemne w kolumnach

Dziecko uczy się zapisywać dodawanie w kolumnach, ustawiając jedności pod jednościami, a dziesiątki pod dziesiątkami, a następnie wykonuje obliczenie.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie pierwszej (CP) program wymaga, aby zapisywać i wykonywać dodawanie w słupku. Dziecko zapisuje jedną liczbę nad drugą, ustawia cyfry według ich pozycji (jedności pod jednościami, dziesiątki pod dziesiątkami) i liczy kolumna po kolumnie, zaczynając od jedności. Liczby ćwiczone w tym przedmiocie sięgają stu.

Najczęstszy błąd wynika z ustawienia: dziecko zapisuje cyfry, zapominając o miejscu dziesiątek, albo dodaje dwie źle ułożone liczby, na przykład 3 pod 47 zamiast 3 pod 7. Kolejna trudność pojawia się, gdy suma w kolumnie przekracza 9: dziecko musi wtedy przenieść jedną dziesiątkę do następnej kolumny i często o tym zapomina.

Na kartach pracy z tego przedmiotu typowe ćwiczenie przedstawia już zapisane dodawanie, które dziecko ma obliczyć, albo dodawanie do uzupełnienia, w którym odnajduje brakujący składnik. Niektóre modele proponują też wybrać poprawny wynik spośród kilku odpowiedzi lub znaleźć i poprawić błąd w już zapisanym rachunku. Karty zawierają także dodawania trzech liczb w słupku oraz dodawania liczb trzycyfrowych. Te ostatnie zadania należą w rzeczywistości do programu klasy drugiej i trzeciej: w CP dziecko dodaje w słupku, a odejmowanie w słupku oraz duże liczby pojawiają się później.

Powiązanie z podstawą programową: Dodawać i odejmować pisemnie w słupkach.
Powiązanie z podstawą programową: Dodawać i odejmować pisemnie w słupkach.
Powiązanie z podstawą programową: Zapisywać w słupku i wykonywać dodawanie pisemne.

Typy zadań: Dodaj pisemnie liczby trzycyfrowe (kl. 3–4) · Dodawanie pisemne liczb trzycyfrowych: wybierz wynik (kl. 3–4) · Dodawanie pisemne krok po kroku (kl. 3–4) · Odejmowanie pisemne w zakresie 1000 (kl. 3–4) · Brakujący składnik w dodawaniu pisemnym (kl. 3–4) · Dodaj pisemnie trzy liczby (kl. 3–4) · Odejmowanie pisemne: popraw błąd (kl. 3–4) · Odejmowanie pisemne: wybierz wynik (kl. 3–4)

Znajdowanie liczby następnej lub poprzedniej

W klasie CP dziecko uczy się podawać, która liczba następuje bezpośrednio po danej liczbie lub ją poprzedza, dodając lub odejmując 1 albo 2.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie pierwszej dziecko pracuje z liczbami do stu i uczy się dodawać lub odejmować 1 albo 2 od liczby. Konkretnie potrafi powiedzieć, że następna po 14 to 15, że poprzednia przed 14 to 13, albo że 2 więcej niż 14 to 16.

Najczęstszy błąd polega na pomyleniu kierunku: dziecko mówi „poprzednia przed 7 to 8", bo myśli „po 7". Może też liczyć od samej liczby i pomylić się o jeden krok. Prosta manipulacja, na przykład rząd klocków albo numerowana taśma, pomaga zobaczyć, że następna liczba jest po prawej stronie, a poprzednia po lewej.

Karty pracy powtarzają tę pracę w kilku formach:

  • Która liczba jest o 1 większa oraz Która liczba jest o 1 mniejsza: znajdowanie następnej lub poprzedniej liczby zapisanej cyframi.
  • Suma następnej i poprzedniej: obliczanie, na przykład, następnej plus poprzedniej tej samej liczby.
  • Następna plus poprzednia: wybierz poprawną odpowiedź oraz prawda czy fałsz: sprawdzanie stwierdzenia lub wybieranie właściwego wyniku spośród kilku propozycji.

Powiązanie z podstawą programową: Dodawać lub odejmować 1 lub 2 od liczby.

