| Algorytmika i programowanie |
| Generować listę (w zapisie wyliczeniowym, przez kolejne dopisywanie elementów lub w zapisie charakterystycznym). |
|
| Manipulować elementami listy (dodawać, usuwać itp.) i ich indeksami. |
|
| Przeglądać listę. |
|
| Iterować po elementach listy. |
|
| Automatyzmy |
| Zastosować wskaźnik zmiany do obliczenia wartości końcowej lub początkowej. |
Wzrosty i spadki procentowe |
| Obliczać wskaźnik zmiany procentowej i wyrażać go w procentach. |
Wzrosty i spadki procentowe |
| Obliczać wskaźnik zmiany równoważny kilku kolejnym zmianom. |
Wzrosty i spadki procentowe |
| Obliczać odwrotną stopę zmiany. |
Wzrosty i spadki procentowe |
| Wyznaczać rozwiązania równania iloczynowego. |
Rozwiązywanie równania wielomianowego w postaci iloczynowej |
| Wyznaczanie znaku wyrażenia pierwszego stopnia, wyrażenia drugiego stopnia w postaci iloczynowej. |
Rozwiązywanie nierówności za pomocą tabeli znaków |
| Rozwijać, rozkładać na czynniki i redukować proste wyrażenie algebraiczne. |
Wzory skróconego mnożenia w klasie pierwszej · Rozkładanie na czynniki: wyłączanie wspólnego czynnika i rozpoznawanie wzorów |
| Rozwiązywać graficznie równanie, nierówność typu: ƒ (𝑥) = k, ƒ (𝑥) < k itd. |
Odczytywanie wartości funkcji z jej wykresu |
| Wyznaczać graficznie znak funkcji lub jej tablicę zmienności. |
Odczytywanie wartości funkcji z jej wykresu |
| Rysować prostą daną równaniem w postaci kierunkowej lub przez punkt i współczynnik kierunkowy. |
Równanie prostej: równoległa lub przez dwa punkty · Równania prostych i prostopadłość w płaszczyźnie |
| Odczytywać z wykresu równanie kierunkowe prostej. |
Współczynnik kierunkowy i wyraz wolny prostej |
| Wyznaczać współczynnik kierunkowy prostej na podstawie współrzędnych dwóch jej punktów. |
Współczynnik kierunkowy i wyraz wolny prostej |
| Odczytywać wykres, histogram, diagram słupkowy lub kołowy, wykres pudełkowy lub inną reprezentację (wskazywać początek układu współrzędnych, jednostki podziałki lub skale itp.). |
Czytanie i porównywanie wykresów oraz tabel · Czytanie diagramu punktowego i wykresu pudełkowego |
| Przechodzić od wykresu do danych i odwrotnie. |
Czytanie i porównywanie wykresów oraz tabel |
| Obliczać i interpretować miary statystyczne dla szeregu statystycznego. |
Średnia: obliczanie i interpretacja · Znajdowanie mediany zbioru danych |
| Obliczać prawdopodobieństwa warunkowe, gdy zdarzenia są przedstawione w postaci tabeli krzyżowej liczebności lub drzew ważonych. |
Prawdopodobieństwo warunkowe: kto wie, co? |
| Rozróżniać P(A ∩ B), PA (B), PB (A). |
Prawdopodobieństwo warunkowe: kto wie, co? |
| Algebra |
| Przykłady sposobów generowania ciągu: wzór jawny 𝑢ₙ = ƒ (𝑛), zależność rekurencyjna 𝑢ₙ₊₁ = ƒ (𝑢ₙ), algorytm, motywy geometryczne. |
Obliczanie wyrazów ciągu na podstawie jego wzoru lub zależności rekurencyjnej |
| Oznaczenia: 𝑢(𝑛), 𝑢𝑛, (𝑢(𝑛)), (𝑢𝑛). |
Obliczanie wyrazów ciągu na podstawie jego wzoru lub zależności rekurencyjnej · Znajdowanie wyrazu o numerze n ciągu |
| Ciągi arytmetyczne: przykłady, definicja, obliczanie wzoru ogólnego wyrazu ciągu. Związek z badaniem kolejnych następujących po sobie zmian o stałych przyrostach. Związek z funkcjami liniowymi. Obliczanie sumy 1 + 2 + … + 𝑛. |
Ciągi arytmetyczne: obliczanie wyrazu i sumy |