Typy zadań: Suma następnika i poprzednika (kl. 2–3) · Jaka liczba jest o 1 większa (kl. 2–3) · Następnik i poprzednik razem: prawda czy fałsz (kl. 2–3) · Następnik i poprzednik razem: wybierz poprawną odpowiedź (kl. 2–3) · Jaka liczba jest o 1 mniejsza (kl. 2–3)

Dodawanie i odejmowanie dziesiątek i setek

Dodawanie i odejmowanie dziesiątek i setek

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie pierwszej dziecko uczy się dodawać lub odejmować 20, 30, 40, 50, 60, 70, 80 lub 90 do liczby. Na przykład musi wiedzieć, że 52 + 30 to 82. Opiera się na dziesiątkach: dodać 30 to dodać 3 dziesiątki, a jedności się nie zmieniają.

Najczęstszy błąd polega na działaniu na cyfrze jedności zamiast na cyfrze dziesiątek. Dziecko wtedy zapisuje 52 + 30 = 55 lub 53, bo dodaje 3 do 2 jedności. Trzeba mu zwrócić uwagę, że 3 w liczbie 30 oznacza dziesiątki, a nie jedności.

Karty w tym dziale proponują ćwiczenia takie jak „Skoki o pełne setki: wybierz właściwy wynik”, „Odejmowanie pełnych setek”, „Pełne setki: popraw błąd” lub „Brakujące setki: wybierz liczbę”. Te wzory pracują na setkach. Tymczasem program wymaga setek w klasie drugiej, a nie w klasie pierwszej: ćwiczenia z dziesiątkami (20 do 90) są więc tymi, które odpowiadają wymaganiom tego roku.

Powiązanie z podstawą programową: Dodawać do liczby lub odejmować od liczby całkowitą liczbę dziesiątek. Dodawać do liczby lub odejmować od liczby całkowitą liczbę setek.
Powiązanie z podstawą programową: Dodawać lub odejmować 20, 30, 40, 50, 60, 70, 80 lub 90 do liczby.

Typy zadań: Odejmij pełne setki (kl. 2–3) · Skok o pełne setki (kl. 2–3) · Skok o pełne setki: wybierz poprawny wynik (kl. 2–3) · Brakujące setki: wybierz liczbę (kl. 2–3) · Dodawanie setek: ile setek dołożono? (kl. 2–3) · Pełne setki: popraw błąd (kl. 2–3) · Skok o pełne setki: dwa skoki po kolei (kl. 2–3) · Pełne setki: ile brakuje do równości (kl. 3)

Zadania dwuetapowe w klasie 1

Dziecko uczy się rozwiązywać zadanie dwuetapowe z dodawaniem i odejmowaniem, z liczbami mniejszymi lub równymi 30, wyszukując dwa działania, które trzeba wykonać.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie pierwszej program wymaga rozwiązywania zadań dodawania i odejmowania w dwóch krokach, w zakresie liczb mniejszych lub równych 30. Dziecko musi przeczytać treść zadania, zauważyć, że trzeba wykonać najpierw jedno obliczenie, a następnie użyć jego wyniku do wykonania drugiego obliczenia.

Najczęstszym błędem jest wykonanie tylko jednego kroku albo bezpośrednie połączenie dwóch liczb z treści zadania bez zrozumienia, co oznacza pierwszy wynik. Dziecko zatrzymuje się wtedy na pierwszej odpowiedzi, jaką znajdzie, lub wybiera liczbę z tekstu na chybił trafił.

Na kartach tę umiejętność ćwiczy się przy użyciu wzoru „Zadanie wieloetapowe (łączenie)”, w którym zbiera się ilości w kilku etapach. Są też karty „Zapas i paczki” oraz „Zadanie, trzy dni”, na których dziecko wybiera właściwy wynik lub wskazuje, czy stwierdzenie jest prawdziwe, czy fałszywe. Pojęcia mnożenia, dzielenia i optymalizacji, które pojawiają się w innych punktach cyklu, należą do późniejszych poziomów i nie są wymagane w klasie pierwszej.

Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie zadań tekstowych obejmujących mnożenie liczb dziesiętnych
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie zadań wymagających wykonywania dzieleń dziesiętnych
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie zadań wymagających wykonywania dzieleń z resztą
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie zadań z zastosowaniem ułamków
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywać dwuetapowe zadania tekstowe na dodawanie i odejmowanie.
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywać zadania złożone dwuetapowe (jeden etap addytywny i jeden etap multiplikatywny).
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywać zadania dwuetapowe z dodawaniem i odejmowaniem.
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie zadań złożonych, dwuetapowych lub trzyetapowych.
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie jednodziałaniowych zadań dodawania i odejmowania typu „część–całość” oraz „porównywanie”
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie zadań tekstowych dodawaniowych w dwóch lub trzech krokach
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie jednoetapowych zadań tekstowych multiplikatywnych typu „część–całość”
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie złożonych zadań tekstowych w dwóch lub trzech krokach
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywać zadania optymalizacyjne
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie zadań tekstowych na dodawanie i odejmowanie w jednym lub kilku krokach
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywać zadania multiplikatywne typu „część–całość” w jednym kroku
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie złożonych zadań tekstowych wieloetapowych
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywać problemy optymalizacyjne
Powiązanie z podstawą programową: Rozwiązywanie zadań dwuetapowych na dodawanie i odejmowanie (w zakresie nie większym niż 30).

Typy zadań: Zadanie tekstowe wieloetapowe (łączenie) (kl. 3) · Zadanie tekstowe, trzy dni: prawda czy fałsz (kl. 3) · Zadanie tekstowe, trzy dni: wybierz wynik (kl. 3) · Zapasy i komplety: wybierz liczbę kompletów (kl. 4–6) · Zapasy i komplety: ile najwięcej kompletów (kl. 4–6)

Metry i centymetry: dwa zapisy tej samej długości

Dziecko poznaje, że jeden metr to sto centymetrów, i rozpoznaje tę samą długość zapisaną na dwa sposoby, na przykład jako 1 m 20 cm oraz 120 cm.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie pierwszej najważniejszy punkt programu jest prosty: jeden metr to sto centymetrów. Dziecko powinno wiedzieć, że tę samą długość można zapisać w metrach i centymetrach albo wyłącznie w centymetrach. Zależności między pozostałymi jednostkami długości omawia się później, w klasach drugiej i trzeciej.

Najczęstszy błąd wynika z odczytywania cyfr. Dziecko czyta „1 m 5 cm” jako „1 m 50 cm”, ponieważ traktuje cyfrę po jednostce jak dziesiątki. Może też dodawać liczby, nie zwracając uwagi na jednostki, co prowadzi do absurdalnych wyników. Pomaga w korygowaniu tej pomyłki rozumienie metra jako „stu małych centymetrów”.

W kartach tego działu ćwiczenia mają następującą formę:

  • Długości zapisane na dwa sposoby: wybierz wynik: spośród kilku propozycji dziecko wskazuje tę, która oznacza tę samą długość.
  • Dwa zapisy długości razem: prawda czy fałsz: dziecko mówi, czy dwa zapisy oznaczają tę samą długość, i uzasadnia, myśląc o stu centymetrach w metrze.
  • Długości zapisane na dwa sposoby: o ile więcej?: dziecko porównuje dwie długości zapisane w różny sposób, aby znaleźć różnicę.
  • Metry: ile pełnych metrów?: dziecko ustala, ile pełnych metrów zawiera podana w centymetrach długość.
  • Dodawanie długości zapisanych w różny sposób: dziecko dodaje długości podane w różnych formach.

Powiązanie z podstawą programową: Znać zależności między powszechnie używanymi jednostkami długości.
Powiązanie z podstawą programową: Znać zależności między jednostkami długości.
Powiązanie z podstawą programową: Porównywać długości.
Powiązanie z podstawą programową: Wiedzieć, że metr jest równy stu centymetrom.

Typy zadań: Dodawanie długości zapisanych różnymi sposobami (kl. 3) · Dwa zapisy długości razem: prawda czy fałsz (kl. 3) · Długości w dwóch zapisach: wybierz wynik (kl. 3) · Metry: ile to pełnych metrów? (kl. 3–4) · Długości w dwóch zapisach: o ile dłuższa jest jedna? (kl. 3–4)

Masy w klasie I: pierwsze słowa do ważenia

W klasie CP uczeń poznaje słownictwo dotyczące masy, na przykład „ciężki”, „lekki” czy „ważyć”. Jednostki gram i kilogram pojawiają się w klasie CE1, a przeliczanie między jednostkami w klasie CE2.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie CP oczekiwania dotyczące mas dotyczą przede wszystkim słownictwa: dziecko używa słów opisujących masę, takich jak „ciężki”, „lekki”, „cięższy niż”, „waży”. Program na tym poziomie nie wymaga odczytywania masy w gramach ani w kilogramach.