| Ciągi geometryczne: przykłady, definicja, obliczanie wyrazu ogólnego. Związek z badaniem kolejnych zmian o stałej stopie procentowej. Związek z funkcją wykładniczą. Obliczanie 1 + q + … + qⁿ. |
Ciągi geometryczne: wyraz o numerze n i suma |
| Monotoniczność ciągu. |
Ciągi: sprawdzanie, czy rosną czy maleją |
| Na przykładach – intuicyjne wprowadzenie pojęcia granicy, skończonej lub nieskończonej, albo braku granicy ciągu. |
Odgadywanie granicy ciągu w klasie pierwszej |
| W ramach badania ciągu stosować rejestr języka naturalnego, rejestr algebraiczny, rejestr graficzny oraz przechodzić z jednego z nich do drugiego. |
Obliczanie wyrazów ciągu na podstawie jego wzoru lub zależności rekurencyjnej |
| Proponować, modelować sytuację pozwalającą generować ciąg liczbowy. Wyznaczać zależność jawną lub zależność rekurencyjną dla ciągu określonego przez wzór geometryczny lub zagadnienie zliczania. |
Znajdowanie wyrazu o numerze n ciągu |
| Obliczać wyrazy ciągu określonego jawnie, rekurencyjnie lub za pomocą algorytmu. |
Obliczanie wyrazów ciągu na podstawie jego wzoru lub zależności rekurencyjnej |
| Dla ciągu arytmetycznego lub geometrycznego obliczać wyraz ogólny, sumę kolejnych wyrazów, określać monotoniczność. |
Ciągi arytmetyczne: obliczanie wyrazu i sumy · Ciągi geometryczne: wyraz o numerze n i suma · Ciągi: sprawdzanie, czy rosną czy maleją |
| Modelować zjawisko dyskretne o wzroście liniowym za pomocą ciągu arytmetycznego, a zjawisko dyskretne o wzroście wykładniczym za pomocą ciągu geometrycznego. |
Ciągi arytmetyczne: obliczanie wyrazu i sumy · Ciągi geometryczne: wyraz o numerze n i suma |
| Formułować przypuszczenia, w prostych przypadkach, dotyczące ewentualnej granicy ciągu. |
Odgadywanie granicy ciągu w klasie pierwszej |
| Funkcja wielomianowa drugiego stopnia podana w postaci iloczynowej. Pierwiastki, znak, wyrażenie sumy i iloczynu pierwiastków. |
Relacje Viète'a: suma i iloczyn pierwiastków · Rozwiązywanie nierówności za pomocą tabeli znaków |
| Postać kanoniczna funkcji kwadratowej. Wyróżnik. Ewentualny rozkład na czynniki. Rozwiązywanie równania kwadratowego. Znak. |
Wierzchołek paraboli: wyznaczanie punktu kluczowego · Rozwiązywanie równania kwadratowego |
| Badać znak funkcji wielomianowej drugiego stopnia danej w postaci iloczynowej. |
Rozwiązywanie nierówności za pomocą tabeli znaków |
| Wyznaczać funkcje wielomianowe drugiego stopnia, które zerują się w dwóch różnych liczbach rzeczywistych. |
Relacje Viète'a: suma i iloczyn pierwiastków |
| Rozkładanie na czynniki funkcji wielomianowej stopnia drugiego, stosując zróżnicowane strategie: oczywisty pierwiastek, wykrywanie pierwiastków na podstawie ich sumy i iloczynu, wzory skróconego mnożenia, zastosowanie wzorów ogólnych. |
Rozkładanie na czynniki: wyłączanie wspólnego czynnika i rozpoznawanie wzorów · Relacje Viète'a: suma i iloczyn pierwiastków |
| Wybierać odpowiednią postać (rozwiniętą zredukowaną, kanoniczną, iloczynową) funkcji kwadratowej w ramach rozwiązywania problemu (równania, nierówności, optymalizacji, monotoniczności). |
Wierzchołek paraboli: wyznaczanie punktu kluczowego · Nierówności kwadratowe: znajdowanie rozwiązań |
| Analiza |
| Tempo zmian. Sieczne do wykresu funkcji w danym punkcie. |
Obliczanie średniej stopy zmian |
| Liczba pochodna funkcji w punkcie jako granica ilorazu różnicowego. Oznaczenie ƒ ’(a). |
Styczna do krzywej a pochodna w punkcie |
| Styczna do wykresu funkcji w punkcie jako „granica siecznych”. Współczynnik kierunkowy. Równanie: styczna do wykresu funkcji ƒ w punkcie o odciętej a jest prostą o równaniu 𝑦 = ƒ (a) + ƒ ‘(a)(𝑥 – a). |
Styczna do krzywej a pochodna w punkcie |
| Przybliżenie liniowe: styczna funkcja afiniczna x ↦ f(a) + f'(a)(x – a) oraz przybliżenie f(a + h) przez f(a) + f'(a)h. |
Przybliżenie liniowe za pomocą pochodnej |
| Funkcja różniczkowalna na przedziale. Funkcja pochodna. |
Obliczanie pochodnych: potęgi, iloczyny i wielomiany · Odczytywanie funkcji i jej pochodnej na wykresie |
| Funkcja pochodna funkcji kwadratowej, sześciennej, odwrotności, pierwiastka kwadratowego. |
Obliczanie pochodnych: potęgi, iloczyny i wielomiany |
| Działania na funkcjach różniczkowalnych: suma, iloczyn, odwrotność, iloraz. |
Obliczanie pochodnych: potęgi, iloczyny i wielomiany |
| Dla n ∈ ℤ, funkcja pochodna funkcji x ↦ xⁿ. |
Obliczanie pochodnych: potęgi, iloczyny i wielomiany |
| Funkcja wartości bezwzględnej: badanie różniczkowalności w punkcie 0. |
|
| Obliczać średnie tempo zmiany, współczynnik kierunkowy siecznej. |
Obliczanie średniej stopy zmian |
| Interpretować pochodną w kontekście: współczynnik kierunkowy stycznej, prędkość chwilowa, koszt krańcowy itp. |
Styczna do krzywej a pochodna w punkcie · Obliczanie średniej stopy zmian · Przybliżenie liniowe za pomocą pochodnej |
| Wyznaczać graficznie wartość pochodnej jako współczynnik kierunkowy stycznej. Konstruować styczną w punkcie do wykresu funkcji, znając wartość pochodnej. |
Styczna do krzywej a pochodna w punkcie · Odczytywanie funkcji i jej pochodnej na wykresie |
| Wyznaczać równanie stycznej w punkcie do wykresu funkcji. |
Styczna do krzywej a pochodna w punkcie |
| Obliczać przybliżoną wartość ƒ (a + h). |
Przybliżenie liniowe za pomocą pochodnej |
| W prostych przypadkach obliczać funkcję pochodną, wykorzystując własności działań na funkcjach różniczkowalnych. |
Obliczanie pochodnych: potęgi, iloczyny i wielomiany |
| Przedstawienie algebraiczne i graficzne funkcji parzystych, nieparzystych. Interpretacja geometryczna. |
Symetrie wykresu: y = −f(x) i y = f(−x) |
| Związek między monotonicznością funkcji różniczkowalnej w przedziale a znakiem jej pochodnej; charakteryzacja funkcji stałych. |
Zmiany i ekstrema funkcji |
| Pochodna w ekstremum, styczna do wykresu funkcji. |
Zmiany i ekstrema funkcji |
| Badać zmienność funkcji. Wyznaczać ekstrema. |
Zmiany i ekstrema funkcji |
| Rozwiązać problem optymalizacyjny. |
Tytuł: Zadania optymalizacyjne: znajdowanie maksimum |
| Wykorzystywać zmiany wartości funkcji do wykazywania nierówności. Badać wzajemne położenie dwóch wykresów funkcji. |
Zmiany i ekstrema funkcji |
| Badać w związku z pochodną funkcję wielomianową drugiego stopnia: monotoniczność, ekstremum, przebieg w zależności od znaku współczynnika przy x². |
Wierzchołek paraboli: wyznaczanie punktu kluczowego · Zmiany i ekstrema funkcji |
| Definicja funkcji wykładniczej jako jedynej funkcji różniczkowalnej na ℝ spełniającej warunki f' = f oraz f(0) = 1. Przyjmuje się istnienie i jednoznaczność. Oznaczenie exp(x). |
|
| Dla wszystkich liczb rzeczywistych 𝑥 i 𝑦, exp(𝑥 + 𝑦) = exp(𝑥) exp(𝑦) oraz exp(𝑥) exp(–𝑥) = 1. Liczba e. Oznaczenie eˣ. |