Najczęstszym błędem jest mylenie dużego z ciężkim: duży, lekki przedmiot, na przykład nadmuchana piłka, wydaje się dziecku „ciężki”. Na poziomie CP wystarczy pozostać przy konkretnych porównaniach, trzymając przedmioty w rękach.

Modele ćwiczeń z tego przedmiotu obejmują zadania dotyczące wagi, kilogramów i przeliczeń. Odpowiadają one oczekiwaniom klas CE1 i CE2: mogą więc służyć jako wprowadzenie, ale w klasie CP nie są wymagane.

Powiązanie z podstawą programową: Wiedzieć, że 1 kg jest równy 1 000 g.
Powiązanie z podstawą programową: Porównywać masy.
Powiązanie z podstawą programową: Znać i stosować jednostki gram i kilogram oraz powiązane z nimi symbole (g, kg).
Powiązanie z podstawą programową: Znać i stosować jednostki masy: gram, kilogram i tona oraz ich symbole (g, kg, t).
Powiązanie z podstawą programową: Wybieranie najodpowiedniejszej jednostki do wyrażenia masy.
Powiązanie z podstawą programową: Znać zależności między powszechnie używanymi jednostkami masy.
Powiązanie z podstawą programową: Porównywać masy.
Powiązanie z podstawą programową: Używać słownictwa związanego z masami.

Typy zadań: Masa: ile brakuje do pełnego kilograma? (kl. 2–3) · Masa: ile gramów brakuje do kilograma? (kl. 2–3) · Waga: ile gramów wskazuje? (kl. 2–4) · Zamiana kilogramów na mniejsze jednostki masy (kl. 2–3) · Jednostki masy od kilograma: wybierz wynik (kl. 2–3) · Kilogramy na mniejsze jednostki: prawda czy fałsz (kl. 2–3) · Na ile porcji starczy całość (kl. 3–4)

Odczytywanie godziny na zegarze z wskazówkami

Twoje dziecko uczy się odczytywać pełne godziny na zegarze z wskazówkami oraz ustawiać wskazówki na podaną godzinę, do dwunastu.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie pierwszej dziecko uczy się odczytywać na zegarze z wskazówkami godzinę podaną w pełnych godzinach, czyli 3, 7 lub 11, oraz ustawiać wskazówki na pełną godzinę mniejszą lub równą dwunastu. Uczy się także kojarzyć godzinę z porą dnia, na przykład rano, w południe lub wieczorem.

Najczęstszy błąd wynika z pomylenia obu wskazówek. Przy pełnej godzinie mała wskazówka pokazuje godzinę, a duża wskazówka pozostaje na 12. Jeśli dziecko patrzy na dużą wskazówkę i odczytuje cyfrę, na którą wskazuje, może powiedzieć „6 godzin”, mimo że wskazówka minutowa jest na dole, na 6, a rzeczywista godzina jest inna. Dlatego warto pomóc dziecku zauważyć, która wskazówka jest krótsza.

W kartach tego działu znajdują się zadania, takie jak „Odczytaj godzinę”, w których dziecko podaje godzinę wskazaną na tarczy, oraz „Odczytaj zegar: jaka godzina jest na tarczy”. Inne karty proponują „Odczytaj zegar: prawda czy fałsz” i „Zegar: popraw błąd w odczycie”, które pomagają wykrywać błąd. Karty zawierają także pytania o minuty lub o wcześniejszą godzinę. Te pytania wykraczają poza wymagania programu klasy pierwszej: rozwijają pracę, ale na tym poziomie nie są wymagane.