Obliczanie wartości funkcji wykładniczej |
| Znak, monotoniczność i wykres funkcji wykładniczej. Związek z ciągami geometrycznymi. |
Obliczanie wartości funkcji wykładniczej |
| Przekształcać wyrażenie, stosując własności algebraiczne funkcji wykładniczej. |
Obliczanie wartości funkcji wykładniczej · Równania wykładnicze o tej samej podstawie |
| Dla a rzeczywistego, pochodna funkcji t ↦ eᵃᵗ. |
Obliczanie pochodnych: potęgi, iloczyny i wielomiany |
| Dla ściśle dodatniej wartości liczbowej k przedstawić graficznie funkcje t ↦ e⁻ᵏᵗ oraz t ↦ eᵏᵗ. |
Obliczanie wartości funkcji wykładniczej · Wzrost wykładniczy w końcu przewyższa wzrost liniowy (afiniczny) |
| Modelować sytuację za pomocą wzrostu wykładniczego lub spadku wykładniczego (na przykład zmiana kapitału przy stałej stopie procentowej, rozpad promieniotwórczy). |
Obliczanie wartości funkcji wykładniczej · Procent składany: jak sprawić, by kapitał rósł |
| Okrąg trygonometryczny. Długość łuku. Radian. |
Kąty w radianach · Pole wycinka koła i długość łuku |
| Nawijanie prostej na okrąg trygonometryczny. Obraz liczby rzeczywistej. |
Kąty w radianach · Odczytywanie sinusa i cosinusa na okręgu |
| Cosinus i sinus liczby rzeczywistej. Związek z sinusem i cosinusem w trójkącie prostokątnym. Wartości szczególne. |
Odczytywanie sinusa i cosinusa na okręgu |
| Zaznaczać punkt na okręgu trygonometrycznym. |
Kąty w radianach |
| Odczytując z koła trygonometrycznego, wyznaczać dla szczególnych wartości 𝑥 cosinusy i sinusy kątów pokrewnych do 𝑥. |
Odczytywanie sinusa i cosinusa na okręgu |
| Geometria |
| Iloczyn skalarny wyznaczany z rzutu prostopadłego i ze wzoru z cosinusem. Charakteryzacja prostopadłości. |
Iloczyn skalarny w klasie pierwszej |
| Dwuliniowość, symetria. W bazie ortonormalnej wyrażenie iloczynu skalarnego i normy, kryterium ortogonalności. |
Iloczyn skalarny w klasie pierwszej |
| Rozwinięcie ‖𝑢⃗ + 𝑣⃗‖² i ‖𝑢⃗ − 𝑣⃗‖². Wzór Al-Kashiego. |
Wzór kosinusów i pole z sinusem |
| Przekształcanie wyrażenia M A⃗⃗⃗⃗⃗⃗⃗ ⋅ M B⃗⃗⃗⃗⃗⃗ |
Iloczyn skalarny w klasie pierwszej |
| Wykorzystywać iloczyn skalarny do wykazywania prostopadłości, obliczania kąta, długości w płaszczyźnie. |
Iloczyn skalarny w klasie pierwszej |
| W celu rozwiązania problemu obliczać iloczyn skalarny dwóch wektorów, wybierając odpowiednią metodę (wykorzystując rzut prostopadły, za pomocą współrzędnych, za pomocą długości i kąta, za pomocą długości). |
Iloczyn skalarny w klasie pierwszej |
| Stosować iloczyn skalarny do rozwiązywania problemu geometrycznego. |
Iloczyn skalarny w klasie pierwszej |
| Wektor normalny do prostej. Wektor o współrzędnych (a, b) jest normalny do prostej o równaniu a𝑥 + b𝑦 + c = 0. |
Równania prostych i prostopadłość w płaszczyźnie |
| Rzut prostokątny punktu na prostą. |
Równania prostych i prostopadłość w płaszczyźnie |
| Równanie okręgu. |
Równanie okręgu: środek i promień |
| Wyznaczać równanie kartezjańskie prostej, znając punkt tej prostej i wektor normalny. |
Równania prostych i prostopadłość w płaszczyźnie |
| Wyznaczać współrzędne rzutu prostokątnego punktu na prostą. |
Równania prostych i prostopadłość w płaszczyźnie |
| Wyznaczać i stosować równanie okręgu danego przez jego środek i promień. |
Równanie okręgu: środek i promień |