Powiązanie z podstawą programową: Odczytywać godzinę na zegarze z wskazówkami (gdy godzina jest podana w pełnych godzinach, w godzinach i półgodzinach lub w godzinach i kwadransach).
Powiązanie z podstawą programową: Ustawiać wskazówki zegara odpowiadające danej godzinie w pełnych godzinach, w godzinach i pół godziny lub w godzinach i kwadrans.
Powiązanie z podstawą programową: Znać, używać i rozróżniać godziny przed południem i godziny po południu.
Powiązanie z podstawą programową: Odczytywanie godziny z zegara wskazówkowego.
Powiązanie z podstawą programową: Ustawianie wskazówek zegara zgodnie z podaną godziną w pełnych godzinach lub w godzinach i minutach.
Powiązanie z podstawą programową: Odczytywać godzinę na zegarze wskazówkowym
Powiązanie z podstawą programową: Ustawiać wskazówki zegara odpowiadające podanej godzinie w godzinach i minutach
Powiązanie z podstawą programową: Odczytywać godzinę na zegarze wskazówkowym
Powiązanie z podstawą programową: Ustawiać wskazówki zegara odpowiadające danej godzinie w godzinach, minutach i sekundach
Powiązanie z podstawą programową: Odczytywać na zegarze wskazówkowym podaną godzinę w pełnych godzinach.
Powiązanie z podstawą programową: Ustawiać wskazówki zegara odpowiadające danej godzinie (wyłącznie godziny pełne mniejsze lub równe dwunastu).
Powiązanie z podstawą programową: Przyporządkowywać godzinę do pory dnia.

Typy zadań: Odczyt zegara: która godzina jest na tarczy (kl. 2–3) · Odczyt zegara: prawda czy fałsz (kl. 2–3) · Odczytywanie zegara (kl. 3) · Zegar: ile minut do pełnej godziny? (kl. 3) · Zegar: który pokazuje wcześniejszą godzinę? (kl. 3) · Zegar: popraw błąd w odczycie (kl. 2–3)

Rozpoznawanie i nazywanie brył: sześcian, prostopadłościan, kula

W klasie pierwszej (CP) dziecko uczy się rozpoznawać typowe bryły (sześcian, kula, stożek, walec, prostopadłościan) oraz nazywać sześcian, prostopadłościan i kulę. Opisuje sześcian i prostopadłościan za pomocą słowa „ściana”.

Utwórz arkusz →

Opis i typy zadań

W klasie 1 uczniowie poznają bryły przestrzenne. Uczą się rozpoznawać wzrokowo sześcian, kulę, stożek, walec i prostopadłościan, a także powinni bezbłędnie nazywać sześcian, kulę i prostopadłościan. W przypadku sześcianu i prostopadłościanu po raz pierwszy używają słowa ściana, aby zauważyć, że każda z tych brył ma 6 ścian (kwadratowych w przypadku sześcianu, prostokątnych lub kwadratowych w przypadku prostopadłościanu). Rozpoznawanie krawędzi i wierzchołków przypada na kolejne klasy.

Najczęstszym błędem młodszych uczniów jest mylenie brył z figurami płaskimi, na przykład nazywanie sześcianu „kwadratem” lub kuli „kołem”. Inną typową trudnością jest mylenie sześcianu z podłużnym prostopadłościanem, gdy ten drugi przedstawiony jest w nietypowym ułożeniu.

W ćwiczeniach pisemnych utrwalanie wiedzy opiera się na konkretnych ilustracjach:

  • rozpoznawanie bryły na obrazku za pomocą poleceń takich jak Jak nazywa się ta bryła? lub Co to za bryła? Wybierz;
  • weryfikowanie stwierdzeń za pomocą Co to za bryła? Prawda czy fałsz lub Popraw nazwę bryły;
  • łączenie wiedzy z życiem codziennym dzięki ćwiczeniu Znajdź przedmiot w kształcie bryły, łącząc na przykład piłkę z kulą lub pudełko z prostopadłościanem.

Powiązanie z podstawą programową: Rozpoznawać następujące popularne bryły: sześcian, kula, stożek, ostrosłup, walec, prostopadłościan.
Powiązanie z podstawą programową: Nazywać sześcian, kulę, prostopadłościan, stożek lub ostrosłup.
Powiązanie z podstawą programową: Opisywać sześcian, prostopadłościan lub ostrosłup, używając terminów „ściana”, „wierzchołek” i „krawędź”.
Powiązanie z podstawą programową: Znać liczbę i rodzaj ścian sześcianu lub prostopadłościanu.
Powiązanie z podstawą programową: Nazywać sześcian, kulę, prostopadłościan, stożek, ostrosłup lub walec.
Powiązanie z podstawą programową: Opisywać sześcian, prostopadłościan lub ostrosłup, używając terminów „ściana”, „wierzchołek” i „krawędź”.
Powiązanie z podstawą programową: Znać liczbę i rodzaj ścian sześcianu lub prostopadłościanu.
Powiązanie z podstawą programową: Znać rodzaj ścian ostrosłupa.
Powiązanie z podstawą programową: Używać odpowiedniego słownictwa geometrycznego.
Powiązanie z podstawą programową: Rozpoznawać następujące popularne bryły: sześcian, kula, stożek, walec, prostopadłościan.
Powiązanie z podstawą programową: Nazywać sześcian, prostopadłościan i kulę.
Powiązanie z podstawą programową: Opisywać sześcian lub prostopadłościan, używając określenia „ściana”.
Powiązanie z podstawą programową: Znać liczbę i rodzaj ścian sześcianu i prostopadłościanu.

Typy zadań: Jak nazywa się ta bryła (kl. 2–4) · Bryły: popraw nazwę bryły (kl. 2–4) · Bryły: znajdź przedmiot w kształcie bryły (kl. 2–4) · Jaka to bryła? Prawda czy fałsz (kl. 2–4) · Jaka to bryła? Wybierz (kl. 2–4)

Więcej o tej klasie

Czego uczy się dziecko w pierwszej klasie z matematyki?

W klasie CP uczeń liczy, czyta i zapisuje liczby do stu, rozkłada je na dziesiątki i jedności, porównuje za pomocą znaków =, < i > oraz zaznacza je na osi liczbowej. Poznaje sens dodawania, odejmowania i mnożenia, uczy się na pamięć tabliczki dodawania, podwojeń i połów oraz zapisuje swoje pierwsze dodawania w słupku. Rozwiązuje co najmniej dziesięć zadań z treścią tygodniowo, mierzy odcinki w centymetrach, liczy euro, odczytuje pełne godziny na zegarze i rozpoznaje sześcian, prostopadłościan, kwadrat, prostokąt, trójkąt oraz koło.

O programie nauczania: program nauczania matematyki określa cele kształcenia dla każdego roku cyklu 2 (CP, CE1, CE2) oraz cyklu 3 (CM1, CM2, 6. klasa), aby zrealizować wymagania na koniec danego roku szkolnego. Każde poniższe pojęcie pojawia się zatem w tym roku nauki, który wskazuje sam program. Pełna lista celów na ten rok, przytoczona dosłownie, znajduje się w poniższej sekcji.

Powiązanie z podstawą programową

Każdy wiersz to wymaganie podstawy programowej w brzmieniu z urzędowego źródła podlinkowanego niżej, obok nasze tematy.