| Rozpoznawać równanie okręgu, wyznaczać środek i promień. |
Równanie okręgu: środek i promień |
| Używać układu odniesienia do badania konfiguracji. |
Obliczanie odległości między dwoma punktami · Równania prostych i prostopadłość w płaszczyźnie · Obliczanie pola trójkąta w układzie współrzędnych |
| Prawdopodobieństwo i statystyka |
| Niezależność dwóch zdarzeń. |
Wydarzenia niezależne w pierwszej klasie |
| Podział przestrzeni zdarzeń elementarnych (zupełne układy zdarzeń). Wzór na prawdopodobieństwo całkowite. |
Prawdopodobieństwo całkowite i wzór Bayesa |
| Następstwo dwóch niezależnych doświadczeń. Przedstawianie za pomocą drzewa lub tabeli. |
Prawdopodobieństwo: dwa kolejne doświadczenia |
| Dla 𝑛 ⩽ 4, powtórzenie 𝑛 niezależnych i jednakowych prób Bernoulliego. |
Prawdopodobieństwo: dwa kolejne doświadczenia |
| W prostych przypadkach obliczać prawdopodobieństwo za pomocą wzoru na prawdopodobieństwo całkowite. |
Prawdopodobieństwo całkowite i wzór Bayesa |
| Umieć stosować lub uzasadniać niezależność dwóch zdarzeń. |
Wydarzenia niezależne w pierwszej klasie |
| Przedstawiać następstwo dwóch niezależnych doświadczeń za pomocą drzewa lub tabeli. |
Prawdopodobieństwo: dwa kolejne doświadczenia |
| Dla n ⩽ 4 przedstawić drzewo związane z powtórzeniem n niezależnych i jednakowych prób Bernoulliego w celu obliczania prawdopodobieństw. |
Prawdopodobieństwo: dwa kolejne doświadczenia |
| Zmienna losowa rzeczywista: modelowanie wyniku liczbowego doświadczenia losowego; formalizacja jako funkcji określonej na przestrzeni zdarzeń elementarnych i przyjmującej wartości rzeczywiste. |
Wartość oczekiwana zmiennej losowej |
| Rozkład zmiennej losowej. |
Wartość oczekiwana zmiennej losowej |
| Wartość oczekiwana, wariancja, odchylenie standardowe zmiennej losowej. |
Wartość oczekiwana zmiennej losowej |
| Liniowość wartości oczekiwanej. |
Wartość oczekiwana zmiennej losowej |
| Wzór Königa-Huygensa. |
Wartość oczekiwana zmiennej losowej |
| Interpretować w kontekście sytuacji i stosować oznaczenia {X = a}, {X ⩽ a}, P(X = a), P(X ⩽ a). Przechodzić od rejestru języka naturalnego do rejestru symbolicznego i odwrotnie. |
Wartość oczekiwana zmiennej losowej · Rozkład normalny: czytanie i zapisywanie prawdopodobieństw |
| Modelować sytuację za pomocą zmiennej losowej. |
Wartość oczekiwana zmiennej losowej |
| Wyznaczać rozkład prawdopodobieństwa zmiennej losowej. |
Wartość oczekiwana zmiennej losowej |
| Obliczać wartość oczekiwaną, wariancję, odchylenie standardowe. |
Wartość oczekiwana zmiennej losowej |
| Stosować pojęcie wartości oczekiwanej w rozwiązywaniu problemów (stawka w grze sprawiedliwej itp.). |
Wartość oczekiwana zmiennej losowej |
| Symulowanie zmiennej losowej za pomocą Pythona lub arkusza kalkulacyjnego. |
|
| Czytać, rozumieć i pisać funkcję w języku Python zwracającą średnią z próby o liczebności n zmiennej losowej. |
|
| Badać na przykładach odległość między średnią symulowanej próbki o liczebności n zmiennej losowej a wartością oczekiwaną tej zmiennej losowej |
|
| Symulować, z użyciem Pythona lub arkusza kalkulacyjnego, N próbek o liczebności n zmiennej losowej o wartości oczekiwanej μ i odchyleniu standardowym σ. Jeżeli m oznacza średnią próbki, obliczać proporcję przypadków, w których różnica między m a μ jest mniejsza lub równa 2σ/√n. |
|