WymaganieNasze tematy
Liczby, obliczenia i rozwiązywanie problemów
Porównywać i przeliczać zbiory, organizując je. Liczenie przedmiotów i zapisywanie liczby · Porównywanie liczb do 100
Tworzyć zbiory o danej liczbie elementów. Liczenie przedmiotów i zapisywanie liczby
Znać pisemny i ustny ciąg liczb do stu. Liczenie po 10 i po n · Czytanie i pisanie liczb w klasie pierwszej
Znać i wykorzystywać różne reprezentacje liczby oraz przechodzić od jednej do drugiej. Dziesiątki i jedności: zrozumieć, co oznacza liczba · Czytanie i pisanie liczb w klasie pierwszej
Znać wartość cyfr w zależności od ich pozycji (jedności, dziesiątki). Dziesiątki i jedności: zrozumieć, co oznacza liczba
Porównywać, ujmować w przedziały i wstawiać liczby całkowite pomiędzy inne liczby całkowite, używając symboli =, < i >. Porównywanie liczb do 100
Porządkować liczby w kolejności rosnącej lub malejącej. Porównywanie liczb do 100
Umieć zaznaczać liczby na półprostej z podziałką co jeden. Umieszczanie liczb na osi liczbowej
Znać liczebniki porządkowe do „dwudziestego”. Podawanie miejsca w kolejce: od pierwszego do dwudziestego
Rozumieć i używać liczebników porządkowych. Podawanie miejsca w kolejce: od pierwszego do dwudziestego
Określać miejsce w kolejności lub położenie w uporządkowanym szeregu albo na liście przedmiotów lub osób. Podawanie miejsca w kolejce: od pierwszego do dwudziestego
Dostrzegać związek między miejscem obiektu na liście a liczbą elementów, które go poprzedzają. Podawanie miejsca w kolejce: od pierwszego do dwudziestego
Używać liczebników porządkowych w ramach badania ciągów symboli, kształtów, liter lub liczb. Podawanie miejsca w kolejce: od pierwszego do dwudziestego · Kontynuowanie rytmu: ciągi i regularności w klasie pierwszej
Rozumieć sens dodawania i odejmowania. Rozwiązywanie małego zadania: dodawanie lub odejmowanie · Sprawdzanie dodawania lub odejmowania
Rozumieć i używać symboli „+”, „-” i „=”. Dodawanie do 20 bez przekraczania dziesiątki · Znajdowanie brakującej liczby w równości
Zapisywać w słupku i wykonywać dodawanie pisemne. Dodawanie pisemne w kolumnach
Zrozumienie sensu mnożenia. Zrozumienie mnożenia: równe grupy
Znać w obu kierunkach tabliczki dodawania. Dodawanie do 20 bez przekraczania dziesiątki · Odejmowanie liczb do 100
Znać podwojenia i połowy powszechnie używanych liczb. Dodawanie do 20 bez przekraczania dziesiątki
Dodawać lub odejmować 1 lub 2 od liczby. Dodawanie do 20 bez przekraczania dziesiątki · Znajdowanie liczby następnej lub poprzedniej
Dodawać lub odejmować 10 od liczby. Dodawanie do 100: dziesiątki i jedności · Odejmowanie liczb do 100
Dodawać lub odejmować 20, 30, 40, 50, 60, 70, 80 lub 90 do liczby. Dodawanie i odejmowanie dziesiątek i setek
Znajdować uzupełnienie liczby do następnej dziesiątki. Znajdowanie brakującej liczby w równości
Dodawanie do liczby liczby mniejszej od 9. Dodawanie do 100: dziesiątki i jedności · Dodawanie do 100 z przekroczeniem progu dziesiątki
Dodawać 9 do liczby. Dodawanie do 100 z przekroczeniem progu dziesiątki
Dodawać dwie liczby mniejsze niż 100. Dodawanie do 100: dziesiątki i jedności · Dodawanie do 100 z przekroczeniem progu dziesiątki
Wyznaczanie połowy liczby parzystej. Dzielenie i podział do 100: pierwsze podejście
Odejmować liczbę mniejszą niż 10 od liczby pełnych dziesiątek. Odejmowanie liczb do 100
Rozwiązywanie jednodziałaniowych zadań tekstowych na dodawanie i odejmowanie typu część-całość. Rozwiązywanie małego zadania: dodawanie lub odejmowanie
Rozwiązywanie zadań dwuetapowych na dodawanie i odejmowanie (w zakresie nie większym niż 30). Zadania dwuetapowe w klasie 1
Rozwiązywanie jednokrokowych zadań tekstowych na mnożenie i dzielenie (zakres liczb nieprzekraczający 30). Rozwiązywanie małego zadania: dodawanie lub odejmowanie
Wielkości i pomiary
Używać specyficznego słownictwa związanego z długościami. Porównywanie długości i mas w klasie I
Porównywać obiekty według ich długości. Porównywanie długości i mas w klasie I
Porównywać odcinki według ich długości. Porównywanie długości i mas w klasie I
Umieć mierzyć długość odcinka za pomocą linijki z podziałką. Rysowanie odcinków i łamanych linii za pomocą linijki
Znać i stosować jednostki metr i centymetr oraz związane z nimi symbole (m i cm). Mierzenie w metrach, centymetrach i milimetrach
Znać kilka długości odniesienia.
Wiedzieć, że metr jest równy stu centymetrom. Mierzenie w metrach, centymetrach i milimetrach · Metry i centymetry: dwa zapisy tej samej długości
Używać słownictwa związanego z masami. Masy w klasie I: pierwsze słowa do ważenia · Porównywanie długości i mas w klasie I
Porównywać przedmioty pod względem ich masy. Porównywanie długości i mas w klasie I
Posługiwać się specjalistycznym słownictwem związanym z pieniędzmi. Liczenie pieniędzy: monety, banknoty i reszta
Porównywać wartości dwóch zbiorów złożonych z monet lub dwóch zbiorów złożonych z monet i banknotów. Liczenie pieniędzy: monety, banknoty i reszta
Wyznaczać wartość w euro zestawu złożonego z monet i banknotów. Liczenie pieniędzy: monety, banknoty i reszta
Tworzyć daną kwotę pieniędzy z monet i banknotów. Liczenie pieniędzy: monety, banknoty i reszta
Symulować zakupy, manipulując fikcyjnymi monetami i banknotami. Wydawać resztę. Liczenie pieniędzy: monety, banknoty i reszta
Odczytywać na zegarze wskazówkowym podaną godzinę w pełnych godzinach. Odczytywanie godziny na zegarze z wskazówkami
Ustawiać wskazówki zegara odpowiadające danej godzinie (wyłącznie godziny pełne mniejsze lub równe dwunastu). Odczytywanie godziny na zegarze z wskazówkami
Przyporządkowywać godzinę do pory dnia. Odczytywanie godziny na zegarze z wskazówkami
Przestrzeń i geometria
Rozpoznawać następujące popularne bryły: sześcian, kula, stożek, walec, prostopadłościan. Rozpoznawanie i nazywanie brył: sześcian, prostopadłościan, kula
Nazywać sześcian, prostopadłościan i kulę. Rozpoznawanie i nazywanie brył: sześcian, prostopadłościan, kula
Opisywać sześcian lub prostopadłościan, używając określenia „ściana”. Rozpoznawanie i nazywanie brył: sześcian, prostopadłościan, kula
Znać liczbę i rodzaj ścian sześcianu i prostopadłościanu. Rozpoznawanie i nazywanie brył: sześcian, prostopadłościan, kula
Budowanie sześcianów i prostopadłościanów.
Rozpoznawać figury płaskie (koło, kwadrat, prostokąt i trójkąt) w złożeniu oraz w najbliższym otoczeniu. Rozpoznawanie figur płaskich w klasie pierwszej
Nazywać koło, kwadrat, prostokąt i trójkąt. Rozpoznawanie figur płaskich w klasie pierwszej
Podawać pierwszy opis kwadratu, prostokąta, trójkąta, używając terminów „wierzchołek” i „bok”. Rozpoznawanie figur płaskich w klasie pierwszej
Dostrzegać wzrokowo ustawienia w linii prostej.
Używać linijki do wyznaczania lub sprawdzania ustawień w jednej linii (współliniowości).
Używać linijki jako przyrządu do kreślenia.
Konstruować kwadrat, prostokąt, trójkąt lub zestawienie tych figur na papierze w kratkę albo w kropki.
Znać i stosować słownictwo związane z położeniem względnym. Orientacja lewo i prawo na osi
Określać położenie osób lub przedmiotów względem siebie lub względem innych punktów odniesienia w klasie. Orientacja lewo i prawo na osi
Budować i wykorzystywać reprezentacje sali lekcyjnej do lokalizowania, zapamiętywania i komunikowania położenia. Orientować się i opisywać przemieszczenie · Orientacja lewo i prawo na osi
Budować i odtwarzać złożenia brył na podstawie modelu trójwymiarowego lub przedstawień płaskich.
Poruszać się i opisywać przemieszczenia w klasie, orientując się i posługując się punktami orientacyjnymi. Orientować się i opisywać przemieszczenie
Budować i używać planu klasy do komunikowania przemieszczenia. Orientować się i opisywać przemieszczenie
Używać i tworzyć ciąg poleceń kodujących przemieszczenie, posługując się precyzyjnym słownictwem przestrzennym. Orientować się i opisywać przemieszczenie
Organizacja i zarządzanie danymi
Zbierać dane i przedstawiać je w formie tabeli lub diagramu słupkowego. Czytanie i tworzenie prostej tabeli lub wykresu
Tworzyć i uzupełniać tabelę dwukierunkową. Czytanie i tworzenie prostej tabeli lub wykresu

Spoza programu — zadania dodatkowe

Zadania, których program tej klasy nie przewiduje, a inne kraje uczą ich na tym poziomie. Darmowe jak wszystko tutaj i nigdy nie mieszają się z działami ani z gotowymi testami z programu.